29 Απριλίου 2016

Τζίρος εκατομμυρίων στην Πολεοδομία Μυκόνου !!!

Αύριο το νησί της αμαρτίας στο πρώτο θέμα. Ακολουθεί και ο Άρχοντας του νερού διαπλεκόμενος  με τοπικούς εργολάβους ...σίγουρα το καλοκαίρι θα είναι θερμό ανοίγουν στόματα και τα βαλιτσάκια τις ΚΥΠ μιλάνε. Ζητω που χεστήκατε Μάγκες Δημόσιοι Υπάλληλοι  που θέλετε μέσα σε 2-3 χρονια να γίνετε εκατομμυριούχοι .



«Ένας ρε, δεν υπάρχει;»

Αν υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα θα άλλαζε στην πορεία των 200 χρόνων. Στα ίδια μονοπάτια περπάτησαν και οι προηγούμενες γενιές. Γενιές που σφαγιάστηκαν,καήκαν, βιαστήκαν, διώχθηκαν, εξοριστήκαν κι όμως μόλις ορθοπόδησαν έστω και λίγο έτρεχαν πίσω από τον υποψήφιο σωτήρα να τον σηκώσουν στα χέρια μη και πατήσει στα λασπωμένα καλντερίμια των χωριών.
Να τους υποσχεθεί γεφύρια παίρνοντάς τους τα ποτάμια, να τους χορηγήσει μηχανήματα υποθηκεύοντας τα χωράφια που με αίμα είχαν αποκτήσει.
Να υπερψηφιστεί και να μπει σε κάδρο δίπλα στο εικόνισμα και κάποιες φορές δίπλα στα στέφανα πάνω ακριβώς από το κρεββάτι για να θυμούνται ότι ακόμη και την ερωτική συνέυρεση την οφείλουν στον Σωτήρα.
Μόνο στις δύσκολες στιγμές ο όχλος αναζητούσε τον ανυπότακτο και τον τρελό του χωριού να μπει μπροστά για να σηκώσει το βάρος της αξιοπρέπειας μα μόλις τα δύσκολα περνούσαν ο ανυπότακτος καταδικαζόταν, εκτελούνταν, κρέμονταν στο τσιγκέλι, ενώ ο τρελός γινόταν ο περίγελος κάθε Κυριακή μετά το χριστιανικό εκκλησίασμα. Είναι επικίνδυνοι όσοι κουβαλούν την τρέλα της ελευθερίας γι' αυτό η τιμωρία τους πάντα είναι παραδειγματική. Έτσι είναι μαθημένος ο όχλος που πάτησε και πατάει σε αυτή την χώρα. Να ανέχεται ως ραγιάς και να συμπεριφέρεται ως κεχαγιάς.
Γι΄αυτό τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει σε τούτο τον τόπο γιατί είμαστε ολίγιστοι ψυχικά ενώ αριθμητικά ξεπερνούμε τα προγνωστικά των εκλογικών αναμετρήσεων. Κρύβουμε όλοι μας έναν μαυραγορίτη που όταν είναι να επιβιώσουμε βγαίνει από την σπηλιά και τον αφήνουμε να κάνει πλιάτσικο στο βίο και την αξιοπρέπεια του διπλανού μας. Όταν μας παίρνει κιόλας, τον αφήνουμε να σηκώσει κεφάλι και να απαιτεί σαν να του χρωστάει η ζωή ακόμα και την ζωή του άλλου. Στα εύκολα αποτυχαίναμε πάντα, αλλά η έκπληξη έρχονταν στα δύσκολα. Εκεί σπάγαμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ. Όλοι με την γροθιά υψωμένη σε έναν αγώνα που τελικά δεν τον έδωσαν ποτέ οι πολλοί αλλά πάντα οι λίγοι. Δεν είναι άλλωστε ασυνείδητη η έκφραση που λέμε όλοι μας δύο χρόνια τώρα: «Ένας ρε, δεν υπάρχει;» Ψάχνουμε τον Έναν γιατί πάντα Ένας ήταν, και αυτός ο Ένας κατάφερνε το αδιανόητο για αυτό τον όχλο: Να τον κάνει έστω για λίγο λαό. Να κατεβάζει τα εξουσιαστικά είδωλα και να τα φέρνει στα μέτρα του σκλάβου και του κολίγου αποδεικνύοντας ότι δεν έχουν ούτε κατά προσέγγιση το ύψος του ρυτιδιασμένου μετώπου ενός κατατρεγμένου. Αλλά ο Ένας δεν θα φανεί πια. Ίσως κουράστηκε, ίσως πάλι να κουβαλάει την γνώση αυτών των δύο αιώνων. Ίσως να έγινε πια σοφός μετά από τα απανωτά ξεπουλήματα του ίδιου λαού που υπερασπίστηκε, γνωρίζοντας από τη μήτρα της μάνας του, πού θα καταλήξουν και πάλι οι γραμμές της Ιστορίας.
Κάποτε τον έλεγαν Γιώργο, Θόδωρο, Νικήτα, Παύλο, Ίωνα, Άρη, Νίκο, Γρηγόρη, Αλέκο και ήταν πάντα Ένας, που με τις πράξεις και τις συνειδητές αποφάσεις ζωής που πήραμε, τον εκτελούμε καθημερινά στο Τοίχο της Iδιοτέλειάς μας σαν να ήταν Κανένας.
γράφτηκε Μάρτιο του 2012

Νεοφιλελέδες και ξετσίπωτα διεφθαρμένοι...


Πολιτικοί που διεκδικούν το... δικαίωμα στην κλοπή, τη μίζα τη δωροδοκία, χωρίς ηθικούς και νομικούς περιορισμούς   

“Οι πολιτικοί δε σταμάτησαν να κλέβουν, αλλά έχουν σταματήσει να αισθάνονται ντροπή, όταν το πράττουν. Τώρα ζητούν με πείσμα το δικαίωμα να κάνουν φανερά ό,τι έκαναν με μυστικότητα", δήλωσε ο Ιταλός δικαστής Πιερκαμίλο Νταβίγκο σε πρόσφατη (22/4/2010) συνέντευξή του, στην “Corriere della Sera”. O Πιερκαμίλο Νταβίγκο είναι Ιταλός δικαστής, ένας από τους εισαγγελείς που πριν 24 χρόνια ηγήθηκαν της εισαγγελικής έρευνας κατά της πολιτικής διαφθοράς που είναι γνωστή ως "Επιχείρηση Καθαρά Χέρια". 

Καθώς διάβαζα τη δεύτερη φράση της δήλωσής του, που σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι οι σημερινοί πολιτικοί διεκδικούν πεισματικά το δικαίωμα να κλέβουν στα φανερά, ήρθε στο νου μου, υποσυνείδητα, η εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δίπλα του η σύζυγός του και ο μίστερ Μπόργιανς-Παπασταύρου, ο Σαμαράς, η Ντόρα κι ο Χριστοφοράκος. Ως πικετοφόροι - διαδηλωτές μπρος στο άγαλμα του Αγνώστου, να διεκδικούν το δικαίωμα στην κλοπή, τη μίζα τη δωροδοκία, χωρίς ηθικούς και νομικούς περιορισμούς: να κάνουν φανερά ό,τι έκαναν μέχρι τώρα, (αυτοί και οι... προγονοί τους) με μια - κάποια μυστικότητα και μια - κάποια ντροπή. 

Αλλά ποιά μυστικότητα και ποιά ντροπή; Είναι νωπή ακόμα η ξεδιάντροπη σιωπή με την οποία κατάπιαν το αμείλικτο κατηγορητήριο του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα (στην προ μηνός συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών για τη διαφθορά και τη Δικαιοσύνη) οι Κυριάκος Μητσοτάκης και Ευάγγελος Βενιζέλος. Αντιδρώντας σαν εκπρόσωποι μιας πολιτικής κλεπτοκρατίας πιο προωθημένης απ' αυτήν που καταγγέλλει ο Πιερκαμίλο Νταβίγκο: κλέβουμε στα φανερά και χωρίς καμιά ντροπή... 

Η... ενάρετη Γερμανία 

Ο δικαστής Νταβίγκο ηγείται της Ιταλικής Ένωσης Δικαστών, (κάτι σαν τη δική μας ¨Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων) και μέσα από τη συνέντευξη του στην “Corriere della Sera” προειδοποίησε τον Ματέο Ρέντσι για τα πρωτοφανή επίπεδα ανόδου της διαφθοράς και της διαπλοκής των πολιτικών: η διαφθορά των πολιτικών σήμερα, είναι ακόμη χειρότερη, από αυτήν του 199 είπε, ξεσηκώνοντας πολιτική θύελλα για το ρόλο της δικαιοσύνης στην Ιταλία, ασκώντας σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση για την αδυναμία της να αντιμετωπίσει αυτή τη γάγγραινα που σαπίζει το σώμα της πολιτικής 

Στην πραγματικότητα ο ιταλός εισαγγελέας έθεσε το εκρηκτικό θέμα της πολιτικής διαφθοράς επί του ιταλικού τάπητος, ωστόσο τα σκάγια πήραν ολόκληρη την Ευρώπη. Εντάξει, η Ιταλία κατέχει την 61η θέση στη λίστα διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας για το 2015 και την προτελευταία θέση της σχετικής λίστας των κρατών-μελών της ΕΕ, πάνω μόνο από τη Βουλγαρία. 

Αλλά και η Γερμανία, ας πούμε, δεν πάει πίσω: στη χώρα της προτεσταντικής... κανονικότητας η πολιτική διαφθορά ευδοκιμεί, (είναι γνωστό άλλωστε ότι εκεί η δωροδοκία είναι, τρόπον τινά, θεσμοθετημένη) και το κόστος της πιθανολογείται στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, («Welt Online»). Είναι χαρακτηριστικό το ότι η... ενάρετη Καγκελάριος Α. Μέρκελ έχει απορρίψει επανειλημμένως το Σύμφωνο κατά της διαφθοράς του ΟΗΕ, παρά τις διεθνείς πιέσεις και παρά το γεγονός ότι έχει επικυρωθεί από τη συντριπτική πλειονότητα (πάνω από 160 χώρες) των χωρών - μελών του ΟΗΕ... 

Το παράνομο είναι νόμιμο! 

 "Δεν ντρέπονται καθόλου", σχολιάζει στο TVX (20 Απρ. 2016) ο Στέλιος Κούλογλου: "μια εβδομάδα μετά τα Panama Papers, που αποκάλυπταν τις χιλιάδες offshore που είχαν στήσει προσωπικότητες και εταιρείες για να φοροδιαφεύγουν, τι νομίζετε ότι ψήφισε η πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Την νομική προστασία των μυστικών των εταιρειών, απέναντι σε πιθανές απόπειρες να δοθούν στη δημοσιότητα!..

" Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτει ότι την πρωτοβουλία για την νομοθεσία είχε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα της κυρίας Μέρκελ, του κυρίου Σόιμπλε (και της ΝΔ), με το επιχείρημα ότι όλο και περισσότερες επιχειρήσεις πέφτουν θύματα διαρροών και βιομηχανικής κατασκοπείας!..  

Μοιάζει απίστευτο αλλά αυτή είναι η πολιτική αλήθεια τους και είναι μια "αληθεια" που διασταυρώνεται με την εμβληματική, της πολιτικής διαφθοράς, ατάκα των καιρών μας: «Ηθικό είναι το νόμιμο»! Και ακόμα χειρότερα, αφού, σύμφωνα και με τον ιταλό εισαγγελέα Πιερκαμίλο Νταβίγκο τώρα ζητούν να κάνουν και το παράνομο νόμιμο, "να κάνουν φανερά ό,τι έκαναν με μυστικότητα".  
Γενικότερα, η πολιτική όπως ασκείται στους καιρούς μας, δεν είναι παρά ένα εγκληματικό παιχνίδι με τη διαφθορά, που την σκοτώνει: "η πολιτική είναι νεκρή, αφού νεκρές είναι και οι ιδεολογίες και οι φιλοσοφίες από τις οποίες ισχυρίζεται πως κατάγεται", είναι η πλέον απαισιόδοξη εκδοχή. Η πλέον αισιόδοξη είναι η αρχαία εκδοχή που θέλει τη Δημοκρατία να ανασταίνει την πολιτική. Όσο για τους πολιτικούς είναι αμφίβολο αν σταματήσουν κάποτε να κλέβουν, και να αισθάνονται ντροπή όταν το πράττουν.

Νίκος Τσαγκρής

27 Απριλίου 2016

Ελικόπτερο είχε επιλέξει ως τρόπο μετακίνησης από τη Μύκονο στην Τήνο ο Πολεοδόμος της Μυκόνου !



Ο Αντώνης Καστορίνης, σύμφωνα με πληροφορίες του "Υ", μέσα στον Απρίλιο, είχε επιλέξει ως τρόπο μετακίνησης από τη Μύκονο στην Τήνο, όπου διαμένει η οικογένειά του, το ελικόπτερο φιλικού του προσώπου.

kastorinis elikoptero


Νέα υπόθεση που σχετίζεται με την υπηρεσία της Πολεοδομίας έρχεται να προκαλέσει αναστάτωση στον δήμο Μυκόνου, καθώς χθες αργά το βράδυ συνελήφθη από τις Αστυνομικές Αρχές ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Δόμησης, Αντώνης Καστορίνης για παράβαση καθήκοντος και ψευδή βεβαίωση.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο ίδιος είχε εκδώσει ένα έγγραφο το οποίο σχετίζονταν με οικοδομικές εργασίες και στο οποίο αναφερόταν ψευδώς ότι έχει πραγματοποιήσει αυτοψία σε συγκεκριμένο χώρο, κάτι το οποίο ουδέποτε έκανε, στον οποίο και πραγματοποιούνταν παρανόμως οικοδομικές εργασίες, αναφέρει η koinignomi.gr.
Πιο αναλυτικά χθες το μεσημέρι η Αστυνομία διαπίστωσε πως ήταν σε εξέλιξη οικοδομικές – χωματουργικές εργασίες σε ακίνητο σε γνωστή περιοχή της Μυκόνου, ενώ ίσχυε απόφαση διακοπής κάθε εργασίας από πέρυσι το καλοκαίρι.
mykonos
Έτσι, λίγο νωρίτερα από τη σύλληψη του προϊσταμένου της Υπηρεσίας Δόμησης, οι άνδρες της Αστυνομίας είχαν προχωρήσει στη σύλληψη τριών ακόμη ατόμων που υλοποιούσαν τις εργασίες, δηλαδή των εργατών και των χειριστών μηχανημάτων καθώς επίσης και του ιδιοκτήτη των μηχανημάτων έργου.
Με τη διαδικασία του αυτοφώρου οδηγήθηκαν στο Αστυνομικό Τμήμα, όπου κι εστάλη ένα έγγραφο από το Τμήμα Δόμησης, το οποίο ανέφερε πως δινόταν παράταση στις εργασίες διότι πραγματοποιήθηκε αυτοψία από τον πολεοδόμο, κάτι που όπως προαναφέρθηκε δεν έγινε. Δεδομένου ότι πρόκειται για ένα ψευδές έγγραφο, ο προϊστάμενος, αφού συνελήφθη, οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα του νησιού, ενώ καθώς η αστυνομική έρευνα για το θέμα είναι σε εξέλιξη, αξίζει να αναφερθεί πως, ο συλληφθείς αναμένεται άμεσα να οδηγηθεί στη Σύρο ενώπιον του Εισαγγελέα.
Ο Αντώνης Καστορίνης, σύμφωνα με πληροφορίες του "Υ", μέσα στον Απρίλιο, είχε επιλέξει ως τρόπο μετακίνησης από τη Μύκονο στην Τήνο, όπου διαμένει η οικογένειά του, το ελικόπτερο φιλικού του προσώπου.

26 Απριλίου 2016

Ο ΜΥΚΟΝΙΑΤΙΚΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ(της Πολεοδομίας) ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ...part 2 !!!

\προφητικό το Υστερόγραφο στην ανάρτηση από 27 Φεβρουαρίου 2016 εμείς τα είχαμε επισημάνει όλα περιληπτικά και το τι πρόκειται να συμβεί και είχαμε προειδοποίηση τους αναγνώστες μας ότι :αυτή η ανάρτηση θα είναι προς προβληματισμόν.

Πράξατε κατά συνείδησην!!!

εάν και το υστερόγραφο μας φαίνεται στο τέλος της ανάρτησης  σας το παραθέτουμε άλλη μια φορα :PS :Η παράγκα της Πολεοδομίας Μυκόνου καλά κρατεί Σόδομα και Γόμορρα ,η Αλητεία πάει Γόνατο ,θα επανέλθουμε με ονόματα και 100 καταγγελίες στο Blog,και μετά εκεί σε θέλω Κάστορα να περπατάς στα κάρβουνα ... 27 Φεβρουαρίου 2016

Καλλίτερο τρόπο δεν μπορούσα να βρω


Oπου φυσάει ο άνεμος...


Ο Νασρεδίν Χότζας βάλθηκε κάποτε να χτίσει ένα φούρνο. Ενώ τον έχτιζε, τον πλησίασε ένας γείτονας και του είπε:
- Εδώ όταν πιάσει νοτιά, τα σαρώνει όλα. Εκεί που έχεις βάλει το άνοιγμα θα μπαίνει ίσια μέσα. Να βάλεις το άνοιγμα κατά το βοριά.
Ο Χότζας βρήκε σωστή τη συμβουλή. Γκρέμισε λοιπόν όσο είχε χτίσει και βάλθηκε να τον χτίζει με το άνοιγμα προς το βοριά. Μετά από λίγο πέρασε ένας άλλος γείτονας και του είπε:
- Να βάλεις το άνοιγμα κατά τη δύση, γιατί εδώ φυσάει πιο συχνά λεβάντες.
Ο Χότζας σκέφτηκε πως ο γείτονας είχε δίκιο. Γκρέμισε όσο είχε χτίσει και άρχισε να χτίζει πάλι με το άνοιγμα προς τη δύση. Πριν περάσει όμως πολλή ώρα, πέρασε ένας άλλος γείτονας και του είπε:
- Τι κάνεις εκεί; Δεν ξέρεις ότι άμα πιάσει πουνέντες εδώ, δεν στέκεται τίποτα όρθιο; Να βάλεις το άνοιγμα στην ανατολή.
Ο κακομοίρης ο Χότζας γκρέμισε ξανά το φούρνο του και βάλθηκε να τον χτίζει από την αρχή. Μα σε λίγο περνάει ένας άλλος και του λέει:
- Πώς σου ήρθε να βάλεις το άνοιγα στην ανατολή; Στο νοτιά πρέπει να το βάλεις, να μην τον πιάνει το ξεροβόρι. Όλα τα άλλα είναι ανοησίες.
Ο Χότζας λοιπόν, απηυδισμένος, πιάνει και χτίζει το φούρνο του πάνω σ’ ένα κάρο.
- Τι κάνεις εκεί βρε Χοτζα; Τι καμώματα είν’ αυτά;
- Τον έβαλα στο κάρο, για να μπορώ να αλλάζω θέση στο άνοιγμα όποτε θέλω. Άμα φυσάει βοριάς, θα το γυρίζω νότια. Άμα φυσάει λεβάντες, θα το γυρίζω δυτικά.
Έτσι κατάφερε να ευχαριστήσει όλους τους γείτονες, και να ακολουθήσει ολωνών τη συμβουλή!!!

---Τον παραπάνω μύθο τον θυμήθηκα με αφορμή την σύγκλιση της  Επιτροπή Ποιότητας Ζωής με θεματα":Καλούνται να αποφασίσουν για Ταξί και να διαβουλευθούν για περίπτερα, να σφραγίσουν καταστήματα ,διώροφα λεωφορεία ,Εξέταση διαφόρων θεμάτων- αιτήσεων-κ.λ.π.
--Κύριοι αποφασίστε τελικά τη θα κάνετε με την πιάτσα Taxi να γνωρίζουν τελικά οι επισκέπτες που θα βρίσκετε !!!η σεζόν ξεκινα 1 Μάρτη ,αποφασίστε πως θα λειτουργούν τα περιπτερα ποσο χώρο θα καταλαμβάνουν και να μην έχουν πιο πολλά ψυγεία από τον AB !!!Το ότι σερβίρουν ποτά με πάγο,Μπύρες με φρέσκο λεμονάκι είναι Παγκόσμια αποκλειστικότητα !!!Έχετε ζωντανό παράδειγμα διπλα σας στο Δήμο ...Και για να μην κουράζεστε σας επισυνάπτουμε τον κανονισμό περιπτέρων http://p-anagnostopoulos.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html το μονο που έχετε να κάνετε να βάλετε ακόμα αυστηρότατους ορους λόγο παραδοσιακού οικισμού για τα εντός .Το σοβαρότερο θέμα η κάθοδος των Βαρβαρων για αρπαχτή που θέλουν να τοποθετητούν σε υπάρχοντα καταστήματα που εάν και διαθέτουν Άδειες λειτουργίας Αναψυκτηρίου και Καφετεριας λειτουργούν ως Club ,Κέντρα Διασκέδασης ,παίζοντας Μουσικές μέχρι πρωίας κολλάνε και από έξω μια Ταμπέλα με ότι όνομα έχουν κλείσει για την Σεζόν ,πράμα που ρητά απαγορεύεται αλλα στην Μύκονο όχι ...και λειτουργούν σαν το Πειρατικό του κάπτεν Jim !!!Ας προσέξουν στο Δήμο Μυκόνου μην εκτεθούν ανεπανόρθωτα με τα Νυκτερινά και τους "παραλιαρχες" Εισαγωγής ,ας Αντιδράσουν Τελικά και οι Μυκονιάτες Επιχειρηματίες προς το κοινόν τους Συμφέρον και να συμμορφωθούν όπως ορίζουν οι Νομοι...Το τι παίζεται στην Μύκονο το γνωρίζετε πολύ καλά οι Διοικούντες "μην κανετε" μετά τις μωρό παρθένες ,διότι στο Νησί υπάρχουν  κάτοικοι με τα παιδιά τους ,που έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους Λαθρόβιους ευκαιριακούς και καλά ντεμεκ Επενδυτες που σαν Πυροτεχνήματα σκάγανε και εξαφανίζονταν...τώρα ήρθαν για να μείνουν εις βάρος του Νησιού και των μονιμων κατοίκων. Κύριοι αναλάβετε τις ευθύνες σας διότι ότι γίνετε και θα γίνει το χρεώνεστε εσείς και μονο.
 Επειδή  το ιστολόγιό μας δεν είναι φούρνος και δεν μπορούμε  να το βάλουμε  πά
νω σε κάρο, ούτε κι εμείς είμαστε καθόλου  τύπου  ΟΦΑ,(Όπου Φυσάει ο Άνεμος) προειδοποιώ τους αναγνώστες μας ότι αυτή η ανάρτηση θα είναι προς προβληματισμόν.
Πράξατε κατά συνείδησην!!!

PS :Η παράγκα της Πολεοδομίας Μυκόνου καλά κρατεί Σόδομα και Γόμορρα ,η Αλητεία πάει Γόνατο ,θα επανέλθουμε με ονόματα και 100 καταγγελίες στο Blog,και μετά εκεί σε θέλω Κάστορα να περπατάς στα κάρβουνα ...

22 Απριλίου 2016

Οπου φτωχός Ρεμπέτικο και Ολυμπιακός !!!

«Ο Τσίπρας πλασαρίστηκε σαν το νερό του Καματερού»

dionysis_haritopoylos.jpg

Διονύσης ΧαριτόπουλοςΟ Διονύσης Χαριτόπουλος, φανατικός Ολυμπιακός και Πειραιώτης, γράφει ξανά για τον τόπο όπου μεγάλωσε: τον Πειραιά

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, φανατικός Ολυμπιακός και Πειραιώτης, γράφει ξανά για τον τόπο όπου μεγάλωσε: τον Πειραιά. Γράφει με εκείνο τον δικό του γοητευτικό τρόπο για πρόσωπα και περιστατικά που τον σφράγισαν, που μέτρησαν στον τρόπο που βλέπει τον εαυτό του και τους άλλους.
Για ανθρώπους που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, για μάγκες που έκαναν μανούρες επειδή μια φράση απλώς ακούστηκε κάπως, για μαχαιρώματα μέρα μεσημέρι, για μεσόκοπες και γερασμένες ιερόδουλες, για κόρες που μεγάλωναν σαν μπελάς, σαν ψυχοκόρες μέσα στο πατρικό τους, για καβγάδες σε μπουζουκάδικα, για νταλκάδες και βεντέτες, για αλάνια και μάγκες παλαιάς κοπής που καθάριζαν επί τόπου, για πλημμύρες-φονιάδες που έπνιγαν παράγκες και χαμόσπιτα σε όλες τις βόρειες συνοικίες: Δραπετσώνα, Καμίνια, Κερατσίνι, Κοκκινιά, Αμφιάλη, Πέραμα. Και φυσικά γράφει για το «Καραϊσκάκη».
Μικρές ιστορίες που ζωντανεύουν σαν φλας μπακ έναν παλιό Πειραιά, στις δεκαετίες ’50 και ’60, στο βιβλίο του «Πειραιώτες» (εκδ. Τόπος). Αλλες πικρές, σκληρές, που σου μαγκώνουν την ψυχή, κι άλλες αστείες, με «λιβάνι» (μαύρο) και ασικλίκι. Ιστορίες που τις διαβάζεις απνευστί σαν να ξεφυλλίζεις άλμπουμ με ξεθωριασμένες φωτογραφίες μιας άλλης ζωής.
Κι ανάμεσά τους ειδήσεις από τον πειραιώτικο Τύπο. Ειδήσεις σαν κι αυτήν: «Η εργάτρια Αναστασία Α., ετών 40, επιστρέφουσα εις το ξύλινον παράπηγμά της εις Ικόνιον παρά την στάσιν Σκουπίδια, ανεύρεν επί της κλίνης της θήλυ αρτιγέννητον βρέφος, περιτετυλιγμένον διά τεμαχίου υφάσματος και φέρον σημείωμα ότι είναι ηλικίας 3 ημερών, και εξεδήλωσε εις τας Αρχάς την επιθυμίαν όπως το υιοθετήση»...
Οι ιστορίες που έχει να διηγηθεί ο Διονύσης Χαριτόπουλος για τον Πειραιά δεν φαίνεται να εξαντλούνται. «Το βιβλίο σε κυνηγάει, δεν το ψάχνεις εσύ. Κάποια στιγμή θέλεις να τα πεις γιατί θα σκάσεις. Εγραψα μικρές αληθινές ιστορίες που συνοδεύονται από ειδήσεις στον καθημερινό πειραιώτικο Τύπο - έχω στα χέρια μου το αρχείο των εφημερίδων. Το προηγούμενο βιβλίο ήταν η “γεωγραφία” του Πειραιά.
Τώρα συστήνω τους ανθρώπους που μεγάλωσα μαζί τους, που κατοικούν μέσα μου, είναι εγώ. Ο,τι έζησα σ’ αυτή τη γειτονιά, στην ίδια αυλή, στο παραπάνω στενό, στα σοκάκια του λιμανιού. Πρόκειται για ανθρώπους που μάθαινα γι’ αυτούς από τις εφημερίδες, άλλοι βρίσκονταν μαχαιρωμένοι, άλλοι ήταν χωμένοι στην πρέζα, στη φυλακή. Θυμάμαι τον δικαστικό κλητήρα που ήρθε γραβατωμένος με τσάντα στο χέρι να κατάσχει την “οικοσκευή”, ένα τραπέζι, ένα παλιοκρέβατο και δυο καρέκλες, επειδή δεν είχε πληρωθεί η ΕΪΡ.
»Ηρθε στη φωλιά του λύκου, στο άβατο της γειτονιάς μου, να σφραγίσει το ραδιόφωνο και να απειλήσει με “κατάσχεση”, λέξη άγνωστη στις γυναίκες που τον υποδέχτηκαν και τον πήραν με τις κλοτσιές και τις κατάρες».
• Περιγράφετε έναν κόσμο που σήμερα δεν υπάρχει.
Δεν υπάρχει πια αυτή η εποχή. Η γειτονιά, οι συνθήκες που γεννούσαν αυτούς τους Πειραιώτες εξέλιπαν. Ακούω για τα θύματα της κρίσης της σημερινής εποχής. Είναι ντροπή να λέμε ότι ζούμε Κατοχή. Η φτώχεια δεν συγκρίνεται με εκείνη της Κατοχής, ούτε καν των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Περνάμε δύσκολα, αλλά ας μην κάνουμε τέτοιες συγκρίσεις.
• Μεγαλώσατε σε μια γειτονιά όπου δεν πατούσε πόδι αστυνομικού.
Στον Πειραιά που περιγράφω κανείς δεν έβαζε διαμεσολαβητές, ούτε κατέφευγε στην αστυνομία για να βρει το δίκιο του. Το διεκδικούσε ο ίδιος, βασίλευε η αυτοδικία. Εγώ μέχρι που μεγάλωσα δεν ήξερα πώς είναι ο αστυνομικός αφού δεν πατούσε στο γκέτο. Την πρώτη φορά που είδα ένστολο, δεν ήμουν σε θέση να πω αν ήταν πυροσβέστης, ναύτης, τελωνειακός ή αστυνομικός…
• Για τους νέους αυτός ο Πειραιάς δεν μοιάζει σαν κάτι εξωτικό;
Οι νέοι μαθαίνουν ποιοι ήταν οι πατεράδες, οι παππούδες τους. Με ρωτούν αν υπάρχουν σήμερα μάγκες. Είναι οι σοβαροί, ολιγόλογοι, δωρικοί, εργατικοί άντρες που προστατεύουν τους δικούς τους ανθρώπους.
• Σήμερα όμως ο άντρας έχει χάσει κάτι σημαντικό αυτής της υπόστασης: την εργασία.
Αυτό είναι κατάρα. Ο άντρας νιώθει άχρηστος όχι μόνο στην κοινωνία που τον καταδίκασε στην ανεργία αλλά ακυρώνεται μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Η γυναίκα και τα παιδιά όταν δεν υπάρχει φαγητό στο τραπέζι αυτόν θα κοιτάξουν. Και τότε υπήρχε ανεργία αλλά επικρατούσε άλλη αντίληψη για τη δουλειά.
Οι άντρες έκαναν τα πάντα για το μεροκάματο. Στο λιμάνι, στις βιοτεχνίες, στους δρόμους. Μάζευαν χαρτόνια ή ρινίσματα σιδήρου από τα μηχανουργεία, που πουλούσαν μετά ως μέταλλα. Η φτώχεια ήταν μεγάλη. Σ’ ένα δωμάτιο ζούσαν πέντε άτομα. Δεν υπήρχαν απλώς εργοστάσια ή γραφεία. Οι άνθρωποι ήταν αναγκασμένοι να επινοούν δουλειές προκειμένου να επιβιώσουν, αυτές που αναθέσαμε στους μετανάστες. Η ευμάρεια που μεσολάβησε μας αλλοτρίωσε, μας αποχαύνωσε.
• Κάποια στιγμή δημιουργήθηκε ένα κύμα αντίστασης, αλλά χάθηκε στη μετάφραση του «όχι» σε «ναι».
Είδαμε την κωλοτούμπα του αιώνα με το «όχι» που έγινε «ναι». Το χειρότερο είναι πως ο λαϊκός ριζοσπαστισμός που δημιουργήθηκε λόγω μνημονίων ευτελίστηκε και διαλύθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Τσίπρας, για να πάρει την εξουσία, πλασαρίστηκε σαν το νερό του Καματερού που όλα τα γιατρεύει. Και γίναμε μπάχαλο. Βλέπεις υπουργούς και αναρωτιέσαι από πού ήρθαν και γιατί...
• Μα αυτό δεν διεκδικούσαν; Να κυβερνήσουν;
Ηταν για χρόνια εκτός ζωής. Μιλούσαν με τεράστια σιγουριά για πράγματα που αγνοούσαν εντελώς. Από το 4% η απελπισία του ελληνικού λαού τούς έφερε στην εξουσία. Η υποσχεσιολογία δημιούργησε προσδοκίες. Αλλά αυτοί οι τύποι, στα λόγια και στις πράξεις, προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα.
Ανακατεύουν λίγο Μαρξ, λίγο Κέινς, λίγο Σμιθ και λίγο πολίτικαλ κορέκτ. Τι λύσεις να βρουν αφού αγνοούν το πρόβλημα; Οι άνθρωποι για χρόνια δεν βρίσκονταν μέσα στη ζωή αλλά σ’ ένα κομματικό γραφείο κουβεντιάζοντας όλη μέρα ή σε καμιά δημόσια υπηρεσία όπου τηλεφωνιούνταν για τα ζητήματα της οργάνωσης. Πόσοι απ’ αυτούς ξέρουν το ευλογημένο 8ωρο;
Το ΠΑΣΟΚ του ’81 ήταν της πιάτσας, ήξεραν τι να κάνουν, γι’ αυτό και μας κατάκλεψαν. Αυτοί εδώ είναι άσχετοι. Αλλά το χειρότερο είναι ότι εγκλώβισαν τον κόσμο μέσα στη θλίψη.
• Αδιέξοδο λοιπόν;
Κοίτα, η ζωή δεν είναι μόνο πολιτική και μάλιστα τύπου κουτσομπολιού, πρωινάδικου. Μας έχουν βάλει μέσα σ’ ένα ξεκατίνιασμα που ενδιαφέρει μόνο τα κόμματα, τους δημοσιογράφους και τα λαμόγια που κινούνται γύρω γύρω. Τον κόσμο δεν τον αφορούν οι φαντασιώσεις τους αλλά η ζωή του.
Ο καθένας έχει να σκεφτεί δουλειά, χαρές, λύπες, πένθη, επιθυμίες, Δεν γίνεται να μας βάζουν στο παιχνίδι τους. Το «όλα είναι πολιτική» είναι μια μπαρούφα. Εχουμε μια ζωή να ζήσουμε, δεν θα μας την πάρουν. Εγώ δεν θέλω να βλέπω ειδήσεις, αρνούμαι να ασχολούμαι με όλους αυτούς τους παπάρες.
Πότε η σύνταξη μειώνεται, πότε καταργείται, πότε βγαίνουμε από το ευρώ, πότε μένουμε. Λόγια, λόγια, λόγια και τρομοκρατία. Εχουν άγνοια της ζωής κι εγώ φοβάμαι πια μήπως προκαλέσουν καμιά εθνική καταστροφή. Δεν καταλαβαίνω τι κάνουν με τους πρόσφυγες. Θα μπαίνουν και θα βγαίνουν στα Σκόπια οι πρόσφυγες και οι Σκοπιανοί θα τους κυνηγούν στο ελληνικό έδαφος; Θα είμαστε η μοναδική χώρα με ανοιχτά σύνορα; Η Μητέρα Τερέζα του κόσμου;
• Μπορούμε να αρνηθούμε τη διάσωση στο Αιγαίο;
Φυσικά δεν εννοώ να τους πνίξουμε. Οι κυβερνώντες ας βρουν τον τρόπο, δεν είναι δική μου δουλειά να δώσω λύση. Ξέρω ότι όσο καλός πρέπει να είμαι ως πολίτης με τους πρόσφυγες άλλο τόσο -μήπως περισσότερο;- πρέπει να είμαι με τον ταλαιπωρημένο συμπατριώτη μου.
Μας έχουν φέρει σ’ αυτή την κατάσταση, να βλέπουμε τους κατατρεγμένους πρόσφυγες στο λιμάνι και στην Ειδομένη και να μας κολάζουν, να δοκιμάζουν την αξιοπρέπεια και το φιλότιμό μας. Δυστυχώς, ακόμα κι αν φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ, εναλλακτική δεν έχουμε. Και τι ζητάμε; Μια διαχείριση, βρε αδελφέ, όχι τον δεύτερο Ελευθέριο Βενιζέλο...
• Θα μπορούσαν να γίνουν πράγματα που επιτρέπουν οι μνημονιακές υποχρεώσεις;
Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν ώστε να ανακουφιστεί ο κόσμος, αλλά κανείς δεν ταράζεται. Τι άλλο έκαναν πέρα από τις 100 δόσεις και το σύμφωνο συμβίωσης; Ακούς υπουργό που μορφώθηκε, απέκτησε εμπειρίες, δίδαξε, να υποστηρίζει την κατάργηση της αριστείας. Το πολιτικό προσωπικό είναι από μέτριο και κάτω.
Από τη μεταπολίτευση και μετά οι σοβαροί, άξιοι και χαρισματικοί δεν εμπλέκονται με την πολιτική. Ασχολούνται με τις δουλειές, τις επιχειρήσεις τους ή φεύγουν. Δεν πάει ο άλλος να γίνει βουλευτής με δέκα κομματόσκυλα γύρω του να τον φάνε.
Ως πολίτες το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να καταφέρουμε να ζήσουμε ερήμην τους. Να μην τους υπολογίζουμε, να μην περιμένουμε τίποτα απ’ αυτούς. Να κλείσουμε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα.
• Η επιμονή σας στην υπεράσπιση θεμάτων που άπτονται του έθνους, της πατρίδας, έχει δημιουργήσει μια παρεξήγηση σχετικά με τις θέσεις σας.
Οτι με θεωρούν εθνικιστή; Κοίτα, ο μικρόμυαλος μπορεί να με πει και καράφλα… Εγώ δηλώνω εθνιστής, μιλάω για την πατρίδα, λέξη που την ακούνε κάποιοι και βγάζουν σπυριά. Γιατί; Δεν μισώ καμιά χώρα, να είναι καλά και οι γείτονές μας και όλοι οι λαοί του κόσμου. Ομως πάνω απ’ όλα νοιάζομαι για την πατρίδα μου κι αυτό γιατί θέλω να είναι ελεύθερη.
Αν δεν είναι ελεύθερη, όλα αυτά για τα οποία κόπτονται σήμερα οι φερόμενοι ως «διεθνιστές», δικαιοσύνη, δουλειά, αξιοπρέπεια, διεκδίκηση δικαιωμάτων, δεν θα υπάρχουν. Πήγαινε σ’ έναν Γάλλο, Αγγλο, Γερμανό να κακολογήσεις την πατρίδα του…
• Γιατί σε εμάς η έννοια πατρίδα φορτίστηκε με την ιδέα του συντηρητισμού, του εθνικισμού;
Η Αριστερά μάς έμαθε γράμματα σε λάθος βιβλία. Η λέξη πατρίδα έγινε λέξη πορνό στον δημόσιο λόγο της Αριστεράς. Μέχρι και την περίοδο της μεταπολίτευσης οι ενταγμένοι αριστεροί απέρριπταν τους Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη ως εκπροσώπους της σάπιας αστικής κοινωνίας. Κάποτε διάβαζα τον κανόνα της Αριστεράς, όμως τα μάτια μου άνοιξαν όταν ανοίχτηκα και σε συντηρητικούς διανοούμενους και συγγραφείς.
•Αυτό ήταν κάποτε επιταγή της στρατευμένης τέχνης. Το παρατηρείτε και σήμερα;
Γιατί, λίγους μέτριους και άχρηστους έχει δοξάσει η Αριστερά; Δεν καθιέρωσε την υπογραφή τους σε συλλαλητήρια; Θεωρώ σολιψισμό, μέγιστη κατάρα, το να βλέπει κανείς τη ζωή μέσα από την οπτική οποιουδήποτε κόμματος.
Δεν μου αρέσουν οι ανόητοι διαχωρισμοί πάνω στην τέχνη. Αντί δηλαδή να πρυτανεύει στην εκτίμησή μας η αισθητική απόλαυση που εισπράττουμε, να κατηγοριοποιούμε τους καλλιτέχνες σε δεξιούς ή αριστερούς.
• Εσείς, γράφοντας τον «Αρη», δεν ταυτιστήκατε με τον ήρωά σας, τις επιλογές, το όραμά του;
Δεν κάνεις βιογραφία χωρίς αγάπη για το πρόσωπο. Ο Αρης Βελουχιώτης ήταν η μεγαλύτερη μορφή του 20ού αιώνα. Αν έχουμε έναν ήρωα, αυτός είναι. Ηταν ο ήρωάς μου, ήμουν κοντά του και είμαι ακόμα. Ακούω από διανοούμενους της Αριστεράς το «επιχείρημα» ότι η έννοια πατρίδα ανήκει στο φαντασιακό μας. Μήπως η αγάπη, ο έρωτας δεν είναι στο φαντασιακό μας; Αλλά καθορίζουν τη ζωή μας.
Η πατρίδα δεν είναι η γειτονιά μας στον κόσμο, αυτό που καθόρισε την κουλτούρα, το ήθος, τη συμπεριφορά στα πράγματα, το είναι μας; Θα μπορούσαμε να εκληφθούμε δηλαδή ως Βέλγοι;... Δεν νοείται κοινωνική επανάσταση που δεν ταυτίζεται με την πατρίδα. Ο Αρης, ο Πάμπλο, ως εθνιστές συστήνονταν. Οποιος δεν καταλαβαίνει τη διαφορά ας ανοίξει λεξικό… Δεν θα μπω σε συζήτηση.

Προτιμώ την ανθρώπινη επαφή

• Επιμένετε 15 χρόνια να συνεργάζεστε μ’ έναν μικρό εκδοτικό οίκο, τις εκδόσεις Τόπος.
Είναι μια ομάδα ανθρώπων που εκτιμώ πολύ. Ο επικεφαλής της, Βαγγέλης Γεωργακάκης, ένα εξαιρετικά έντιμο, ήρεμο παιδί, που να θέλεις να μαλώσεις μαζί του είναι αδύνατον. Οσο είναι αυτός και η ομάδα του στον Τόπο, θα είμαι εκεί. Ολα αυτά τα χρόνια τα πάμε μια χαρά.
Ο,τι συμφωνούμε γίνεται. Προτιμώ την ανθρώπινη επαφή, δεν θέλω περισσότερα χρήματα ούτε προβολή, άρα γιατί να πάω αλλού; Ομως δεν αλλάζω ούτε την επί 20ετία επιμελήτρια των βιβλίων μου Κατερίνα Θανοπούλου, παρ’ όλο που σκοτωνόμαστε κάθε φορά. Δεν ξέρω ποιος είναι πιο τρελός από τους δυο μας. Η επιμέλεια γίνεται μέσω τηλεφώνου.
Επιμένει στις απόψεις της για τους δικούς μου λεκτικούς ακροβατισμούς, επιμένω εγώ, γίνεται χαμός. Οταν ολοκληρώσουμε τη δουλειά μας, κάνουμε να ξαναμιλήσουμε ένα, δύο χρόνια. Και μόλις έρθει η ώρα του επόμενου βιβλίου, την αναζητώ. Για μένα είναι ιδανική.
• Μέσα στην κρίση δοκιμάζεται και η τέχνη. Κινδυνεύει να θεωρηθεί αγαθό πολυτελείας.
Η τέχνη έτσι κι αλλιώς θεωρείται πολυτέλεια, δεν είναι στα αναγκαία του βιοπορισμού. Είμαστε περιττοί αλλά η δουλειά μας είναι σημαντική. Θα αντεχόταν μια ζωή χωρίς βιβλία, θέατρο, σινεμά, τραγούδι; Οι προϊστορικοί στα σπήλαια της Αλταμίρα μόλις κούρνιασαν, έφαγαν κανέναν αρουραίο, ζεστάθηκαν και προστατεύτηκαν από τη βροχή, άρχισαν να ζωγραφίζουν. Δεν τους αρκούσε δηλαδή που χόρτασαν την κοιλιά τους, ήθελαν να εκφραστούν.

Ζω πια στο βουνό

Ηθελα να περνάω απαρατήρητος και μέχρι ενός σημείου τα είχα καταφέρει. Με τη «Δανεικιά γραβάτα», το «525 τάγμα πεζικού», «Τα παιδιά της Χελιδόνας», «Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι» δεν είχα εμφανιστεί πουθενά, κανείς δεν με αναγνώριζε. Μια ερωτική σχέση ήταν αρκετή να με βγάλει από την τρύπα μου στη… δημοσιότητα.
Και τώρα υπάρχουν μέρη όπου δεν μπορώ να πατήσω. Στο γήπεδο του Παναθηναϊκού π.χ. όταν παίζει με τον Θρύλο, γιατί θα με κάνουν τόπι στο ξύλο... Και πρέπει να προσέχω τη συμπεριφορά μου. Μια φορά έτυχε να βρίσω έναν ταξιτζή και ακούω μια κυρία πίσω μου: «Μπράβο, κύριε Χαριτόπουλε, συγχαρητήρια». Εχασα την ευλογημένη ανωνυμία μου.
Τους περισσότερους μήνες ζω πια στο βουνό. Κι όταν είμαι εδώ, δεν βγαίνω καθόλου, μου φέρνουν τσιγάρα, φαγητό, ό,τι χρειαστώ. Στο βουνό έχω ωραίες παρέες, ντόπιους, βοσκούς. Για βιβλία και τέχνη δεν μίλαγα ποτέ στους φίλους μου. Για γκόμενες, ποτά και ποδόσφαιρο συζητούσαμε. Κι όταν με ρωτάνε τι γράφω, λέω τίποτα...

Όμως το καζάνι βράζει και κάποια στιγμή, ίσως καθόλου μακρινή, θα λογαριαστούμε.

 by Raskolnick


Ακούς εκεί! Είμαστε, λέει, μια χώρα έντεκα εκατομμυρίων ανθρώπων, από τους οποίους σχεδόν τα επτά εκατομμύρια αποτελούν τον οικονομικά ανενεργό πληθυσμό: συνταξιούχοι, άνεργοι και άεργοι. 

Εκ πρώτης όψεως η αναλογία 7 προς 11 ακούγεται εξωπραγματική και τρομακτική, αλλά ευτυχώς για όλα υπάρχουν εξηγήσεις:  Κύριος οίδε πόσοι μέσα σ’ αυτά τα 7 εκατομμύρια είναι οι νεότατοι και ακμαίοι συνταξιούχοι που παρέχουν στο μουλωχτό τις υπηρεσίες τους, πόσοι είναι οι επαγγελματίες που δε δηλώνουν τη δραστηριότητά τους, πόσοι είναι οι ανασφάλιστοι και οι μαύροι εργαζόμενοι, άλλοι γιατί έτσι πιέζονται ή εκβιάζονται από τους εργοδότες τους, αφού άλλωστε οι εισφορές είναι παράλογα υψηλές  -κι άλλοι, γιατί ξέρουν ότι ισοδύναμο της καταβολής εισφορών σε συνταξιοδοτικά προγράμματα  του πτωχού ελληνικού Δημοσίου, δεν είναι, παρά ως να ανοίγεις και να πετάς τα λεφτά σου έξω από το παράθυρο. 

Έτσι, μετά από αμέτρητα χρόνια κακής διοίκησης, αισχρής κατάχρησης και ατιμώρητης κλεπτοκρατίας, το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, για να μην ξεχνάμε, βγήκε πριν από λίγο καιρό knock-out από το χτύπημα κάτω από τη ζώνη που του έδωσε εκείνος ο αχαρακτήριστος παρασυνταγματολόγος με το περίφημο P.S.I. που θα μείνει στην ιστορία ως ένα ντροπιαστικό κούρεμα του ελληνικού κράτους πρόνοιας. Κούρεμα με την ψιλή μηχανή και με τιμωρητικούς όρους, εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος κι υπέρ αλλότριων ιδιωτικών.

Είναι, βέβαια, γεγονός αναμφισβήτητο ότι  παρόλο που το πραγματικό ύψος της ανεργίας είναι άγνωστο στο πραγματικό του ποσοστό, δεν παύει κατά γενική ομολογία να βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη και να συνεισφέρει κι αυτή σημαντικά στο γρηγορότερο βούλιαγμα των καταληστευμένων και άδειων ασφαλιστικών ταμείων. 

Μια ανεργία  που, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις έρευνες,  στους νέους αγγίζει  το συνταρακτικό ποσοστό του 52% που είναι, λέει, το υψηλότερο ποσοστό παγκοσμίως, με περισσότερους από τον έναν στους δύο νέους να είναι άνεργος! 

Εξίσου συνταρακτική όμως, δείχνει να είναι και η δύναμη των παραδοσιακών οικογενειακών δεσμών μας. Έτσι οι γιαγιάδες και οι παππούδες, φαίνεται πως κρατάνε τα γκέμια των πιο ατίθασων σβήνοντας με το υστέρημά τους τις φωτιές που θα άναβαν στους κάδους σκουπιδιών και στα παρακείμενα σταθμευμένα αυτοκίνητα∙ φωτιές που συνήθως ανάβει η ανέχεια και η ανεργία των  νέων. 

Οι συνταξιούχοι που βάζουν πλάτη στην ανεργία των παιδιών και των εγγόνων τους, βλέπουν τις συντάξεις τους να συρρικνώνονται, βλέπουν το κομπόδεμα μιας ζωής, που το ανέλαβαν από την τράπεζα και που το φυλάνε κάτω από το στρώμα τους, να συρρικνώνεται κι αυτό, και μέρα με την ημέρα να λιγοστεύει όσο τα χαράτσια πληθαίνουν.

Κι όσο πληθαίνουν τα χαράτσια, το περίγραμμα της ζωής μας ορίζεται από την έλλειψη ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, την ύφεση, την έλλειψη σχεδιασμού, την αδυναμία και την ατολμία διαχείρισης των χρόνιων προβλημάτων. Ίντριγκες, άσκοποι βυζαντινισμοί και επικοινωνιακά λάθη το ένα πίσω από το άλλο και άναρθρες κραυγές από όλες τις γωνιές του παραπαίοντος πολιτικού μας συστήματος. 

Εν τέλει, στο δια ταύτα,  φόροι και άλλοι φόροι και περισσότεροι φόροι για να πληρωθεί ένα χρέος που αφενός είναι ύποπτο αλλά παρά τις δεσμεύσεις δεν έχει ακόμα ελεγχθεί  κι αφετέρου ειδεχθές, επειδή δεν μπορεί να αποπληρωθεί.

Όμως οι ράχες των υποζυγίων δεν αντέχουν άλλο κι είναι έτοιμες να σπάσουν από τα ασήκωτα βάρη. Παρά τις έωλες διαβεβαιώσεις για ελάφρυνση του δημοσίου χρέους στο επέκεινα, η παραπομπή του θέματος στις ελληνικές καλένδες, δεν ανακουφίζει καθόλου τα βάρη που επιβάλλει η ζοφερή μας πραγματικότητα, την ώρα που το ιδιωτικό χρέος τρίζει απαίσια τα κοφτερά του δόντια.

Εν τω μεταξύ, όσο η νομοθετική εξουσία, αντί να καταργεί επονείδιστες πράξεις ασυλίας του πρόσφατου παρελθόντος, ποιεί την νήσσαν, τόσο τα νεύρα μας θα τεντώνονται.

Όσο η εκτελεστική εξουσία, ξεχνώντας αίφνης τα προεκλογικά πυροτεχνήματα, συνεχίζει να εθελοτυφλεί, παρέχοντας ακατανόητη ασυλία στον παράνομα αποθησαυρισμένο πλούτο δεκαετιών, τόσο οι αντοχές μας και τα αποθέματα της υπομονής μας θα εξαντλούνται. 

Όσο συμβαίνουν όλα αυτά υπό την προστασία της ετέρας εταίρας, της δικαστικής εξουσίας, τόσο θα αισθανόμαστε όλοι μας την αδικία να μας πνίγει για την ανομία που επικρατεί και για την ατιμωρησία των υπαιτίων της τραγωδίας που ζούμε.

Όσο οι διαπλεγμένες και καθόλου ανεξάρτητες μεταξύ τους εξουσίες, μας αντιμετωπίζουν σαν μια κοινωνία ραγιάδων, τόσο κι εμείς θα απαντάμε με οικειοθελώς αδήλωτη εργασία, ώστε να φιγουράρουμε ως πρωταθλητές κόσμου στην ανεργία των νέων και θα αμυνόμαστε με αποφυγή έκδοσης παραστατικών, για να ταράζουμε την ψυχική ισορροπία των οικονομετρών και των στατιστικολόγων. Θα αντιστεκόμαστε με όποιον τρόπο μας είναι προσφορότερος, προκειμένου να επιβιώσουμε. Ακόμα περισσότερο που η αδυναμία πληρωμής των χαρατσιών, είναι για όλο και περισσότερους πια και πραγματική και αντικειμενική. Μια συνεχώς αυξανόμενη αδυναμία να αντεπεξέλθουμε σε αυτόν τον παραλογισμό που βιώνουμε.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής σήψης, με τη λέξη «ισοδύναμο» να ακούγεται πια στ’ αυτιά μας σαν κακόγουστο αστείο, είναι μόνο θέμα χρόνου να ξεσπάσει η λαϊκή οργή που συσσωρεύεται, γιατί  σε όλες τις εποχές και σε όλα τα μέρη του κόσμου το καθήκον ενός πατέρα είναι πρώτα να ταΐσει και να μορφώσει το παιδί του -και μετά να πληρώσει τα παράνομα και αντισυνταγματικά χαράτσια που επιμένουν να μας λένε ότι είναι πατριωτικό μας καθήκον να καταβάλλουμε. 

Το κομπόδεμα του παππού, πάει κι αυτό, το εξάντλησαν οι φοροεισπράκτορες και οι μαυραγορίτες που πρωτοδεύτερη φορά αριστερά, συνεχίζουν να λυμαίνονται ανενόχλητοι την αγορά και τις ζωές μας κι όλοι πορευόμαστε από το πουθενά προς το τίποτα, ακριβώς όπως μας συνέβαινε και πριν έναν χρόνο.

Μόνο που, πριν από έναν χρόνο, υπήρχε η ελπίδα ότι η κατάσταση θα βελτιωνόταν, με την προδιαγραφόμενη, τότε, πολιτική αλλαγή. 

Τα έφεραν έτσι τα πράγματα, που  γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο ξεκάθαρο, ότι πρωτοδεύτερη φορά αριστερά, ελάχιστα πράγματα πηγαίνουν προς το καλύτερο κι όλα τα υπόλοιπα και τα περισσότερα ίδια μένουν, όταν δεν χειροτερεύουν κιόλας. 

Όμως το καζάνι βράζει και κάποια στιγμή, ίσως καθόλου μακρινή, θα λογαριαστούμε.

Η σύνθεση είναι από την OKTANA

8 Απριλίου 2016

Καπέλο Παναμά από τον τόπο σου ...


Ενώ η αποκάλυψη των Panama Papers εξακολουθεί να βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα των ξένων εφημερίδων, στην Ελλάδα ασχολούμαστε ακόμα με την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία, αν και δημόσιος υπάλληλος που έχει ρουφήξει εθνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια, είναι υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και τα χώνει σε συνταξιούχους του ΙΚΑ που ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους και τα έφαγαν μαζί με τους τυροπιτάδες και τον Θεόδωρο Πάγκαλο.

Πολύς ντόρος γίνεται και για το ζήτημα διαγραφής 3 δημοσιογράφων από την ΕΣΗΕΑ αλλά αν ζεις σε μια χώρα όπου ο Πορτοσάλτε, ο Μαλέλης και ο Κονιτόπουλος θεωρούνται ακόμα δημοσιογράφοι, καταλαβαίνεις ότι ελάχιστα πράγματα έχουν μείνει όρθια και το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να δέσεις μια πέτρα στο λαιμό σου και να φουντάρεις από καμιά πλαγιά.

Δηλαδή η ΕΣΗΕΑ διέγραψε 3 μέλη της και επέπληξε αλλά 4 (Τρέμη, Χούκλη, Σαράφογλου, Καψή) για τη στάση τους απέναντι στο δημοψήφισμα, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας, που πήρε το ΟΧΙ και το έκανε ΝΑΙ, επανεξελέγη μετά από 2 μήνες και παραμένει πρωθυπουργός της χώρας. Πολύ ευχάριστο αυτό. 

Εν τω μεταξύ, η ΕΣΗΕΑ γιατί υπάρχει ακόμα; Αφού δεν υπάρχει ανεξάρτητη δημοσιογραφία στην Ελλάδα.

Σε άλλα φλέγοντα ζητήματα, αρνητικές αντιδράσεις έχει προκαλέσει η πασχαλινή διαφήμιση των Jumbo κι αυτό είναι πολύ σωστό, αφού το Πάσχα δεν είναι καθόλου κιτς και ολόκληρη η Ελλάδα χορεύει γύρω από λαχανάκια Βρυξελλών ακούγοντας Μπαχ και Μπετόβεν. Δεν γίνεται να έρχεται η λαϊκιά Άντζελα Δημητρίου και να χαλάει τη σαλονάτη αισθητική μας.

Επιστρέφοντας στο κυρίως θέμα μας, κάτω από το βάρος των αποκαλύψεων, ο Πρωθυπουργός της Ισλανδίας Σίγκμουντουρ Γκουνλάουγκσον υπέβαλε την παραίτηση του και οι Ισλανδοί πολίτες βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας πρόωρες εκλογές, ώστε να βγάλουν νέο πρωθυπουργό με όνομα που δεν θα θυμίζει χαρακτήρα από το Dungeons & Dragons.

Η αλήθεια είναι ότι οι Ισλανδοί – σε αντίθεση με εμάς – δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους σε θέματα διαφάνειας και διαφθοράς αλλά καλά ζώα είναι κι αυτοί, αφού επιμένουν να εκλέγουν πρωθυπουργούς οι οποίοι μετά από λίγα χρόνια οδηγούνται στα δικαστήρια. 

Βέβαια, στην Ελλάδα δεν θα έπρεπε να μιλάμε και πολύ, αφού μετά από 6 χρόνια χρεοκοπίας δεν έχει οδηγηθεί ούτε μισός πρωθυπουργός στη Δικαιοσύνη, ενώ το μόνο που κατάφεραν οι δικές μας διαδηλώσεις στις πλατείες ήταν να βάλουν τους νεοναζί στη Βουλή. 

Ξαναεπιστρέφοντας στο κυρίως θέμα μας, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στα Panama Papers δεν υπάρχει κανένα όνομα Αμερικανού ή Βρετανού, οπότε καταλαβαίνουμε ότι όλο αυτό έγινε για τον Πούτιν που τα έτρωγε χοντρά παρέα με τους κολλητούς του αλλά τελικά κατέληξε να παραιτείται ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας. 

Έτσι όπως το βλέπω εγώ, η αποκάλυψη των Panama Papers, που εμπλέκει σε σκάνδαλα offshore εταιρειών στελέχη της FIFA, προέδρους, πρωθυπουργούς και αθλητές από ολόκληρο τον πλανήτη, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η παγκοσμιοποίηση της παράγκας έχει επιτέλους επιτευχθεί. Zoύμε το Χρυσό Αιώνα του καπιταλισμού.

Σε άλλα νέα, οι Έλληνες βρίσκονται σε έξαλλη κατάσταση, αφενός γιατί γεννήθηκαν έτσι, αφετέρου γιατί έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι οι 50.000 πρόσφυγες δεν είναι περαστικοί από εδώ αλλά ήρθαν για να μείνουν, αφού η μαμά Ευρώπη αποφάσισε να τους εγκλωβίσει στην Ελλάδα.

Καλά, αυτοί δεν ζητούσαν το Νόμπελ Ειρήνης; Τι πάθανε ξαφνικά;

Από την άλλη, δεν έχουν κι εντελώς άδικο, γιατί καλοί χρυσοί οι πρόσφυγες αλλά όχι και να μας κάτσουν στο σβέρκο! Δεν φτάνει που τους ταΐζουμε και τους ποτίζουμε, πετάνε και τα μωρά τους πάνω στους λιμενικούς μας!

Δεν είναι σαν εμάς που 8 στα 10 ελληνόπουλα είναι κακοποιημένα. Αυτοί είναι απολίτιστοι!

Τα πράγματα έχουν αρχίσει να αγριεύουν και θα αγριέψουν ακόμα περισσότερο, μέχρι να τους μπαγλαρώσουν όλους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τότε μόνο θα ησυχάσουν τα φασιστόμουτρα.

by To Skouliki Tom

(Ανήθικο δίδαγμα: 2,6 terabyte δεδομένων και μόνο ένας Παπασταύρου βρέθηκε να κρατάει την ελληνική σημαία ψηλά. Μαλακίες έλεγε ο Άδωνις. Όχι 10, 110 Παπασταύρου έπρεπε να είχαμε.)

Το μανιφέστο της καύλας.

Το μανιφέστο της καύλαςΗ καύλα είναι αγνή, καθολική και αναμάρτητος. Αγνή γιατί πηγάζει κατευθείαν από την ψυχή χωρίς να μπορούν να την τιθασεύσουν τα ανεριστικά φίλτρα του μυαλού. Καθολική γιατί την νιώθει κάθε ον σε αυτή τη γη. Αναμάρτητος γιατί δε λαθεύει ποτέ, δεν αμφισβητείται και δεν παρεξηγείται: την καύλα πολλοί την περνούν για έρωτα, τον έρωτα δεν τον περνά για καύλα κανείς.
Η καύλα είναι πανταχού παρούσα: στροβιλίζει το μυαλό σου και χορεύει με τα σώψυχά σου. Σε κάνει να περπατάς, να ονειρεύεσαι, να σκέφτεσαι και να δρας.

Η καύλα σε ωθεί να ζεις.

Η καύλα δεν είναι μόνο σεξουαλική· είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Η καύλα είναι ενθουσιασμός, μεράκι και δίψα για ζωή. Η καύλα είναι όρεξη, ελευθερία κι ευχαρίστηση.

Η καύλα είναι δύναμη.

Η καύλα είναι παρεξηγημένη. Έχει κατηγορηθεί ως φτηνή, ζωώδης και στιγμιαία. Της φόρεσαν ψεύτικες φορεσιές ρομαντικών ιδεών, την έκαψαν στην πυρά, προσπάθησαν να την τιθασεύσουν με μαστίγια, μετάνοιες και ηθικοκοινωνικούς φραγμούς.

Η καύλα, όμως, δεν είναι εξιδανικευμένη. Βρίσκεται στο εδώ και στο τώρα, χωρίς να αναλώνεται σε υποθέσεις, αναλύσεις και εμμονές. Η καύλα δε γουστάρει να κοιτάει πράγματα κι ανθρώπους με το τηλεσκόπιο, απεχθάνεται τα αδειανά πουκάμισα και τα τινάγματα των πεταλούδων.

Η καύλα δεν είναι φτηνή, γιατί είναι ειλικρινής, ωμή και ατόφια: σιχαίνεται τα ψέματα, το φόβο, τα πρέπει και τις κάθε είδους συμβάσεις. Δε γουστάρει βολέματα, πειθαρχίες και ωχαδερφισμούς. Κάνει πέρα τους δειλούς, τους άτολμους, τους βολεμένους και τους βουτυρομπεμπέδες.

Η καύλα δεν είναι στιγμιαία: η καύλα είναι αθάνατη. Πηγάζει απ’ τη ζωή και χορεύει με το θάνατο. Όσο η γη γυρίζει, θα υπάρχει καύλα, γιατί η γη γυρίζει από καύλα. Η καύλα δεν είναι η πεταλούδα που θα καεί απ’ τη φωτιά· η καύλα ανάβει τη φωτιά. Η καύλα δεν πεθαίνει· χάνεται μόνο όταν πάψει να υπάρχει θέληση.

Η καύλα δεν είναι μία έννοια πολυσύνθετη: απλώς υπάρχει.

Βρίσκεται στα χαμόγελα των ανθρώπων και πίσω από κάθε λαμπρή ιδέα. Βρίσκεται στα κορμιά των εραστών και στις εμπνεύσεις των συγγραφέων. Βρίσκεται στις λέξεις των ποιητών, στις μελωδίες των μουσικών και στο γέλιο των παιδιών. Βρίσκεται στα πινέλα των ζωγράφων, στα “εύρηκα” των εφευρετών και στα χέρια των χτιστών. Βρίσκεται στις ιαχές των πολεμιστών και στο διαλογισμό των μυστών. Βρίσκεται στα πέταλα των λουλουδιών και στο βόμβο των μελισσών, στις στάλες της βροχής, στον κεραυνό, τη βροντή, την ελπίδα και την απελπισία.

Είσαι εδώ λόγω της καύλας και λόγω της καύλας ζεις, υπάρχεις κι αναπνέεις.Κι αφού γεννήθηκες λόγω της καύλας, ζήσε και πέθανε με καύλα.

Περπάτησε με καύλα και όλος ο κόσμος θα γίνει δικός σου.

Χαμογέλασε με καύλα και δε μαλώσεις ποτέ.

Δούλεψε με καύλα και δε θα κουραστείς.

Γέλα με καύλα και θ’ αργήσεις να κλάψεις ξανά.

Κλάψε με καύλα και θα γελάσεις ξανά σύντομα.

Γάμα με καύλα και νιώσε.

Νιώσε με καύλα και ζήσε.

Ζήσε με καύλα και πέθανε ευτυχισμένος.

Τάδε έφη Έρις και αυτός είναι ο νόμος (ή και όχι).

ΕΡΙΣ ΛΥΟΜΕΝΗ