30 Μαρτίου 2015

«Μπλόκο» του ΣτΕ σε ξαπλώστρες και ομπρέλες στις παραλίες !


«Μπλόκο» του ΣτΕ σε ξαπλώστρες και ομπρέλες στις παραλίες - Media

Το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) με την υπ΄ αριθμ. 646/2015 απόφασή του έκρινε ότι η απευθείας παραχώρηση στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ βαθμού των παραλιών, προκειμένου να τοποθετούνται καθίσματα, ομπρέλες, ξαπλώστρες, αναψυκτήρια, κ.λπ., αλλά και η περαιτέρω μεταβίβαση του δικαιώματος χρήσης παραλίας σε τρίτους, δεν μπορεί να γίνεται συλλήβδην για όλη την Ελλάδα με μία υπουργική απόφαση. 
Σύμφωνα με την πενταμελή σύνθεση του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ, η παραχώρηση των παραλιών πρέπει να γίνεται «μεμονωμένα, κατά περίπτωση και ύστερα από εξατομικευμένη κρίση της διοίκησης». Όμως, λόγω σπουδαιότητας του θέματος η πενταμελής σύνθεση παρέπεμψε το ζήτημα για νέα κρίση στην αυξημένη επταμελή σύνθεση του ίδιου Τμήματος.
Στο ΣτΕ έχει προσφύγει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και ζητάει να ακυρωθεί υπουργική απόφαση του 2009 (αντικαταστάθηκε με μεταγενέστερες υπουργικές αποφάσεις με το ίδιο περιεχόμενο μέχρι και το 2014) που επιτρέπει την «απευθείας παραχώρηση, με αντάλλαγμα, του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ βαθμού». 
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με τον Κώδικα Δικηγόρων, ο αιγιαλός και η παραλία περιλαμβάνονται μεταξύ των ζητημάτων για τα οποία αναγνωρίζεται στους δικηγορικούς συλλόγους το δικαίωμα άσκησης ενδίκων βοηθημάτων.
Ειδικότερα, το ΣτΕ (πρόεδρος η αντιπρόεδρος Αγγελική Θεοφιλοπούλου και εισηγήτρια η σύμβουλος Επικρατείας Αικατερίνη Σακελλαροπούλου) σημειώνει ότι «η απευθείας παραχώρηση της απλής χρήσης αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ βαθμού γίνεται για την άσκηση δραστηριοτήτων που εξυπηρετούν τους λουομένους ή την αναψυχή του κοινού (όπως εκμίσθωση θαλασσίων μέσων αναψυχής, καθισμάτων, ομπρελών, λειτουργία τροχήλατου αναψυκτηρίου κ.λπ.). 
Ακόμη, το ΣτΕ αφού ερμηνεύει το Σύνταγμα και την νομοθεσία, τονίζει ότι «η παραχώρηση δικαιωμάτων απλής χρήσης επί του αιγιαλού και της παραλίας, στους πρωτοβάθμιους Ο.Τ.Α. για την άσκηση δραστηριοτήτων που είναι, καταρχήν, ήπιες και συμβατές με τον προορισμό των στοιχείων αυτών του φυσικού περιβάλλοντος ως κοινοχρήστων, πρέπει να γίνεται μεμονωμένα και κατά περίπτωση, ύστερα από εξατομικευμένη κρίση της διοικήσεως, συνοδευόμενη από τα αναγκαία διαγράμματα, με την οποία θα τίθενται και οι αναγκαίοι όροι και περιορισμοί ενόψει των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του υπό παραχώρηση συγκεκριμένου τμήματος του αιγιαλού, προκειμένου να διασφαλισθεί και η κατά προορισμό χρήση του ως κοινόχρηστου αγαθού». 
Στην συνέχεια η δικαστική απόφαση αναφέρει ότι κατά την έννοια των διατάξεων του νόμου 2971/2001 η έγκριση των αρμοδίων υπουργών για «την περαιτέρω μεταβίβαση σε τρίτους του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας εκ μέρους των Ο.Τ.Α. ως παραχωρησιούχων, χορηγείται κατά περίπτωση, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του νομοθέτη για την προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων, που κινδυνεύουν από την υπερεκμετάλλευση και να διαφυλαχθεί η κοινοχρησία τους, δεδομένου άλλωστε ότι δεν νοείται συλλήβδην εκ των προτέρων έγκριση εκ μέρους των αρμοδίων υπουργών μεταβιβάσεων που θα χωρίσουν μελλοντικά». 
Και καταλήγει η επίμαχη απόφαση: α) «η συλλήβδην παραχώρηση με την προσβαλλόμενη κοινή υπουργική απόφαση του συνόλου των αιγιαλών της χώρας στους πρωτοβάθμιους Ο.Τ.Α. βρίσκεται εκτός των ορίων της εξουσιοδοτήσεως της παραγράφου 5 του άρθρου 13 του νόμου 2971/2001» και β) η σχετική διάταξη της επίμαχης υπουργικής απόφασης, με την οποία «εγκρίνεται η περαιτέρω μεταβίβαση του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας από τους Ο.Τ.Α. Α΄ βαθμού προς τρίτους, είναι εκτός των ορίων της εξουσιοδοτήσεως του άρθρου 15 παράγραφος 3 του νόμου 2971/2001».

27 Μαρτίου 2015

Γρηγορείτε, κυρίες και κύριοι!




Τις προάλλες είχαμε την περίπτωση του εκδότη της διαβόητης κιτρινοφυλλάδας, ο οποίος πιάστηκε με την κλεμμένη κότα στο χέρι, αφού είχε προηγηθεί φορολογικός έλεγχος και πόρισμα, το οποίο διαπίστωνε ρητά ότι ο λαμογιότατος αυτός κύριος δεν μπορούσε να δικαιολογήσει μερικά από τα κλεμμένα εκατομμύρια που βρέθηκαν στην κατοχή του. Η δικαιοσύνη, που είναι τυφλή, θεότυφλη για την ακρίβεια, τον έκρινε αθώο, με βούλευμα. 

Πέρασαν λίγες μέρες και, σαν το κερασάκι στην τούρτα της αδέκαστης δικαιοσύνης, ήρθε στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας η αθώωση του αλήστου μνήμης τυχάρπαστου, που πριν λίγα χρόνια, την εποχή που παρίστανε τον υπουργό, αντί να συλλαμβάνει, ως όφειλε, τους φοροδιαφεύγοντες συγγενείς του και τους φοροκλέφτες και καταχραστές πολιτικούς του φίλους, αυτός ο αστείος ανθρωπάκος τριγυρνούσε ανά την υφήλιο με σακίδιο στους ώμους, διατυμπανίζοντας παρέα με τον "πρωθυπουργό" του, ότι η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη χώρα και ζητώντας από πάνω και δανεικά, την ώρα και τη στιγμή που παρομοίαζε την ελληνική γαλέρα με τον "Τιτανικό". Αθώος κι αυτός! Σπουδαίος πρότερος έντιμος βίος, μα την αλήθεια, αυτός που του αναγνωρίστηκε! 

Κάποιοι, στην πρώτη όπως και στην δεύτερη περίπτωση, όπως και σε άλλες λιγότερο εμβληματικές δικαστικές αποφάσεις που έχουν δει τον τελευταίο καιρό το φως της δημοσιότητας, κατηγόρησαν και συνεχίζουν να κατηγορούν την κυβέρνηση των ολίγων εβδομάδων, για τα θλιβερά χάλια στα οποία έχει περιέλθει, εκτός όλων των άλλων, και ο θεσμός της δικαιοσύνης.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο θεσμός της δικαιοσύνης είναι ανεξάρτητος, κι έτσι όλοι αυτοί που κατηγορούν την κυβέρνηση για τα ατοπήματα ορισμένων εκ των "λειτουργών" της, τόσα ξέρουν, τόσα λένε. Όχι αδίκως, όμως… Λανθασμένα μπορεί να την κατηγορούν όλοι αυτοί την κυβέρνηση, αλλά όχι εντελώς αδίκως, αφού έτσι έχομε μάθει. Η δικαιοσύνη δεν ήταν ποτέ ανεξάρτητη στην Ελλάδα, την χώρα όπου θάλλει η φαιδρά ροδακινέα. Στα μάτια μας και στα μυαλά μας, η διαπλοκή των διακριτών κατά τα άλλα και κατά το Σύνταγμα εξουσιών, ήταν ανέκαθεν δεδομένη.

Όμως στις 25 Ιανουαρίου, με την ψήφο μας, ζητήσαμε να αλλάξουν ορισμένα πράγματα στην καθημαγμένη μας Ψωροκώσταινα. Ανάμεσα στα άλλα που ζητήσαμε να αλλάξουν -και μάλιστα ένα από τα κυριότερα, αν όχι το κυριότερο, ήταν και αυτός ο τραγέλαφος που άστοχα και αδικαιολόγητα ονοματίζεται "Δικαιοσύνη" και που στην πραγματικότητα είναι ένα από τα εργαλεία της αδικίας που τόσο χαρακτηριστικά στιγματίζει την κοινωνία μας.

Έπρεπε, λένε αυτοί που δεν καταλαβαίνουν από ανεξαρτησίες της δικαιοσύνης και άλλα τέτοια πράσινα άλογα, να σηκώσει το τηλέφωνο ο Πρωθυπουργός και να ζητήσει από τους δικαστές την παραδειγματική τιμωρία του τσαρλατάνου "υπουργού", με τον πρότερο έντιμο (sic) βίο, που έκοβε και έραβε τα ονόματα της περιώνυμης λίστας των φοροκλεφτών και των άλλων απατεώνων, χωρίς ποτέ να δίνει εντολή, αυτός, ακριβώς όπως και οι διάδοχοι του χαρτοφυλακίου του, για τον στοιχειώδη έλεγχο της λίστας Λαγκάρντ. Αυτή είναι η αλήθεια: η ουσία των πραγμάτων είναι που ενδιαφέρει τον περισσότερο κόσμο και τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες για τους σπουδαγμένους και τους νομομαθείς.

Όμως, όπως και να το κάνομε, ο σημερινός Πρωθυπουργός δε μπορεί κι ας ελπίσουμε ότι δεν θέλει κι όλας, να μιλάει με τον "Παναθηναϊκάκια" ή με τον "Ολυμπιακάκια" ή με τους υπόλοιπους παρατρεχάμενους των δικαστικών και των παραδικαστικών κυκλωμάτων, σεβόμενος τον ρόλο του, εμάς όλους και το Σύνταγμα. Όταν όμως η δικαιοσύνη είναι τόσο ανεξάρτητη ώστε ορισμένοι "λειτουργοί" της, εν μέσω αυτής της ταπεινωτικής, ηθικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης που βιώνουμε όλοι στο πετσί μας, αθωώνουν εμβληματικούς φοροφυγάδες και περιώνυμους πλαστογράφους, με κάποιο τρόπο πρέπει να ανοίξει αυτή η συζήτηση και να βρεθεί ο ενδεδειγμένος τρόπος για να επιβληθεί η αυτοκάθαρση του θεσμού. Όπως όλες οι κοινωνικές ομάδες, έτσι και η ομάδα των δικαστών έχει κι αυτή του καλούς, τους κακούς και του άσχημούς της, ακριβώς όπως και ολόκληρη η κοινωνία μας.

Συνηθίζομε να είμαστε όλοι μας ειδικοί επί παντός επιστητού, αλλά δυστυχώς, καθόσον με αφορά, αυτή τη φορά δεν θα μπορέσω να δώσω τα φώτα μου για το πώς μπορεί να δρομολογηθεί αυτός ο αυτοκαθαρμός χωρίς την ενεργητική εμπλοκή της εκτελεστικής εξουσίας ούτε ξέρω πώς θα τα καταφέρομε, ως κοινωνία, ούτε αν ποτέ θα τα καταφέρομε, να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη σε αυτή τη διαδικασία που λέγεται απονομή δικαιοσύνης.

Το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα, είναι ότι αθωωτικές δικαστικές αποφάσεις όπως αυτή που αφορά στην υπόθεση του ανεκδιήγητου εκδότη ή την άλλη του πλαστογράφου "υπουργού", αποδεικνύουν ότι η δικαιοσύνη, έτσι όπως λειτουργεί στην Ελλάδα, όχι μόνον δεν είναι τυφλή, αλλά μας αφήνει με πλήρη τη βεβαιότητα ότι είναι αλλήθωρη -κι εκτός από αλλήθωρη, είναι και κουτσή και κουφή και χανσενική κι ότι κουβαλάει ένα σωρό από απαίσια κακά και χίλια δυο ελαττώματα.  

Τέτοιες αποφάσεις, έρχονται για να μας θυμίζουν την αγεφύρωτη απόσταση που χωρίζει ορισμένους από τους ανώτερους "λειτουργούς" της δικαιοσύνης από τον θεσμό καθεαυτό κι αποκαλύπτουν το χάσμα που χωρίζει την κοινωνία μας, η οποία ομονοεί στο σύνθημα που γράφεται στους τοίχους μας και που λέει ότι η δικαιοσύνη είναι σαν το δηλητηριώδες φίδι που δεν κεντρώνει τους παπουτσωμένους με τα σινιέ παπούτσια, παρά μόνο τους ξυπόλυτους! 

Τέτοιες αποφάσεις, αφήνουν μόνο πικρή γεύση στα στόματά μας και ανεκπλήρωτη την καθολική κοινωνική μας απαίτηση για απονομή δικαιοκρισίας, επιτέλους!

Τέτοιες αποφάσεις, αγνοούν την αδήριτη αναγκαιότητα για την αποκατάσταση της κακομοίρας της νομιμότητας που διακορευμένη, θεόγυμνη και σαπισμένη στο ξύλο, κάθεται συμμαζεμένη στη μοναχική γωνία της, κλαίγοντας βουβά...

Δεν μας ενδιαφέρει τι θα κάνετε ή τι δεν θα κάνετε κύριε Πρωθυπουργέ, κύριε υπουργέ της Δικαιοσύνης, κυρίες και κύριοι δικαστές, αλλά γρηγορείτε! 

Ως να μην έχει αλλάξει τίποτα σε αυτόν τον τόπο! Ως να μην πέρασε ούτε μια μέρα… 


Η σύνθεση είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

20 Μαρτίου 2015

Όποιος Βιάζεται, Σκοντάφτει!




Με έναυσμα την ανέντιμη στάση του ευρωπαϊκού ιερατείου και καύσιμο τους ευσεβείς πόθους ορισμένων, έχει ανάψει πάλι η φωτιά της συζήτησης για επιστροφή της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα. Οι λόγοι αυτής της επιμονής είναι, κατά το μάλλον ή ήττον, ακατανόητοι, αφού μόλις πριν λίγες εβδομάδες είχαμε εκλογές και τα πολιτικά κόμματα τα οποία προγραμματικά δήλωναν ότι επιθυμούν την εξεύρεση λύσεως του ελληνικού προβλήματος εντός της ευρωζώνης, συγκέντρωσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, 

Για το εθνικό νόμισμα, τα έχομε ξαναπεί: Στα πλαίσια μιας κοινωνίας και μιας οικονομίας που ούτε θέλει αλλά ούτε και μπορεί να περιχαρακωθεί, τα εργαλεία νομισματικής πολιτικής που δίνει η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα μόνο βραχυπρόθεσμα μπορούν να είναι αποτελεσματικά. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία από τους εθνικούς λογαριασμούς του περασμένου έτους, παρατηρεί με απογοήτευση ότι η συνολική αξία των εισαγωγών ανήλθε στα 48 δισεκατομμύρια ευρώ, 2 δισεκατομμύρια περισσότερα από το 2013. Η συνολική αξία των ελαφρά φθινουσών εξαγωγών ανήλθε στο ποσό των 27 δισεκατομμυρίων ευρώ. Με δεδομένο αυτό το βαθύ χάσμα στο ελληνικό εμπορικό ισοζύγιο, τα εργαλεία της νομισματικής πολιτικής, όπως η αύξηση της προσφοράς χρήματος, σε μέσο ή μακροπρόθεσμο ορίζοντα, από μόνα τους δεν επαρκούν για να δημιουργήσουν ικανούς όρους ανάκαμψης, πόσο μάλλον εντός μιας οικονομίας εξαρτημένης από εισαγόμενες πρώτες ύλες και καύσιμα και στα πλαίσια ενός παγκόσμιου περιβάλλοντος παρατεταμένης οικονομικής κρίσης.  

Με δεδομένη την σημερινή εικόνα της χώρας, μετά από συστηματικές και διαχρονικές πολιτικές παραχώρησης εθνικών δικαιωμάτων εις βάρος της πρωτογενούς παραγωγής και υπέρ της απαξίωσης της μεταποιητικής βάσης της χώρας -παραχωρήσεων που έγιναν με το «αζημιώτο», είναι η πικρή αλήθεια που αρεσκόμαστε να ξεχνάμε- με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, το μόνο που θα πετυχαίναμε, θα ήταν να ανταλλάσσαμε τα λίγα σημερινά μας ευρώ με πολλές, κάθε μέρα και περισσότερες, δραχμές ισοδύναμης αγοραστικής δύναμης. Ο αναμενόμενος υψηλός πληθωρισμός, θα έπληττε πρώτους απ’ όλους, τους ασθενέστερους, ακυρώνοντας τα όποια παράπλευρα θετικά αποτελέσματα, δημιουργώντας, ως μη ώφειλαν, πρόσθετο πλούτο σε όλους εκείνους που έχουν ασφαλίσει τα ρευστά τους διαθέσιμα εκτός της ελληνικής επικράτειας. 

Τούτων δοθέντων, ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο η συζήτηση για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, προτού ανασυγκροτηθεί η παραγωγική βάση της χώρας και πριν υποκατασταθούν οι εισαγωγές από εγχώρια παραγόμενα προϊόντα. Απλώς, δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, εδώ και τώρα. 

Τίποτα ουσιώδες δεν θα επιτύγχανε η Ελλάδα, χωρίς προηγούμενο στρατηγικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, χωρίς επεξεργασμένα περιφερειακά προγράμματα και άνευ επενδυτικά ώριμων τοπικών δράσεων, που προς το παρόν δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε στα χαρτιά ούτε στα μυαλά κανενός από αυτούς που προτείνουν επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Αλλά και προτάσεις αν υπήρχαν, δεν υπάρχουν τα διαθέσιμα κεφάλαια ή τα συναλλαγματικά αποθέματα που θα απαιτούνταν για να χρηματοδοτηθούν τα όποια σχέδια παραγωγικής ανασυγκρότησης που θα ξεδιπλωθούν κι ελπίζουμε όντως να ξεδιπλωθούν, το συντομότερο δυνατό. Εξάλλου τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά προγράμματα είναι μια σημαντική πηγή φτηνών ή δωρεάν κεφαλαίων, που εφόσον γίνει σωστή χρήση τους, θα μπορέσουν να μοχλεύσουν σε κρίσιμο βαθμό την ελληνική οικονομία. Τέτοιες και άλλες παρεμφερείς πηγές κεφαλαίων, με μια έξοδο από την ευρωζώνη με συγκρουσιακούς όρους, θα εξέλιπαν οριστικά. 

Τα ελληνικά προϊόντα, επειδή η ενέργεια και οι πρώτες ύλες είναι, ως επί το πλείστον εισαγόμενες, μπορούν να γίνουν ανταγωνιστικά μόνο σε όρους διαφοροποίησης και ποιότητας -αδύνατο να γίνουν ποτέ ανταγωνιστικά σε όρους κόστους και τιμών διάθεσης. Οπότε η υποτίμηση, που όπως ισχυρίζονται αφελώς κάποιοι, θα υποβοηθήσει τις εξαγωγές των ελληνικών προϊόντων, είναι κι αυτή έωλη...

Τα ίδια πάνω-κάτω θα μπορούσε να πει κανείς και για τον τομέα των υπηρεσιών: Ούτε ο τουρισμός, που είναι η ναυαρχίδα των υπηρεσιών, θα μπορούσε να ενισχυθεί, σε όρους καθαρού εθνικού εισοδήματος, με μια πληθωριστική δραχμή. Απλώς θα γίνονταν μεγαλύτερα τα διαχειριστικά προβλήματα του κλάδου, από τη στιγμή που το βούτυρο του πρωινού των ξενοδοχείων είναι δανέζικο, η μαρμελάδα γερμανική και τα τυριά ολλανδικά. Αν ο στρατηγικός σχεδιασμός δεν στοχεύσει, επιτέλους, στην αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών και στη διαφοροποίηση του μείγματος του ελληνικού τουριστικού προϊόντος, τότε ανταγωνιστές μας στην τουριστική αγορά, θα είναι πάντα οι Τούρκοι και οι Αιγύπτιοι. Αλλά τότε, μεταξύ άλλων, θα πρέπει και οι μισθοί των εργαζόμενων στον τουρισμό να τείνουν κι αυτοί στα επίπεδα των αντίστοιχων αιγυπτιακών ή των τούρκικων.

Δεν είναι λοιπόν το νόμισμα, το κυριότερο από τα προβλήματα μας. Πρόκειται για μια συζήτηση που είναι εντελώς άκαιρη και παραπλανητική και απατώνται όσοι πιστεύουν ότι η επιστροφή στη δραχμή θα μπορούσε να γίνει με όρους έπαρσης της σημαίας της επανάστασης και του μηδενισμού του κοντέρ των ανισορροπιών της ελληνικής οικονομίας. Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα, αλλά η αλήθεια και η πραγματικότητα των διαρθρωτικών προβλημάτων, είναι  δυστυχώς πολύ διαφορετικές.   

Κοντολογίς, δεν βρίσκει κανείς κάποιον σημαντικό λόγο που θα συνηγορούσε υπέρ της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, εδώ και τώρα.

Κανείς, βέβαια, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το ευρώ είναι ένας νομισματικός παράδεισος. Αντίθετα, πληθαίνουν οι φωνές που καταδεικνύουν τα λάθη και τις ανωμαλίες στο σχεδιασμό του κοινού νομίσματος, κάνοντας το να μοιάζει περισσότερο με ζουρλομανδύα, παρά με χρήμα. Όμως στη συζήτηση που δειλά ξεκινάει, γύρω από αυτό το θέμα, η Ελλάδα και δικαιούται και υποχρεούται να είναι παρούσα. Έχει σημασία να αντιληφθούμε ότι είναι άλλο ζήτημα και άλλη συζήτηση, αν θα έπρεπε να έχει γίνει η Ελλάδα, μέλος της ευρωζώνης ή όχι. Αλλά σήμερα είμαστε εντός με ό,τι θετικό ή αρνητικό συνεπαγόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια αυτό. Αξίζει δε να αναλογιστούμε, αν με μια άλλη λογική και μια άλλη διαχείριση, οι επιπτώσεις του ευρώ θα ήταν τόσο αρνητικές όσο αποδεικνύονται σήμερα και να παραδεχτούμε ότι η εικόνα θα ήταν εντελώς διαφορετική, εφόσον ο φτηνός δανεισμός και οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τα ευρωπαϊκά ταμεία των περασμένων χρόνων είχαν κατευθυνθεί σε παραγωγικές επενδύσεις αντί να ξοδευτούν σ’ εκείνο το απίστευτο φαγοπότι καταναλωτισμού και κατασπατάλησης πόρων. Αυτό, όμως, δεν θα το μάθουμε ποτέ ούτε έχει καμία χρηστική αξία να το συζητάμε τώρα.

Όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, η εθνική μας ανεξαρτησία δεν περνάει μέσα από την υποκατάσταση του νομίσματος∙ περνάει μέσα από την αποκατάσταση της νομιμότητας, την πάταξη του κρατικοδίαιτου παρασιτισμού και την ανάταξη της παραγωγικής βάσης της χώρας. Όταν αντιμετωπίσουμε αυτά τα καίρια ζητήματα και τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας, τότε θα μπορούμε να συζητήσουμε και το θέμα του νομίσματος. Μόνο που αν καταφέρουμε να διορθώσουμε όλα τα υπόλοιπα, τότε ενδέχεται να διαπιστώσουμε ότι η επιστροφή στη δραχμή θα είναι ίσως και περιττή. 

Το κολάζ είναι από την OKTANA

Η Ρένα Δούρου δηλώνει ότι ο ΜΟΙΚΟΝΟΣ :

Η Ρένα Δούρου δηλώνει ότι ο ΜΟΙΚΟΝΟΣ ικανοποιεί τα κριτήρια και προϋποθέσεις για σύγχρονη, βιώσιμη, περιβαλλοντικά αποδεκτή διαχείρηση απορριμμάτων

DourouΡένα Δούρου: ο Μοίκονος ικανοποιεί τα πολιτικά και κυρίως
τα κοινωνικά μας κριτήρια και προυποθέσεις για μια συγχρόνη,
βιώσιμη και περιβαλλοντικά αποδεκτή διαχείριση απορριμμάτων
ιδίως σε τοπικό επίπεδο.

Eπιστολή από την Περιφερειάρχη Αττικής Ρένα Δούρου στην οποία εξυμνεί την λειτουργία του Μοίκονος.
Ο Μοίκονος γέννημα θρέμμα της Μυκονιάτικης κοινωνίας γίνεται παράδειγμα και ιδανικός τρόπος επίλυσης του χρόνιου και πανελλαδικού προβλήματος της διαχείρισης των απορριμμάτων.
Tην επιστολή της προέδρου Ε.Δ.Σ.Ν.Α. Ρένας Δούρου καθώς  και το κεφάλαιο παρουσίασης του μοντέλου του Μοίκονος  από την μελέτη σκοπιμότητας για την διαχείριση των απορριμμάτων της Ύδρας  των Μαρία Μανιάτη, ΤΕ Μηχανικών και Παντελή Καρακάση, ΠΕ Γεωτεχνικών μπορείτε να διαβάσετε Εδώ:
Επιστολή Δούρου - Μελέτη σκοπιμότητας (Υδρα)
 !~!!!

19 Μαρτίου 2015

Μύκονος: Εκδήλωση της Google για την αποτελεσματική προβολή των ελληνικών τουριστικών επιχειρήσεων στο διαδίκτυο.

Στο Saint John Hotel Villas & Spa στις 27 Μαρτίου και ώρα 17.00, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση της Google με θέμα την αποτελεσματική προβολή των ελληνικών τουριστικών επιχειρήσεων στο διαδίκτυο.
Η εκδήλωση της οποίας η συμμετοχή δωρεάν για όλους, απευθύνεται σε όλες τις επιχειρήσεις του τουριστικού κλάδου.
Το Grow Greek Tourism Online πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Google που εκπαιδεύει τους Ελληνες επιχειρηματίες του τουρισμού να προβάλλουν αποτελεσματικότερα την επιχείρησή τους στο Google προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση σε ακόμη μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών που αναζητά τόπο διακοπών μέσω Internet.
Σε αυτήν την εκδήλωση μπορούν να εγγραφούν και να την παρακουλουθήσουν μέχρι και τρία άτομα ανά επιχείρηση. Απαραίτητη προϋπόθεση, να γίνει εγγραφή μέσω της online φόρμας για το κάθε άτομο ξεχωριστά, χρησιμοποιώντας κάθε φορά διαφορετική διεύθυνση email.
Εφόσον υπάρχουν κενές θέσεις, είναι πιθανό να μπορεί να παρακολουθήσει ο οποιοσδήποτε την εκδήλωση μετά την πάροδο ενός τετάρτου από την έναρξή της.
Οι εγγραφές θα γίνουν από τις 17:00 έως τις 17:30.
Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

17:00 – 17:30

Προσέλευση & Εγγραφές

17:30 – 17:45

Έναρξη εκδήλωσης & καλωσόρισμα

17:45 – 18:15

Τάσεις & ευκαιρίες στο διαδίκτυο για τον ελληνικό τουρισμό

18:15 – 18:45

Διαδικτυακά εργαλεία τουριστικού μάρκετινγκ & πωλήσεων

18:45 – 19:00

Διάλειμμα

19:00 – 19:30

Διαδικτυακή διαφήμιση

19:30 – 20:00

Ιστορίες επιτυχίας ελληνικών τουριστικών επιχειρήσεων

20:00 – 20:15

Συζήτηση & κλείσιμο εκδήλωσης

20:15 – 21:00

Cocktails
Για οποιαδήποτε απορία για την εκδήλωση μπορείτε να στείλετε email στο: grow-greek-tourism@google.com

18 Μαρτίου 2015

Bullying, παντού !!!




«Πρόσκληση ή παραγγελιά?», διερωτάται η γερμανική Handelsblatt για το ραντεβού στα άδυτα της γερμανικής καγκελαρίας.

Κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους, ισχυριζόμενοι ότι η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Βερολίνο θα έχει άρωμα από Κάνες. Η «κακή» φράου Καγκελάριος προειδοποιεί ότι η διμερής αυτή συνάντηση «δεν υποκαθιστά την αξιολόγηση» από τα τεχνικά κλιμάκια, ο «καλός» μεσιέ Γιουνκέρ δια του παρατρεχάμενού του, αποκηρύσσει, ως μονομερείς ενέργειες, το νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και τη διευθέτηση των 100 δόσεων, ενώ ο «ασχημος» χερ Ντάισελμπλουμ φλερτάρει με την ιδέα του «μοντέλου Κύπρου», υποδαυλίζοντας ανοήτως, ως και ο ίδιος, τον πανικό ενός bank run σε κράτος-μέλος της ευρωζώνης.

Σύμφωνα με το νοσηρό αυτό σενάριο που κυκλοφορούν οι εραστές της ιδέας της σύντομης «αντιμνημονιακής παρένθεσης», η σιδηρά Καγκελάριος φέρεται να εγγυάται την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, δίνοντας την άδεια στον κατά τα άλλα «ανεξάρτητο» σινιόρε Ντράγκι να άρει την πιστωτική ασφυξία που με τόσο χυδαίο τρόπο έχει επιβληθεί στην Ελλάδα. Προϋπόθεση για όλα αυτά, θα είναι μια «ισχυρή δέσμευση» από την Αθήνα, ότι επιθυμεί κι εκείνη να παραμείνει στην ευρωζώνη – μια δέσμευση, που θα μεταφράζεται σε αποδοχή των μνημονιακών μέτρων και της συγκυβέρνησης με την «πρώην τρόικα» και νυν «θεσμούς», παρέα ίσως και με τους έμπειρους στις επικύψεις, εθνικούς ολετήρες, που τις προάλλες έστειλε ο ελληνικό λαός στην αντιπολίτευση ή και τις ποταμίσιες όχεντρες, κατά τον πολλάκις ομολογημένο πόθο του έτερου Καππαδόκη

Εν ολίγοις, το δίλημμα που θα τεθεί στην ελληνική κυβέρνηση, διαδίδουν τα Μέσα του Μαζικού μας Εμπαιγμού (ΜΜΕ), θα είναι ή η συνέχιση της πορείας του πρόσφατου παρελθόντος από το πουθενά προς το τίποτα ή η ανάληψη του κινδύνου ενός πιστωτικού γεγονότος.  Οι φαιδροί θιασώτες αυτού του σεναρίου, υπολογίζουν ότι η ελληνική κυβέρνηση θα γονατίσει, όπως είχε πράξει και η κυβέρνηση της Κύπρου πριν λίγα χρόνια. 

Είναι αφέλεια, αντάξια της ποιότητας του κίτρινου Τύπου, ελληνικού και ξένου, η κινδυνολογία ότι η ελληνική υπόθεση θα έχει την τύχη της κυπριακής ή ο ισχυρισμός ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα είναι αναίμακτη, όταν σ’ αυτό το ενδεχόμενο προσεύχονται οι ύαινες των αγορών καιαλυχτούν από χαρά, για το πάρτι που θα ακολουθούσε προς τιμήν τους, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. 

Εξάλλου, όλη αυτή η αναστάτωση έχει ήδη επιδράσει στην ισοτιμία του ευρώ με το δολάριο, δημιουργώντας προβλήματα στο αμερικανικό εμπορικό ισοζύγιο και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει αναφερθεί προσωπικά στο ελληνικό ζήτημα τουλάχιστον δύο φορές, χωρίς να συνυπολογίζονται οι άλλες πρωτοβουλίες της αμερικανικής κυβέρνησης σε ανώτατο επίπεδο.  

Εν τω μεταξύ, ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έβαλε τις προάλλες μια ακόμα παράμετρο στο ζήτημα, τονίζοντας ότι μια εξέλιξη που θα κατέληγε στην αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη –που πάντως δεν προβλέπεται καθόλου και πουθενά στις συνθήκες- δεν θα είχε μόνο αρνητικές οικονομικές συνέπειες για την Ευρώπη, αλλά και γεωπολιτικές. 

Τούτων δοθέντων, αυτή η εκστρατεία εκφοβισμού της ελληνικής κυβέρνησης και κατ’ επέκταση της ελληνικής κοινωνίας, δεν είναι μόνον πρωτοφανής, είναι και παιδαριώδης. Κατά μία εκτίμηση, η συμπεριφορά αυτή σχετίζεται με το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, ελληνική κυβέρνηση υψώνει το μικρό της ανάστημα απέναντι στην υπερεκατονταετή επικυριαρχία και την αδιαμφισβήτητη ηγεμονία της «Γερμανίας Α.Ε.» στην Ελλάδα, όπως συζητούσαμε τις προάλλες

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι τα δεδομένα έχουν αξιολογηθεί ψύχραιμα από το επιτελείο στου Μαξίμου κι ευελπιστούμε ότι η κυβέρνηση έχει το αναγκαίο σθένος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να πορευθεί με σχέδιο που δεν θα περιλαμβάνει ως εναλλακτική λύση την κατάλυση του πολιτεύματος. Διότι θα πρόκειται για έμπρακτη κατάργηση της δημοκρατίας, το ενδεχόμενο της συγκυβέρνηση με τους εθνικούς ολετήρες που ο ελληνικός λαός έστειλε στις 25 Ιανουαρίου στην αντιπολίτευση κι από εκεί, οσονούπω στον κάλαθο της Ιστορίας ή και στα εδώλια των κατηγορουμένων για εθνική μειοδοσία. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι  αν επαναληφθεί το όνειδος της Παπαδημοκρατίας, όπως έχουμε κατ’ επανάληψη σημειώσει, η «Σοβαρή» Χρυσή Αυγή που καραδοκεί, δεν θα αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη. 

Αν η ελληνική κυβέρνηση δεν καταφέρει, ως οφείλει, να σταθεί στο ύψος των κρίσιμων περιστάσεων, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αργά η γρήγορα κάτι καινούριο θα γεννηθεί, έξω και πέρα από τον βούρκο του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος μόνο που οι οδύνες αυτής της γέννησης θα είναι εξαιρετικά επώδυνες και χρονοβόρες. Ως εκ τούτου, όλοι όσοι αγαπάμε τον τόπο μας και ποθούμε την προκοπή του, μαζί και τη δική μας προκοπή, θα πρέπει να απευχόμαστε αυτήν την ενδεχόμενη αποτυχία.   

Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, αυτό που οφείλει να αντιληφθεί η ελληνική κυβέρνηση, ανεξάρτητα από την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων, είναι ότι ουδέποτε μπορεί να εξασφαλιστεί η εθνική μας ανεξαρτησία, όσο η οικονομία της χώρας είναι παρασιτική και ελλειμματική.

Να το ξαναπούμε, λοιπόν: πρέπει όλοι να αντιληφθούμε ότι η υπεσχημένη και αναγκαία, άλλωστε, κοινωνική πολιτική και η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης δεν μπορεί γίνει με νέα δανεικά τα οποία ούτως ή άλλως, με δεδομένη την κατάσταση, ούτε είναι διαθέσιμα ούτε θα μπορούσαμε να τα αποπληρώσουμε. Η πολυπόθητη δε αύξηση των εσόδων του ελληνικού κράτους, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί εις βάρος της καθημαγμένης μας κοινωνία των συνήθως υπόπτων υποζυγίων. Η εξεύρεση των αναγκαίων πόρων για την ανακούφιση των αδυνατότερων, αναμένομε, επιτακτικά, να γίνει από εκεί που πρέπει να γίνει -και δόξα τω Θεώ, από λίστες, και από λήσταρχους, άλλο τίποτα, σ’ ετούτον  τον τόπο.

Κυρίως, όμως, μόνο στην παραγωγική ανασυγκρότηση μπορούμε να ελπίζουμε, αν θέλουμε να σταθούμε ξανά στα πόδια μας -και η μαινόμενη μπόρα που λυσσομανά από τον γερμανικό βορά, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση δικαιολογία:  σε αυτό το ζήτημα, μετά από δύο σχεδόν μήνες στην εξουσία, η ελληνική κυβέρνηση επιβεβαιώνοντας τις πρότερες, χειρότερες υποψίες μαςαποδεικνύει ότι ήταν εντελώς ανέτοιμη στον σχεδιασμό της παραγωγικής ανάταξης, βαθμολογούμενη ως προς αυτό, με ένα μεγάλο μηδενικό. To ρολόι όμως τρέχει και ο λιγοστός χρόνος, περνά και χάνεται -κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος εκφοβισμός για την κοινωνία μας μεγαλύτερος κι από αυτόν ακόμα, του ευρωπαϊκού ιερατείου...

Η σύνθεση είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

16 Μαρτίου 2015

Ποιος απ’ τους Προστάτες θα μας Προστατέψει, Ποιος...


Η δημοσιογράφος κ. Ακριβοπούλου, ξεχώριζε σαν τη μύγα μεσ' στο γάλα, όταν εργαζόταν στη συχνότητα που νέμεται παράνομα ο αξιομνημόνευτος κ. Αλαφούζος. Ευτυχώς για το καλό το δικό της αλλά και για το καλό του λειτουργήματος της δημοσιογραφίας, η εν λόγω, απολύθηκε ή αποχώρησε από εκεί. Ακόμα και σ’ αυτό το άντρο της διαπλοκής, πάντως, η φωνή της κατάφερνε να ξεχωρίζει μέσα στη μετριότητα των υπόλοιπων στελεχών της δημοσιογραφικής ομάδας του Σκάι. Όχι μετριότητα στα μυαλά ή τις χάριτες των υπολοίπων μελών της ομάδας, ασφαλώς, αλλά μετριότητα  δημοσιογραφική. Μετριότητα μιας χαρακτηριστικής υποκειμενικότητας, που ίσως να πηγάζει από τις παχυλές τους αμοιβές και τη σφοδρή επιθυμία του αφεντικού τους να δημιουργείται ευνοϊκό κλίμα υπέρ των δοσίλογων που μας κυβερνούσαν μέχρι τις προάλλες. Παλιά τους τέχνη κόσκινο, που και σήμερα συνεχίζεται, δυστυχώς απρόσκοπτα.

Ας ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση εδώ, γι’ αυτούς που θα έλεγαν ότι η κατηγορία του δοσιλογισμού, είναι μια κατηγορία υπερβολική ή θα ισχυρίζονταν ότι είναι άδικο να χαρακτηρίζεται δοσίλογος ένας κυβερνήτης ψυχικά άρρωστος, όπως ο αλήστου μνήμης πρωθυπουργεύων σαχλαμάρας. Οι διανοητικά διαταραγμένοι συγχωρούνται στα μάτια του Θεού, αφού όποιος τιμωρεί τρελό, διαπράττει χαράμι, θα πρότειναν οι δεύτεροι. Ορθόν το θεοσοφικό επιχείρημα, αλλά δεν μπορεί να υπάρχει ίχνος υπερβολής στον χαρακτηρισμό καθεαυτό, επειδή δεν μπορεί να λησμονήσει κανείς τους νεκρούς του μνημονίου ούτε να συγχωρήσει τους κλαυθμούς και τους οδυρμούς μιας ολόκληρης κοινωνίας που για μια πενταετία έχει γίνει κομμάτια, για να ταΐζεται η μηχανή του κιμά των «αγορών».

Κλείνοντας αυτήν την παρένθεση και ξαναγυρνώντας στη δημοσιογράφο κ. Ακριβοπούλου, σημειώνουμε ότι θα άξιζε τον κόπο να ακούσει κανείς την ραδιοφωνική της εκπομπή, της περασμένης Παρασκευής και 13 Μαρτίου. Πραγματικά θα άξιζε, πρωτίστως το τρίτο, αλλά και το τέταρτό μέρος! 

Πρόκειται για μια ωριαία περίπου επισκόπηση του συστηματικού τρόπου με τον οποίο η γερμανική ελίτ λειτούργησε επί έναν και πλέον αιώνα, ως η «Γερμανία Α.Ε», με όλα τα της τα χειρουργικά εργαλεία προς χρήση στο κορμί της Ψωροκώσταινας. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι με την ανομολόγητη ελληνική πτώχευση του 2009, που κατά τα φαινόμενα και παραδόξως, είχε μάλλον βρει απροετοίμαστη την κραταιά Γερμανία και σοβαρά εκτεθειμένες τις γερμανικές τράπεζες στην ελληνική οικονομία, όπως είναι κοινό μυστικό.

Ευτυχώς για την γερμανική ελίτ, και δυστυχώς για την Ελλάδα και τους περισσότερους από εμάς τους Έλληνες, εκείνη την εποχή βρέθηκε στα πράγματα ο μηδαμινός ηγεμονίσκος εκ Δυτικής Λιβύης, ο οποίος, προκειμένου να σώσει αυτά τα ευαγή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πούλησε την χώρα που του εμπιστεύθηκε την πρωθυπουργία. Μάλιστα οι θρασείς επικυρίαρχοι, τιμώντας τη δουλοπρέπεια του, τον βράβευσαν τον αχρείο, με βαρύτιμο βραβείο, στις 3 Οκτωβρίου 2010, «για την κοινωνική προσφορά του και δη για την αναδιάρθρωση της δημοσιονομικής πολιτικής της Ελλάδας και την αποτροπή πτώχευσης της χώρας», εννοώντας ψευδόμενοι ούτε για πρώτη ούτε για τελευταία φορά, ότι ο τελευταίος -ας ελπίσουμε Παπανδρέου, πέτυχε την αποτροπή εγγραφής σημαντικότατων ζημιών για τα γερμανικά –αλλά όχι μόνο τα γερμανικά- χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.

Έκτοτε τα όργανα του γερμανικού κράτους, συμπεριλαμβανομένων και των κομματικών γερμανικών ιδρυμάτων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, όπως πληροφορούμαστε από την εκπομπή, απώλεσαν και το τελευταίο φύλλο συκής τους. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, σε μια πολυεπίπεδη και συστηματική δράση αμόλησε τις ύαινες στην καθημαγμένη χώρα μας, για να ολοκληρώσουν το απαίσιο έργο, συναγελαζόμενοι με τους αχρείους ντόπιους συνεργάτες τους, που ποιος ξέρει για ποιους λόγους, έκαναν ρεβεράντζες στον ανεκδιήγητο με το κομοδινί μαλλί και τον άλλο αχρείο πλασιέ με το σγουρό περουκίνι.

Σ’ όλα αυτά τα απερίγραπτα που έχουν γίνει έως σήμερα στην Ελλάδα, έχομε αναφερθεί πολλές φορές, κι από αρκετά παλιά, αλλά μόνο τώρα αχνοφαίνονται κάποιες ελπίδες αποκατάστασης της τάξης και απόδοσης δικαιοσύνης, για την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου μας αλλά και για την απόδοση της οφειλόμενης τιμής στους ακαταμέτρητους αθώους νεκρούς και τα άλλα θύματα της ανάλγητης αυστηρότητας που επιβλήθηκε κατά την τελευταία πενταετία στην Ελλάδα προς εξυπηρέτηση των άνομων απαιτήσεων των (συν)εταίρων μας.

Ο λογιστικός έλεγχος του ελληνικού χρέους στον οποίο επιμένουμε στα όρια της εμμονής, αλλά που κάποιοιαφρόνως λοιδορούν, είναι κρίσιμος για να καταδειχθούν μερικά από τα αίσχη που έχουν επιτελεστεί στο ξέφραγο αμπέλι της Ελλάδας και που οδήγησαν σε αυτήν την επονείδιστη κατάσταση στην οποία ως κράτος έχομε περιέλθει. Ευτυχώς η προαναγγελία δια στόματος  της Προέδρου της Βουλής της πρόθεσης για σύσταση επιτροπής λογιστικού ελέγχου, αφήνει μια χαραμάδα ελπίδας ότι το εύλογο και απαιτητικό αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης δεν θα μείνει ανεκπλήρωτο. Είναι ευθύνη όλων μας να πιέσουμε όπως μπορεί ο καθένας μας, με τις μικρές του δυνάμεις, για να γίνουν γρήγορα αυτά τα λόγια, πράξη.

Tόσο ο Πρωθυπουργός, όσο και ολόκληρη η κυβέρνηση από τον Αντιπρόεδρό της και τον υπουργό Άμυνας, ως τον τελευταίο της γραμματέα, οφείλουν να γνωρίζουν ότι δεν έχουν το δικαίωμα να αποτελέσουν μια σύντομη "αντιμνημονιακή παρένθεση", γιατί αν αποτύχουν θα έχουν νικήσει οι επικυρίαρχοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους που με όλα τα μέσα παλεύουν για να υπονομεύσουν έτι περεταίρω, το απογοητευτικό έως σήμερα –είναι η αλήθεια- κυβερνητικό έργο, για να συνεχίσουν απερίσπαστοι το ξεπούλημα. Ξεχνάει κανείς? 

Οφείλουν να γνωρίζουν αυτοί που εμπιστευθήκαμε στις 25 Ιανουαρίου, ότι θα κριθούν αυστηρότατα από όλους εμάς που, με ενθουσιασμό στην αρχή, έστω και αμφίθυμα στη συνέχεια, υποστηρίζουμε αυτό το εγχείρημα που ξεκίνησε πριν από πενήντα μέρες. Να ξέρουν δε, ότι θα κριθούν ακόμα αυστηρότερα από την Ιστορία -κι ίσως εν τέλει η Ιστορία να τους κρίνει πολύ πιο αυστηρά απ’ ό,τι θα κρίνει τους ουτιδανούς, στων οποίων τα ανάξια και βρώμικα χέρια, είχαμε εμπιστευθεί, αφελώς, το πηδάλιο του ελληνικού σκάφους, για να το οδηγήσουν με προδιαγεγραμμένη και σταθερή πορεία στους υφάλους.

Όμως αυτό που χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο τώρα από την ελληνική κυβέρνηση, είναι η συστηματική, κοπιώδης δουλειά και μια άγνωστη έως σήμερα στα πολιτικά μας πράγματα, γενναιοφροσύνη παντρεμένη με σοβαρότητα -και πολύ λιγότερο έχομε χρεία από τα τιτιβίσματα. Μπορεί οι λεκτικοί διαξιφισμοί και οι συνεντεύξεις στις γερμανικές κιτρινοφυλλάδες, να τρέφουν, όπως-όπως, το ταπεινωμένο φρόνημά μας, αλλά το θέαμα από μόνο του δεν αρκεί, όταν λείπει ο άρτος, η ουσία. 

Παρά τις πιέσεις και τις τρικλοποδιές όλων αυτών, ντόπιων και ξένων, που ελπίζουν στη συντομία της "αντιμνημονιακής παρένθεσης" για να περισώσουν τα θλιβερά τους σαρκία και παρά την έως έναν μεγάλο βαθμό δικαιολογημένη γκρίνια μας για τις παλινωδίες της κυβέρνησης, χρέος μας είναι να συνεχίσουμε να τη στηρίζουμε.

Οφείλουμε να στηρίξουμε αυτό το εγχείρημα, γιατί στη γωνία περιμένουν μεταμφιεσμένοι όλοι αυτοί που ανέκαθεν υπονόμευαν τον εθνικό κορμό. Οι «Ρίζες» της διαπλοκής και της διαφθοράς είναι βαθιές και αιωνόβιες, όπως καταδείχθηκε στην εκπομπή της κ. Ακριβοπούλου. 

Ο προηγούμενος εργοδότης της και άτυπος εκπρόσωπος Τύπου της «Σοβαρής» Χρυσής Αυγής, καραδοκεί κι αυτός. Απορίας, βέβαια, άξιο είναι το πώς και το γιατί, αυτός και οι υπόλοιποι μηντιοκράτες, κατέχουν τους διαύλους των Μέσων Μαζικού Εμπαιγμού και απερίσπαστοι από τις υποχρεώσεις τους προς το Δημόσιο, προετοιμάζονται για την αντεπίθεση, περιμένοντας το ολίσθημα της κυβέρνησης. Τα συμφέροντα που θέλουν να μην αλλάξει τίποτα σ’ ετούτον τον αγαπημένο, αλλά μισοκατεστραμμένο τόπο, είναι πολλά, ισχυρά και πολύτροπα. 

«Κι αν ο τόπος μας μαράζωσε εσύ μην κλαις
μα να δούμε τι θα γίνει, μόνο αυτό να λες
άι, να τον αναστήσουμε, 
ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει, ποιος...», που λέει κι ο καλός τροβαδούρος  

Η σύνθεση είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

15 Μαρτίου 2015

Περιμένοντας την Ανάπτυξη...



Ακούσαμε νωρίτερα τον Πρωθυπουργό να λέει ότι αυτές τις πρώτες μέρες που βρίσκεται στο τιμόνι του μισοβουλιαγμένου ελληνικού σκάφους, ναυάγιο της σουξεδιάρικης ιστορίας του αλήστου μνήμης απελθόντος σφουγγοκωλάριου ακατανόμαστων αφεντάδων, έχει αναλώσει το 90% του χρόνου του για να ελίσσεται στο επικίνδυνο πεδίο που ναρκοθέτησαν αποχωρώντας, οι ανεκδιήγητοι εθνικοί μας ολετήρες.  

Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι νάρκες είναι πυκνά τοποθετημένες, το ναρκοπέδιο αχαρτογράφητο κι η λαϊκή εντολή νωπή και δοσμένη για πάση θυσία εύρεση λύσης εντός της ευρωζώνης. Δεν αφήνουν αυτά τα δεδομένα σπουδαίους βαθμούς ελευθερίας στην κυβέρνηση, εφόσον η πιθανότητα του «ατυχήματος», δεδομένης και της λύσσας των επικυρίαρχων που βλέπουν ότι κινδυνεύουν να μείνουν μόνο με την όρεξη για το ελληνικό φιλέτο που είχαν ήδη αρχίσει να τσιμπολογούν, δεν κάνει τα πράγματα καθόλου ευκολότερα.  

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, παρά την όποια κριτική, η βομβίδα κρότου-λάμψης που λέγεται «Βαρουφάκης», έχει τη δική της σημασία ως τακτικό όπλο σ’ αυτόν τον ακήρυχτο αλλά αδυσώπητο πόλεμο που εξελίσσεται στις πόλεις και τα χωριά μας,  τετράγωνο-τετράγωνο, σπίτι-σπίτι. Όπως θα κερδίζονται και θα χάνονται οι μάχες αυτού του πολέμου, κρίσιμης σημασίας θα αποδειχτεί η αποτελεσματικότητα του στρατηγικού όπλου που ακούει στο όνομα «Νικολούδης».

Πέρα όμως από τη θετική ή την αρνητική έκβαση όλων αυτών των ιδιότυπων μαχών που δόθηκαν, δίνονται και θα δίνονται μέχρι τον Ιούνιο στα ευρωπαϊκά και τα διεθνή φόρα, κρίσιμο θα αποδειχθεί το άλλο μέτωπο αυτού του πολέμου, από το οποίο ουδέν νεότερο υπάρχει προς το παρόν: η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι το ζητούμενο κι όπως λέγαμε και πριν λίγες εβδομάδες, είναι καιρός πια να μάθομε κι εμείς οι ίδιοι να ψαρεύομε.

Οτιδήποτε διαλυμένο, όπως είναι σήμερα η ελληνική κοινωνία και η οικονομία, όχι μόνο από την καταστροφική λαίλαπα που μας σάρωσε την τελευταία πενταετία και αφαίμαξε τις τελευταίες ρανίδες ικμάδας της κοινωνίας μας, αλλά κι απότοκο απαράδεκτων πράξεων και απίστευτων παραλείψεων πολλών δεκαετιών, μόνο με δυο εναλλακτικούς τρόπους μπορεί να αναταχθεί:

Ο πρώτος τρόπος είναι από τα πάνω προς τα κάτω και με τη διάχυση πολιτικών από το κέντρο προς την περιφέρεια. Ένας τέτοιος τρόπος, όμως, προαπαιτεί αφενός μια αποτελεσματική δημόσια διοίκηση που όντας σήμερα αλλού υπονομευμένη κι αλλού συκοφαντημένη, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον κρίσιμο ρόλο της κι αφετέρου μια πολιτική ηγεσία έμπειρη στα δημόσια πράγματα, διαφορετική από τη σημερινή που είναι άβγαλτη, αφού δεν έχει προλάβει να «ψηθεί».

Ο δεύτερος τρόπος είναι από τα κάτω προς τα πάνω, υπό την ευθύνη των τοπικών μας κοινωνιών. Δεδομένων των κρίσιμων συνθηκών, εμείς οι ίδιοι κουβαλάμε το βάρος να αναλογιστούμε τα λάθη μας και τις ευθύνες της προηγούμενης αποστασιοποίησής μας, που έδωσε την ευκαιρία να εξακοντιστεί τα θράσος των ανήθικων και των λερών σε πελώρια ύψη,  ώστε να μας κουνούν επιτιμητικά και το δάχτυλο από πάνω, λέγοντάς μας ότι όλοι μαζί τα φάγαμε. Έχομε την υποχρέωση να εξοστρακίσουμε όλους αυτούς που συνέβαλλαν στην καταστροφή του τόπου μας, πολλές φορές από ανοησία και μόνο, αλλά τις περισσότερες πλουτίζοντας αδικαιολόγητα και να μάθομε, επιτέλους, αδερφέ μου, να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά, για να καταφέρομε να σχεδιάσομε το μέλλον μας. Εμείς οι ίδιοι, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, ξέρομε καλύτερα από τον καθένα τι χρειάζεται να γίνει στη γειτονιά μας, για να καθαριστούν οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια και οι αυλές μας από τις, χρόνια πολλά, μαζεμένες ακαθαρσίες: να εξοβελιστεί ο παρασιτισμός, να ακυρωθεί ο παραγοντισμός και να παταχθεί η παραβατικότητα που μαστίζει τις κοινότητές μας.  

Χρειάζονται λεφτά, θα πει κανείς, αλλά λεφτά υπάρχουν! Λεφτά υπάρχουν και περιμένουν στα διάφορα ευρωπαϊκά ταμεία που μέχρι χθες τα λυμαίνονταν οι εθνικοί μας εργολάβοι και οι παρατρεχάμενοι, για να χρεώνουν διπλά και τρίδιπλα, αχρείαστα έργα φαραωνικής κλίμακας ή για να προωθούν ατελέσφορες δράσεις. Λεφτά έντιμα κερδισμένα υπάρχουν κάτω από τα στρώματα ή σε ασφαλή καταφύγια του εξωτερικού. Περισσότερα λεφτά, άτιμα αποκτημένα, υπάρχουν επίσης, και τα ίχνη τους είναι ανεξίτηλααπαιτούμε να επιστρέψουν στον δημόσιο κορβανά, απ’ όπου αφαιρέθηκαν. Λεφτά υπάρχουν, αλλά δεν είναι αυτά που καταρχήν λείπουν για την ποθούμενη παραγωγική ανασυγκρότηση. Αυτό που πρωτίστως λείπει είναι τα αξιόπιστα επιχειρησιακά σχέδια και η αναψηλάφηση όλων αυτών των ιδεών και των προτάσεων που στο καθόλου μακρινό παρελθόν βούρκωσαν μέσα στην ανοησία του γραφειοκρατικού μηχανισμού, παρέλυσαν από την αναλγησία του κράτους δυνάστη και προαγωγού μαζί, και χάθηκαν στους σκοτεινούς διαδρόμους των χρηματοδοτικών μηχανισμών, των ελεγχόμενων από κλειστές και διεφθαρμένες παρέες.

Βέβαια, είμαστε όλοι ανυπόμονοι! Φυσικό είναι να είμαστε ανυπόμονοι. Είμαστε ανυπόμονοι επειδή είμαστε άνεργοι, είμαστε ανυπόμονοι επειδή είμαστε υποαπασχολούμενοι, είμαστε ανυπόμονοι επειδή είμαστε ξενιτεμένοι, αλλά στο κάτω-κάτω της γραφής, μόνο ο Θεός έκανε τον κόσμο σε επτά μέρες και καμιά κυβέρνηση ανθρώπων δεν θα μπορούσε να κάνει σε σαράντα-τόσες ημέρες ό,τι δεν έγινε σε σαράντα-τόσα χρόνια. 

Η πραγματικότητα είναι πιεστική και αδυσώπητη αλλά καλό θα είναι να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, γιατί στις 25 Ιανουαρίου δεν κάναμε καμιά επανάσταση απλά κάναμε εκλογές και μάλιστα αναδείξαμε μια κυβέρνηση με σχετική μόνο πλειοψηφία. 

Άρα, το πλήθος των δεσμεύσεων με τις οποίες είναι δεμένη η Ελλάδα και όλοι εμείς η Έλληνες, εξαιτίας της καταστροφικής δράσης των διαπλεγμένων αθλίων που είναι ακόμα και σήμερα παρόντες και ενεργητικοί σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της δημόσιας σφαίρας, δεν μπορεί να αρθεί χωρίς αβαρίες, καθυστερήσεις, πισωγυρίσματα και χωρίς απογοητεύσεις. Κανείς δεν κρατάει το μαγικό ραβδί κι εξάλλου, από πόσο παλιά το λέμε ότι «συν Αθηνά και χείρα κίνει»? Το λέει κι ο παππούς Αίσωπος!

 Το κολάζ είναι από την ΟΚΤΑΝΑ