2 Αυγούστου 2015

Τους βλαμμένους να φοβάσαι...

Τους βλαμμένους να φοβάσαι

Όλοι από μικροί θέλαμε να είμαστε όμορφοι κι έξυπνοι. Κι επειδή είχαμε την πεποίθηση πως όμορφοι είμαστε ούτως ή άλλως, πάντα προσπαθούσαμε να τσεκάρουμε τις ικανότητες του μυαλού μας. Δε θα μπορούσαμε να είμαστε χαζοί. Μόνο οι άλλοι θα μπορούσαν. Εμείς ήμασταν σίγουρα στο στρατόπεδο των ξύπνιων που κανείς δε θα μπορούσε ποτέ να μας πιάσει κότσο.
Αφού βάλαμε στο τσεπάκι μας την ομορφιά και τη νοημοσύνη, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα. Τα πάντα εκτός από τους βλαμμένους που θα συναντήσεις στη ζωή σου, έρχομαι να συμπληρώσω εγώ.
Άτιμη φάρα οι βλαμμένοι άνθρωποι. Βρίσκονται παντού. Εμφανίζονται απροειδοποίητα, δρουν ύπουλα και ξεγλιστρούν σαν τις κατσαρίδες γιατί έχουν καλύτερο όπλο από σένα: τη βλακεία τους. Η βλακεία, σου λέει, είναι ανίκητη κι ατελείωτη. Δεν μπορείς να τη μετρήσεις, μήτε να παλέψεις μαζί της στα ίσα μπορείς. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να την εντοπίσεις εγκαίρως και να πάρεις τα κατάλληλα μέτρα για να επιβιώσεις.
Μη γελιέσαι πως υπερτερείς σε τίποτα από δαύτους. Όχι. Κάθε άλλο. Αυτοί κερδίζουν μεγαλοπρεπώς σε όλα γιατί τα κύτταρα του μυαλού τους δεν τους επιτρέπουν να προβληματιστούν περισσότερο. Δε σκέφτονται δεύτερα και τρίτα σενάρια. Αυτό που τους γυαλίζει στο μάτι, αυτό θα πράξουν κι όποιον πάρει ο Χάρος. Άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει, δε φοβάται να χάσει.
Βλαμμένοι υπάρχουν πολλοί και είναι παντού. Σε κάθε παρέα και σε κάθε τετράγωνο θα δεις κι από έναν. Στη δουλειά σου, στο φανάρι, στην ουρά στην τράπεζα. Μπορεί να είναι μπρος σου ή και πίσω σου. Μπορεί να έχουν ανώτερη θέση από σένα, ίσως και καλύτερο σπίτι. Δε φοράνε ταμπέλα με το δείκτη ευφυΐας τους -δυστυχώς-  κι αυτό σημαίνει πως θα σου πάρει λίγη ώρα να τους ξεχωρίσεις. Μέσα σε αυτό το διάστημα μπορεί να εκτεθείς ανεπανόρθωτα.
Ξέρεις, οι βλαμμένοι έχουν την τάση να περνάνε για έξυπνοι. Μπορούν πολύ εύκολα να σε πείσουν για αυτό. Αν έχουν αυτοπεποίθηση κι άνεση λόγου μπορούν να σου σκάψουν μια λακκούβα τεράστια κι εσύ να πέσεις μέσα σαν πρωτάρης. Θα έρθει η στιγμή που θα καταλάβεις τι ρόλο βαράνε αλλά μπορεί να είναι πολύ αργά. Άλλωστε, το να χάσεις από εκείνους πονάει διπλά απ’ το να χάσεις από όμοιό σου.
Πάντα τους φοβόμουν τους χαζούς ανθρώπους. Απ’ τη μία τους συμπονάς γιατί η κατάστασή τους είναι μη αναστρέψιμη κι απ’ την άλλη σε εκνευρίζουν γιατί δε μπορείς να βρεις ένα κοινό σημείο επικοινωνίας. Άλλα λες εσύ κι άλλα καταλαβαίνουν. Μέχρι να συνεννοηθείτε έχουν γίνει τα νεύρα σου κρόσσια και τους έχεις σκοτώσει με όλους τους πιθανούς τρόπους μέσα στο κεφάλι σου. Εκείνοι παράλληλα, έχουν την ηρεμία του Βούδα κι ένα αγελαδίσιο βλέμμα που σε διαολίζει ακόμη περισσότερο.
«Κατάλαβες;», ρωτάς.
«Κατάλαβα,», σου λέει.
Τι κατάλαβες μάνα μου που ανάθεμα την ώρα που έμπλεξα μαζί σου και χαλάω το πολύτιμο σάλιο μου. Ο στόκος ό,τι κι αν του προσθέσεις, στόκος θα μείνει. Είναι νόμος του σύμπαντος.
Να φυλάτε τα νώτα σας! Εγώ ελάλησα κι αμαρτία δεν έχω. Σε κάθε παρέα υπάρχει πάντοτε και ένας βλάκας. Αν μέσα σε δέκα λεπτά δεν έχεις καταλάβει ποιος από όλους είναι, τότε ο βλάκας είσαι εσύ!
Take care!
Editor 
favourite

Προς τις Φιλενάδες μου, τις Βαρουφίτσες !




Επειδή συνεχίζεται ο μπουχός, θα ανακεφαλαιώσω μερικά πράγματα που έχω σημειώσει κατά καιρούς, για να μην παρεξηγούμαι απέναντι στις φιλενάδες μου, τις βαρουφίτσες:

Είχα καταλήξει να αποκαλώ Μπαρουφάκη, τον Γιάννη με το ένα «νι» από τον Ιούνιο του 2011, από την εποχή των Πλατειών και των Αγανακτισμένων, από τότε, συγκεκριμένα, που από το Protagon του κυρ-Σταύρου, εξάγγελος της Παπαδημοκρατίας, προωθούσε την εμετική του φαντασίωση, να δει τον φίλο του τον Γιωργάκη, πιασμένο χέρι-χέρι με τον συμφοιτητή εξ Αμερικής, τον Αντωνάκη, κι οι δύο μαζί να σμίξουν με τους Αγανακτισμένους στο Σύνταγμα. Για του λόγου το αληθές, μπορείτε να πατήσετε εδώ.

Οι φαντασιώσεις κανενός ανθρώπου δεν μπορούν να είναι καταδικαστέες, όσο χυδαίες κι αν ακούγονται στ’ αυτιά των άλλων, αλλά όταν λίγο αργότερα, πάλι εκείνη την ίδια εποχή των Πλατειών, διατύπωσε τα τρία αστεία επιχειρήματά του σχετικά με τους λόγους για τους οποίους δε σκόπευε να συνυπογράψει το αίτημα για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, (πατήστε βαρουφίτσες μου εδώ, για να θυμηθείτε) του τράβηξα ένα μεγάλο «Χ» και δεν ασχολήθηκα ξανά με την αφεντιά του, ησυχάζοντας για λίγο από την μπαρουφολογία του.

Έλα μου ντε, όμως, που το σύστημα της μηντιαρχίας είχε άλλη γνώμη και άλλα σχέδια γι’ αυτόν κι έτσι τον προώθησε μετά μανίας από τα πρωινάδικά της Τηλεδημοκρατίας μας! Φυσικό επακόλουθο ήταν να λάμψει ανάμεσα στα υπόλοιπα τηλε-σκουπίδια των τηλεοπτικών πλατώ, αφού και ευφυής είναι και ευφράδεια έχει και πολύ χαριτωμένος και διαβασμένος είναι, πέραν αμφιβολίας. Αυτά τα στοιχεία της προσωπικότητάς του μόνο οι ανόητοι και οι Χαζάκηδες, τα αμφισβητούν… 

Με τόσο σπρώξιμο από το σύστημα της Τηλεδημοκρατίας μας, ήταν νομοτέλεια, «πρώτη φορά αριστερά», να εξασφαλίσει σπουδαία, βροντερή κι αναμφισβήτητη εκλογική πρωτιά στις εκλογές του περασμένου Ιουνίου. 

Δυστυχώς για όλους μας, πήρε το κρισιμότερο χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Οικονομικών…

Μετά το σιβυλλικό “WOW” απέναντι στον ξινό Ολλανδό κι από τις πρώτες του δηλώσεις με το χαρτοφυλάκιο του υπουργού υπό μάλης, είπα κι εγώ ότι αυτή τη φορά το οπλισμένο περίστροφο δεν σημαδεύει τις πλάτες μας, κι ότι εν πάση περιπτώσει, ουδείς αλάνθαστος, κακώς Μπαρουφάκη τον ανέβαζα, Μπαρουφάκη τον κατέβαζα τόσον καιρό, τον Γιάν(ν)η… Mea culpa, είπα και το ξανασκέφτηκα…

Δεν άργησε όμως, με την αντιφατικότητά του, με τις διαψεύσεις επί των διαψεύσεών του και με τις παλινωδίες του, να θυμίσει γρήγορα τον παλιό γνωστό του εαυτό και βέβαια χωρίς δισταγμό τον σιχτίρισα εγκαίρως, έστω και δι’ ασήμαντον -σε σχέση με αυτά που ακολούθησαν- αφορμή… Mea culpa, δις. 

Δικαίως ή αδίκως, θεωρώ ότι η μπαρουφολογία έγινε σήμα κατατεθέν της θορυβώδους όσο και ατελέσφορης πεντάμηνης καριέρας του στο υπουργείο. 

Κερασάκι στην τούρτα του αστείου βίου του και της αχρησίμευτης πολιτείας του στο υπουργείο Οικονομικών, ήταν η προφητική (sic) δήλωσή του, κατά την έναρξη των εργασιών της επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους, ότι το δημόσιο χρέος μπορεί να μην είναι βιώσιμο, αλλά ασφαλώς είναι νόμιμο!

Το χειρότερο είναι ότι επί πέντε μήνες, ανάμεσα σε όλα τα σούρτα-φέρτα του στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στα Βερολίνα, δεν βρήκε ούτε μια στιγμή ελεύθερη στη βαριά ατζέντα του με τους λογής-λογής δημοσιογράφους, για να αναζητήσει την ουσία και να συναντηθεί με τον Ερβέ Φαλτσιανί, τον άνθρωπο που υπέκλεψε την περίφημη λίστα Λαγκάρντ και που έχει δηλώσει πρόθυμος να αποκαλύψει τα μυστικά της στις ελληνικές αρχές, εφόσον κληθεί. Ο Γιάν(ν)ης φαίνεται ότι δεν προλάβαινε, αλλά ποτέ, αν και κατά τα άλλα λαλίστατος και χειμαρρώδης, ούτε ερωτήθηκε ούτε εξήγησε τους λόγους της αδιαφορίας του αυτής. Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή του Ερβέ Φαλτσιανί, πατώντας εδώ.

Το τρισχειρότερο είναι ότι αντί να δώσει εντολή στις υπηρεσίες του υπουργείου του να ξεκινήσουν πάραυτα τη διασταύρωση φορολογικών δηλώσεων με κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών για να αποκαλυφθούν τα τρωκτικά των δημοσίων ταμείων, οι κλέφτες και οι αγιογδύτες, αυτός προτίμησε, ανάμεσα σε βαρύγδουπες δηλώσεις ότι αυτό πράττει, να προωθήσει σε διαβούλευση, έναν ανέντιμο συμβιβασμό.

Το χείριστο είναι ότι ενώ εγκαίρως γνώριζε ότι έχει να διαπραγματευτεί με (συν)εταίρους που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους κοινούς μαφιόζους, αυτός επέμεινε μέχρι τέλους στο θεώρημα της δημιουργικής ασάφειας, απέναντι στην καταστροφική σαφήνεια των σιδερόφραχτων waffen-ss του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού. Το γεγονός ότι γνώριζε εξ’ αρχής με ποιους είχε να κάνει κι ότι η περιβόητη γέφυρα ήταν ένα σαθρό κι ετοιμόρροπο κατασκεύασμα, το λένε τα στοιχεία και οι μαρτυρίες.

Εξυπακούεται ότι θα ήταν άδικο να του προσάπτουμε ολόκληρη την ευθύνη αυτής της ολέθριας διαπραγματευτικής στρατηγικής, αλλά γεγονός είναι ότι ακόμα κι αν δεν ήταν ο ίδιος ο εμπνευστής της, την υπηρέτησε με συνέπεια μέχρι την τελευταία στιγμή, οπότε η ψευδαίσθηση κατέρρευσε κι ο ίδιος την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια, λέγοντας “όχι” στην επονείδιστη συμφωνία που είχε επέλθει υπό τη δική του διαχείριση. Ένα “όχι” που δυο-τρεις μέρες αργότερα το γύρισε σε “ναι”. Ένα “ναι” συνεπικουρούμενο ταυτόχρονα από τις αερολογίες του για το “Plan-B”, Β for Baroufakis.

Εξίσου άδικο θα ήταν, να μην του αναγνωριστεί και να μην του πιστωθεί το γεγονός ότι με την επικοινωνιακή του ευφυΐα, κατάφερε να διεθνοποιήσει και να γνωστοποιήσει την απάτη γύρω από την ελληνική “διάσωση” στο υπερπέραν, αλλά όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα και όλες οι υπόλοιπες πράξεις και οι παραλείψεις του είναι ασυγχώρητες, διότι όπως είπαμε και παραπάνω, γνώριζε εγκαίρως με ποιους είχε να κάνει. 

Όλοι τους γνώριζαν!

Ο δε Πόλεμος... Βίαιος Διδάσκαλος...




Ετούτο το τρίτο και μακρύτερο πρόγραμμα "διάσωσης" ούτε μπαίνει εκεί που πάνε να μας το φορέσουν με το ζόρι αλλά ούτε και "βγαίνει", ως πρόγραμμα, επειδή είναι "παραληρηματικό" και "μη ρεαλιστικό".

Αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο και το ξέρουν ακόμα και οι πέτρες που, κατά το κοινώς λεγόμενο, γελάνε ακόμα κι αυτές με την μικρόνοια του σύγχρονου δόκτορος Μένγκελε -αν υποθέταμε ότι η κατάσταση είναι για γέλια, που δεν είναι. 

Οσονούπω, πάντως, φαίνεται ότι θ' αρχίσει να μαίνεται ο πόλεμος μεταξύ της ξερακιανής Γαλλίδας του ΔΝΤ που ζητά βαθύ κούρεμα του ελληνικού χρέους, για να σεβαστεί επιτέλους το καταστατικό του οργανισμού που εκπροσωπεί, το οποίο δεν της επιτρέπει να χρηματοδοτεί φαλιμέντα, από την μια μεριά -και της Φράου Καγκελάριου από την άλλη, που ποιεί την αλεμάνη νήσσαν, αρνούμενη το προφανώς αναγκαίο κούρεμα και, κυρίως, φοβούμενη να χρεώσει στους Γερμανούς φορολογούμενους το προ πενταετίας σώσιμο των γερμανικών τραπεζών. 

Έτσι η Φράου Καγκελάριος μαζί κι αντάμα με τον θλιβερό υπουργό των οικονομικών της, έχει καταφέρει να υποβαθμίσει την ηγερία Γερμανία σε μισητή ηγεμονία, όπως παραδέχεται με ειλικρίνεια και ο Γιόσκα Φίσερ, σε ένα άρθρο του, που τιτλοφορεί "The Return of the Ugly German","Η Επάνοδος του Άσχημου Γερμανού", και το οποίο προκάλεσε αίσθηση, αν συνυπολογιστεί το γεγονός ότι είναι ένα κείμενο που προέρχεται από τη γραφίδα ενός πρώην Γερμανού Αντιπροέδρου, αρκετά σκληρού ώστε στις μέρες της δικής του "δόξας" να έχει συναινέσει στον επαίσχυντο βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.

Η Γερμανία γίνεται ακόμα πιο αντιπαθητική όταν δια του δόκτορος Σόιμπλε, αναιδώς ισχυρίζεται ότι το κούρεμα κρατικών χρεών εντός ευρωζώνης, δεν επιτρέπεται από τις ευρωπαϊκές συνθήκες, λες κι έχει σεβαστεί η ίδια η Γερμανία, οποιαδήποτε συνθήκη, οποτεδήποτε!

Εμείς, από τη μεριά μας, σκατόρατσα περιωπής, με την αδερφοφαγία να τρέχει στο αίμα μας, αντί να προσπαθήσουμε να διαχειριστούμε αυτήν την οικτρή εθνική μας ήττα που προκάλεσε η μπαρουφακιάδαη -πρώτη φορά αριστερά- αφέλεια και η ασυγχώρητη προχειρότητα, εκμεταλλευόμενοι τουλάχιστον τη διεθνή κατακραυγή [‪#‎ThisIsACoup, ρε!‬] που έχει προκαλέσει το επαίσχυντο ευρωπραξικόπημα που συντελέστηκε στην Ελλάδα, εμείς κατά την προσφιλή μας συνήθεια, προτιμάμε να τρωγόμαστε αναμεταξύ μας και εθελοτυφλώντας να τυρβάζουμε περί άλλων ή όπως μας είπε κι ο αρχαίος πρόγονος: "Ο δε πόλεμος... βίαιος διδάσκαλος".

Όμως, τίποτα δεν κερδίζουμε με τέτοια φληναφήματα, αφού το ηρωικό και πατριωτικό "όχι" που στην πορεία έγινε "ναι", δεν έχει καμιά σπουδαία αξία, εφόσον δεν έχουμε τίποτα να προτείνουμε για να ισχυριστούμε με ίχνη σοβαρότητας, ότι θα μπορούσαμε να το υποστηρίξουμε αυτό το "όχι" απέναντι στην αδίστακτη ευρω-μαφία και τα σιδερόφραχτα Waffen-SS του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού. 

Εν τω μεταξύ, εντός της ευρωζώνης, ο δρόμος της εθνικής αντίστασης είναι ανοιχτός, αφού αυτές τις ώρες θα έπρεπε να ετοιμάζεται το, ατύπως ήδη διατυπωμένο, αίτημα έκδοσης του κ. Χριστοφοράκου -κι ας ελπίσουμε ότι γράφεται τούτες τις ώρες το σενάριο της πολυαναμενόμενης ταινίας δράσης με θέμα την απαγωγή του εν λόγω "κυρίου".

Ακόμα δεν θα έπρεπε καθόλου να ξεχνάμε την κλήση του κεντρικού τραπεζίτη στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, προκειμένου να μας εξηγήσει τα κίνητρα πίσω από τον κατάπτυστο συμβιβασμό που "επέτυχε" -ως δοτός υπουργός οικονομικών- απέναντι στη Siemens. Και να ήταν μόνον η καλή αυτή εταιρεία...

Μήπως σε τέτοιους δυνητικούς κινδύνους για τα γερμανικά συμφέροντα, δεν αποδίδεται και ο σημερινός εκνευρισμός του σύγχρονου δόκτορος Μένγκελε που θέλει να μας πετάξει με τις κλωτσιές από την... καθαρή αυλή του! 

Αλλά κανείς δεν φαίνεται να ασχολείται με τα σπουδαία της οργάνωσης της εθνικής μας αντίστασης και βέβαια ο λύκος πάντα στην αναμπουμπούλα, χαίρεται!

Βοηθάνε και οι ρωποπερπερήθρες, για να γίνονται χειρότερα τα πράγματα... 

Υ.Γ. Πάντως μιας και το πήραμε που το πήραμε τώρα πια το κολάι με τα δημοψηφίσματα, δεν χάνουμε τίποτα να στήσουμε στα πεταχτά άλλη μια φορά τις κάλπες και στο τσάκα-τσάκα να διαπιστώσουμε αν ψεύδονται οι δημο(σ)κόποι που ισχυρίζονται ακόμα και σήμερα που έχουν πέσει οι μάσκες της ευρω-μαφίας, ότι σχεδόν το 80% εξ ημών, επιμένουμε, στην παρούσα φάση, στην παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ. Θα μας έκανε καλό να ξέρομε αν αυτό το δημοσκοπικό εύρημα είναι αληθινό ή ψεύτικο: το κέρδος θα ήταν σημαντικό διότι με την αποσαφήνιση αυτού του θέματος, θα έκλειναν πολλά στόματα, για να κάνουμε, επιτέλους, ένα βήμα παρακάτω, αντί για να τρωγόμαστε επί ανύπαρκτου ζητήματος.

Δεν είναι, πάντως, ανάξιο σχολιασμού το γεγονός ότι, μετά την δήλωση υποταγής του Μιχαλοτέτοιου πουεκτίμησε ότι το GRexit δεν είναι κουβέντα της ώρας, τη σκυτάλη, χέρι-χέρι, την πήρε κι ο Μητσάρας, ο Κουτσούμπας για να πει ακριβώς τα ιδια.

Τα υποχθόνια κίνητρα του πρώτου, ίσως να μπορούν να τα ερμηνεύσουν οι ψυχίατροι των διαφόρων φανερών ή μυστικών υπηρεσιών που μελετούν την περίπτωσή του, αλλά η αγωνία του δεύτερου, κατά πάσα βεβαιότητα, σχετίζεται με την πιθανότητα να καταβάλλεται στο προσεχές μέλλον η κρατική επιδότηση στο κόμμα και η βουλευτική του αποζημίωση, σε χάρτινες πληθωριστικές δραχμές. 

Η σύνθεση είναι από την OKTANA

Το Νου μας στο Τέθριππο, Εμείς!




Αναμφισβήτητο παραμένει το γεγονός ότι είναι ασύλληπτη η φαιδρότητα και αστείρευτο το θράσος όλων αυτών που έχοντας εξασφαλισμένη τη βουλευτική τους ασυλία για όλες τις αθλιότητες που, δια των πράξεων και των παραλείψεών τους, έχουν διαπράξει στο παρελθόν, βρίσκονται στο απυρόβλητο της τακτικής «δικαιοσύνης» (sic)

Ανάξια λόγου, είναι όλα αυτά τα παράσιτα του κακού που έχουν ευδοκιμήσει σε σκοτεινά υπόγεια κομματικών μηχανισμών και τώρα ζητούν εξεταστικές επιτροπές, κρεμάλες και λαιμητόμους, για να κερδίσουν τα δέκα λεπτά της δημοσιότητας που αναλογούν στις θλιβερές υπάρξεις τους και δεν είναι ν' απορεί κανείς μαζί τους. Διαπιστωμένος ποικιλοτρόπως και πέραν αμφιβολίας ο πολιτικός τους αβδηριτισμός όσο διαγνωσμένη είναι και η αναπηρία της χωλής μας Τηλεδημοκρατίας που τους επωάζει και τους αναπαράγει με τη σέσουλα.

Δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς με το μπουκέτο των ανοησιών με τις οποίες μας βομβάρδισαν τις τελευταίες μέρες και ώρες οι εθνικοί ολετήρες και τα μίσθαρνα όργανά τους μόνο να σταθούμε σ' ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα: αυτό της κρητικής οχιάς που σύριξε: «Από τη σημερινή “Καθημερινή” προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις δόλου από πλευράς Βαρουφάκη. Μήπως ήρθε η ώρα της δικαιοσύνης?”

Αξίζει να σταθούμε σε αυτήν, απλώς και μόνον επειδή το φιδίσιο θράσος της, συνειρμικά μας θυμίζει ότι μέσα σε όλην αυτήν την αναμπουμπούλα, αυτό που μεταξύ άλλων πολλών έχει μείνει πίσω και καθυστερεί αδικαιολόγητα, είναι η κλήτευση του κεντρικού τραπεζίτη στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, προκειμένου να δώσει εξηγήσεις αναφορικά με τον κατάπτυστο συμβιβασμό που ως δοτός «υπουργός» οικονομικών είχε συνομολογήσει με την Siemens.

O ένας συνειρμός φέρνει τον άλλον και έτσι θυμόμαστε ότι λίγο μετά την ανακοίνωση του ελληνικού δημοψηφίσματος, ένας δημοσιογράφος είχε ρωτήσει τον εκπρόσωπο Τύπου του γερμανικού υπουργείου οικονομικών, εάν η Γερμανία είχε Plan Β στην περίπτωση που θα εδρομολογείτο GRexit. Ο εκπρόσωπος είχε απαντήσει λακωνικά, όπως αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις: «Τι ρωτάτε? Είμαστε μία σοβαρή κυβέρνηση κι ένα σοβαρό υπουργείο».

Στα καθ' ημάς τώρα, σε ένα κρεσέντο γελοιότητας, όλοι λιθοβολούν τον κ. Βαρουφάκη επειδή προσπάθησε κι αυτός να μιμηθεί τον Γερμανό ομόλογό του και να παραστήσει ότι ηγήθηκε κι αυτός ενός σοβαρού υπουργείου, συμμετέχοντας κι αυτός σε μια σοβαρή κυβέρνηση...

Αναμφισβήτητα, εναλλακτικά σχέδια, όχι μόνον δικαιούται, αλλά και υποχρεούται να έχει ένα υπουργείο Οικονομικών, ειδικά όταν έχει να διαχειριστεί ανώμαλες καταστάσεις και (συν)εταίρους με ιδιοσυγκρασία μαφιόζων...

Όμως άλλο είναι το ζήτημα να καταστρώνει κανείς εναλλακτικά σχέδια κι άλλο να τα κάνει βούκινο όπως επέλεξε να κάνει ο δικός μας, για να μας θυμίσει για πολλοστή φορά τον θυμόσοφο λαό μας και τους σαράντα πέντε Γιάν(ν)ηδες μ’ ενός κοκόρου γνώση.  

Άβυσσος οι ψυχές ορισμένων εκ των συντελεστών της Ελληνικής Τηλεδημοκρατίας κι αλίμονο και τρισαλίμονο σε όλους εμάς τους υπηκόους... 

Επί της ουσίας: η Ιστορία θα κρίνει αν έκανε το καθήκον του ο κ. Βαρουφάκης ή όχι. Πολλοί, καθόλου άδικα, θεωρούμε περισσότερο πιθανό ότι έκανε απλώς την πλάκα του, αλλά αυτά δεν κρίνονται ούτε από εξεταστικές επιτροπές ούτε από ειδικά δικαστήρια. Το σημαντικότερο, λοιπόν, που οφείλουμε οι πάντες να καταλάβουμε αυτή τη στιγμή, είναι ότι μόνο χάνουμε πολύτιμο χρόνο, ασχολούμενοι μετ΄ επιτάσεως με το περίφημο εναλλακτικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που επαξίως θα μπορούσε να ονομαστεί «Πλαν –Μπι» όχι ως εναλλακτικό αλλά από την αλυσιτέλια της μπαρούφας που δι’ αυτού εκόμισε ο εμπνευστής του αλλά αυτή είναι μόνο μια άποψη, άνευ σημασίας πλέον, αφού ιδιοφυές ή αλυσιτελές, το περιβόητο αυτό σχέδιο έμεινα στα χαρτιά ανεφάρμοστο, χωρίς να έχει πλέον καμία πρακτική σημασία η συζήτηση γύρω από αυτό... Πάμε τώρα γι' άλλα κι ας στραφούμε επιτέλους στα σοβαρά και στα δύσκολα που ανοίγονται μπροστά μας, μετά την, ανομολόγητη ακόμα, εθνική ήττα.

Ας πάμε, επιτέλους, παρακάτω, διότι τα ζητήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία είναι πιεστικά και ακανθώδη –κι αν το κατεστημένο σύστημα κι οι νεόδμητοι δορυφόροι του έχουν βαλθεί να λιθοβολούν τον γελωτοποιό για να αποτρέπουν την προσοχή του πόπολου από το γεγονός ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ ακόμα, έτσι που το τέθριππο θ’ αρχίσει οσονούπω να καλπάζει.


Η σύνθεση είναι από την OKTANA

26 Ιουλίου 2015

Η Ιστορία, Γράφει...




Από ώρα σε ώρα, θα αρχίσουν να ξεδιπλώνονται και να εξειδικεύονται σε όλο το φριχτό τους μεγαλείο, οι προβλέψεις του τρίτου και μακρύτερου μνημονίου. Το τελώνιο της αναλγησίας θα αρχίσει να υψώνεται πελώριο και τερατώδες πάνω από τα κεφάλια μας και θ' αρχίσει οσονούπω να μας μαστιγώνει αλύπητα όλους: από τα άτομα με ειδικές ανάγκες που από χθες πληρώνουν τα αναπηρικά τους αμαξίδια με τον ανώτατο συντελεστή φόρου προστιθέμενης αξίας, μέχρι τους αγρότες που μεθαύριο θα βγουν να δουλέψουν σκυμμένοι στα χωράφια τους, για να ταΐσουν, όχι τις οικογένειες τους, αλλά την συνομολογημένη από ελληνικής πλευράς μικρόνοια των θεσμών και την πολιτική κακοήθεια της Φράου Καγκελαρίου.

Αυτές τις ώρες της εθνικής ταπείνωσης, από αυτό εδώ το πληκτρολόγιο, καλούσαμε προχθές τον Πρωθυπουργό να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι σε μια κοινωνία που πίστεψε σ’ αυτόν. Να αναλάβει αυτές τις ευθύνες, όχι μόνο λεκτικά, αλλά και ουσιαστικά.

Ουσιαστική ανάληψη ευθυνών θα σήμαινε να συγκληθεί πάραυτα ένα εθνικό συμβούλιο υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να συζητηθεί και να αποφασιστεί πώς θα ξεμαγαρίσει αυτή η κόπρος του Αυγεία, που ονομάζεται ελληνική «δικαιοσύνη», η οποία έχει αναγάγει σε μανουφακτούρα τα βουλεύματα, προκειμένου να απαλλάσσονται και να προστατεύονται λωποδύτες, πλαστογράφοι και εθνικοί ολετήρες.

Ουσιαστική ανάληψη ευθυνών θα σήμαινε να κληθεί πάραυτα ο κεντρικός τραπεζίτης και να λογοδοτήσει στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, όπως έχει ζητήσει η Πρόεδρός της, για το γεγονός ότι από τη θέση του δοτού υπουργού οικονομικών συνομολόγησε χαριστικές πράξεις υπέρ των υπερεθνικών πειρατών και όχι η Περιφέρεια Αττικής να ανοίγει σ’ αυτούς τους πειρατές την πίσω πόρτα, για καινούριες δουλειές.   

Ουσιαστική ανάληψη ευθυνών θα σήμαινε να ελεγχθούν οι εθνικοί μας εργολάβοι που τόσα χρόνια απομυζούν τον δημόσιο κορβανά, χτίζοντας δρόμους, σήραγγες και γιοφύρια, χρεώνοντας εμάς τους ραγιάδες και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας και τα δισέγγονά μας, διπλά και τρίδιπλα και όχι να παίρνουν καινούριες δουλειές, αντίθετα με τον εθνικό σχεδιασμό του υπουργείου Περιβάλλοντος, αλλά με την ευλογία υπουργών και φίλα προσκείμενων τοπικών αρχόντων, "πρώτη φορά αριστερά".

Ουσιαστική ανάληψη ευθυνών θα σήμαινε να συνεδριάζει η Ειδική Επιτροπή για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς κι αντί να ανακοινώνει την άμεση κατάθεση νομοσχεδίου για την εθελούσια (sic) αποκάλυψη καταθέσεων, προκειμένου να πουληθούν συχωροχάρτια στους καθ' έξιν και κατ’ επάγγελμα φοροφυγάδες, αντίθετα να διατάσσει το εξονυχιστικό ξεφύλλισμα των κατάστιχων των πτωχών μας τραπεζών και του καταλογισμού των ίδιων, τουλάχιστον, προστίμων με αυτά που εμείς οι υπόλοιποι πληρώνουμε σε εκατό δόσεις, επειδή πριν λίγο καιρό μας είπαν ότι αυτό ήταν πατριωτικό μας καθήκον -κι έτσι πράξαμε.

Ουσιαστική ανάληψη ευθυνών θα σήμαινε να μην γίνονται λάθη ή «λάθη» στη μετάφραση των κατάπτυστων κειμένων που υπογράφτηκαν, για να συνεχίζεται απρόσκοπτη η φοροαποφυγή των μηντιαρχών, που τόσους μήνες ακούμε και ξανά ακούμε ότι θα παταχθούν, όπως τους αρμόζει.

Είναι κοινή και ομολογημένη διαπίστωση, ότι τα πυώδη αποστήματα της κοινωνίας μας, είναι μόνο το σύμπτωμα της ασθένειας, δεν είναι ο ιός! Ο ιός είναι ταυτοποιημένος και δεν είναι άλλος, παρά η διαπλοκή των εξουσιών κατά παράβαση των θεμελιωδών συνταγματικών επιταγών. Ο ιός είναι η ατροφία όλων ανεξαιρέτως των θεσμών, που επιτρέπουν τη μακροημέρευση των αρπακτικών και των υποτακτικών τους, που ακόμα και σήμερα μας κυβερνούν πίσω από τις κουρτίνες, χωρίς να έχει γίνει, έξι μήνες τώρα, το παραμικρό για την αντιμετώπισή τους, παρά τα πολλάκις υπεσχημένα για την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο χρόνος τελειώνει και, στο κάτω-κάτω της γραφής, αν δεν μπορεί αυτή η κυβέρνηση να πράξει το καθήκον της, θα βρεθεί κάποια άλλη. Οι λαοί δεν χρεοκοπούν. Μόνο οι επιχειρήσεις και τα πολιτικά κόμματα χρεοκοπούν, όταν δεν μπορούν να προσαρμοστούν στις ανάγκες των δύσκολων καιρών. 

Κάτι άλλο θα γεννηθεί αλλά, κακά τα ψέμματα, θα ήταν καλύτερο για όλους μας, αν μπορούσε ν' ανταποκριθεί η σημερινή κυβέρνηση στις προσδοκίες της καθημαγμένης μας κοινωνίες και να σταθεί στο ύψος των απαίσιων περιστάσεων, διότι -ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις- τα γεννητούρια του καινούριου θα συνοδεύονται από ανυπόφορες ωδίνες... 

Η Ιστορία πάντως, καθισμένη πάνω στον σωρό των πτωμάτων της κρίσης, των αυτοχείρων και των άλλων θυμάτων που πληθαίνουν, παρακολουθεί και γράφει... 

Η σύνθεση είναι από την OKTANA

Σεσημασμένοι Πόθοι...



"Όλα μια χαρά. Ο Συ.Ριζ,Α. είναι ενωμένος με τις διαφορετικότητές του", δήλωσε μετά την ψηφοφορία στη Βουλή ο πρώτος μεταξύ των ίσων "αναμάρτητων" για να συμπληρώσει ότι "οι διαφορές είναι δύναμη, δεν είναι η αχίλλειος πτέρνα μας", την ίδια ώρα που η νεόκοπη κυβερνητική εκπρόσωπος, αποφαινόταν -ήτουλάχιστον έτσι νόμιζε- ότι το ρήγμα στην κοινοβουλευτική ομάδα του Συ.Ριζ.Α. είναι σαφές.

Καλό θα κάνουν, όμως, οι ρωποπερπερήθρες, αντί να συνεχίσουν να παίζουν τις κουμπάρες μέσα στην κοινοβουλευτική τους ομάδα, που δεν έχει σταματήσει ουδέποτε να μοιάζει με παιδική χαρά, να σοβαρευτούν και ν' αναλάβουν, επιτέλους, τις ευθύνες τους.

Η κύρια ευθύνη τους είναι η διακυβέρνηση της χώρας και κρίνοντας από τα αποτελέσματα, ο απολογισμός του πρώτου εξαμήνου είναι οικτρός, όχι μόνο επειδή υποχρεωθήκαμε σε μιαν ανείπωτη εθνική ήττα αλλά, επιπρόσθετα, επειδή ένα εξάμηνο τώρα δεν έχει γίνει το παραμικρό βήμα για την αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων της κοινωνίας μας που σταχυολογούνται κατά πρώτον λόγο στην πάταξη της διαφθοράς αλλά και στην εξίσου σημαντική εκπόνηση εφαρμοσμένων πολιτικών για την παραγωγική ανασυγκρότηση και την αντιμετώπιση του Μινώταυρου της ανεργίας.

Λέγαμε τις προάλλες ότι παρά το γεγονός των καταιγιστικών ανακοινώσεων των τελευταίων ημερών, οι πρώτες ενδείξεις γύρω στο ζήτημα της πάταξης της διαφθοράς είναι αρκούντως απογοητευτικές εντός ενός χωλού θεσμικού πλαισίου που δεν έχει διαταραχτεί στο παραμικρό στοιχεία και τα δύο εκρηκτικά που μόνο δεν καθησυχάζουν τη νευρικότητα της τρομοκρατημένης και απογοητευμένης κοινωνίας μας. 

Διαπιστώνουμε, εξάλλου, ότι στο άλλο μεγάλο ζήτημα, αυτό της παραγωγικής ανασυγκρότησης, ακόμα δεν έχει καν ξεκινήσει η συζήτηση με τους κοινωνικούς εταίρους.

Δεν είναι δυνατόν να λέει ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του, όταν βρισκόμαστε υπό καθεστώς κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, όπως ομολογεί ολόκληρη η υφήλιος με το περίφημο #ThisIsACoup που πλημμύρισε τα κοινωνικά δίκτυα από την Άπω Ανατολή μέχρι την Άγρια Δύση κι από τη Λαπωνία ως τη Γη των πιγκουίνων και οι μόνοι που επιμένουν να μην θέλουν ή να μην μπορούν να αντιληφθούν αυτό το πραξικόπημα, έχουν  απομείνει να είναι κάτι εγχώριες ποταμίσιες νεροφίδες και κάποια υπολείμματα πολιτικών σκυβάλων της αντιπολίτευσης, αντάμα με ορισμένους, πρώτη φορά αριστερά, εθελοτυφλούντες.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ηθικής, κοινωνικής και οικονομικής κατάπτωσης και υπό το καθεστώς μιας επονείδιστης πτωχευτικής διαδικασίας που, χωρίς τις αναγκαίες κοινωνικές πρόνοιες, φτάνει και ξεπερνάει τα όρια της δουλοπαροικίας, το τελευταίο που δικαιούνται οι "αναμάρτητοι" προσκυνητές της αριστεροσύνης, είναι να έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη

Οι μεν εγκαλούν τους δε, προσάπτοντας τους αδόκιμες κι εν τέλει φτηνές, μέσα στη φαιδρότητά τους, κατηγορίες του τύπου ότι ενστερνίζονται το Σχέδιο του Σόιμπλε.

Οι δε "αναμάρτητοι", εγκαλούν τον Πρωθυπουργό, επειδή με το πιστόλι των κλειστών τραπεζών στον κρόταφο και τη θηλιά της πιστωτικής ασφυξίας στον λαιμό, υπέγραψε την επονείδιστη συνθηκολόγηση. Πού ήταν όμως όλοι αυτοί οι επαναστάτες του γλυκού νερού, όταν ο Πρωθυπουργός αποδεχόμενος τηνμπαρουφακιάδα της δημιουργικής ασάφειας, παρέδιδε ευρώ-ευρώ, τα ελληνικά όπλα στους δανειστές? Στα πλατώ της Τηλεδημοκρατίας των μηντιαρχών, ήταν όλοι τους, από το πρωί ίσαμε αργά τη νύχτα, και αερολογούσαν!
  
Είναι, πράγματι, λυπηρό και για τους μεν και για τους δε, αντί να αναζητούν μονοιασμένοι τους τρόπους διαχείρισης αυτής της εθνικής ήττας που όλοι μαζί προκάλεσαν, αντίθετα να τους βλέπουμε να φαγώνονται αναμεταξύ τους σαν τα σκυλιά.

Δυστυχώς, φαίνεται ότι είναι αδύνατον, για ορισμένους, να καταλάβουν ότι όσο θα ερίζουν, θα αλληλοϋβρίζονται και θα πλησιάζουν στη διάσπαση του κοινού μετώπου τους, τόσο πιο κοντά στη νίκη θα βρίσκεται ο σύγχρονος Δόκτωρ Μένγκελε που οραματίζεται ένα ελληνικό προτεκτοράτο υπό καθεστώς παπαδημοκρατίας.

Ας σκύψουν, λοιπόν, τα κεφάλια κι ας υπηρετήσουν όσο καλύτερα μπορούν, εφόσον μπορούν, την ελληνική κοινωνία που τώρα έχει αρχίσει να υποφέρει ακόμα περισσότερο από πριν, ακριβώς εξαιτίας της ανικανότητάς τους να διαχειριστούν, ως τάχθηκαν, τη ζώσα μας νοσηρή πραγματικότητα.

Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται εδώ και τώρα η Ελλάδα, είναι εκλογές, όπως κάποιοι αφήνουν να εννοηθεί. Αυτό που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή είναι να σταματήσει η κενολογία, γιατί δεν υπάρχει η πολυτέλεια της  ιδεολογικής καθαρότητας και να ξεκινήσουμε όλοι μαζί δουλειά, για να δούμε πώς θα διαχειριστούμε, ως κοινωνία, αυτό το αντισυνταγματικό όνειδος που καθ’ υπαγόρευση της συνέλευσης των δυναστών-συνδίκων της ελληνικής πτώχευσης, ψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή.

Πόσες φορές να το πούμε: Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.


Η σύνθεση είναι από την OKTANA

19 Ιουλίου 2015

Κωλόπαιδα...


Κωλόπαιδα, όλων των κομμάτων και όλων των αποχρώσεων. Αλωνίζετε 5 ολόκληρα χρόνια πάνω σε κορμιά πολιτών έχοντας κάνει συνειδητά εγκλήματα κατά του λαού σας.  Ξεπουλήσατε χώρα, σκοτώσατε κόσμο και νομίζετε ότι επειδή το οξυγόνο λιγοστεύει ότι όλοι θα γονατίσουν για να τους δώσετε ένα ευρώ σαν να ήταν ζήτουλες.
Κωλόπαιδα, πτυχιούχοι της αντιγραφής και διδάκτορες του κώλου, άεργοι αγάμητοι που βρήκατε δουλειά μόνο στο κωλοχανείο της Βουλής κρυμμένοι πίσω από την φούστα της ασυλίας να ψηφίζετε ΝΑΙ σε μνημόνια και μεσοπρόθεσμα, ΝΑΙ στην πουτάνα την Ε.Ε δίνοντας τις συντεταγμένες στα στούκας των τρομοκρατών φεντεραλιστών εταίρων σας να βομβαρδίζουν σπίτια Ελλήνων, νοσοκομεία Ελλήνων, σχολεία Ελλήνων, λιμάνια Ελλήνων, αεροδρόμια Ελλήνων, γη Ελλήνων, παιδιά Ελλήνων, όνειρα Ελλήνων. 
Τα τακιμιάσατε όλοι σας στο φινάλε, βάλατε την υπογραφή σας για ένα κοινό μέτωπο υπέρ της Ευρώπης σκίζοντας με αυτόν τον τρόπο το ΟΧΙ που τόλμησε να πει, ακόμα και χωρίς να καταλάβει γιατί το είπε, ο Έλληνας. Παραπλανήσατε έναν λαό με σκοπό να εμφανιστείτε ως εθνικοί σωτήρες όλοι μαζί χωρίς ιδεολογίες και γραμμές να σας χωρίζουν. Να γίνεται όλοι Ένα εναντίον των πολλών. 
Κωλόπαιδα. Το μόνο που μένει σταθερό στην Ελλάδα είναι οι δείκτες των αυτοκτονιών και των ανέργων. Ο μόνος δείκτης που ανεβαίνει κατακόρυφα είναι των εξαθλιωμένων και απεγνωσμένων. 
Κωλόπαιδα. Που συνειδητά κάνατε τα παιδιά της κατοχής του '40 να στέκονται στα 80 τους στα συσσίτια των ΑΤΜ. Να τους δει το πόπολο και να τρομάξει ότι χωρίς την Ε.Ε θα πέφτουμε στον δρόμο σαν κοτόπουλα. 
Κωλόπαιδα. Γεννήματα των Παπανδρέιδων και των Καραμανλέων, των μεταπολεμικών μακελάρηδων των Ελλήνων που νομίζετε ότι η Δημοκρατία είναι στα μέτρα του Γέρου της Τρομοκρατίας του 1944. 
Κωλόπαιδα. Μαμμόθρεφτα μέχρι τα 90 σας παραδώσατε έναν λαό για σφαγή για την Μεγάλη Ιδέα των Χιτλέρ, Αντενάουερ, Σμιτ, Ντε Γκολ, Ντ' Εστέν κι όλων των άλλων ναζιστών.
Κωλόπαιδα. Κάνατε την έναρξη του ευρωπαϊκού ναζιστικού φεντεραλισμού πεδίο δράσης στην χώρα που είχε τα περισσότερα θύματα βάση πληθυσμού από το Γ' Ράιχ.
Κωλόπαιδα. Μετατρέψατε το αντίτιμο της εργασίας γενεών σε ευρώ και τώρα ξεστομίζετε ότι αυτές οι γενιές επέλεξαν να ζουν με το αντίτιμο της προδοσίας σας. 
Κωλόπαιδα. Οι κιλότες σας έχουν κατέβει μέχρι το αστράγαλο μπροστά σε Γιούνκερ, Μέρκελ και Σουλτς, Σόιμπλε και Σαπέν και το χαίρεστε αφάνταστα. Καλύτερα ευρωπαίες φθηνοπουτάνες, παρά Ελληνίδες με καθαρό κούτελο. 
Κωλόπαιδα. Δεκαετίες εκμαυλίζατε έναν λαό εις το όνομα της κοινής ευρωπαϊκής οικογένειας με δήθεν άτοκα δάνεια, με δήθεν ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, με δήθεν ανοιχτά σύνορα, με δήθεν προοπτική και την ίδια στιγμή τους κλείνατε την κάνουλα της πραγματικής οικονομίας με Μάαστριχ και κοινές πολιτικές που βύθιζαν τους Έλληνες όλο πιο βαθιά και  ύπουλα φέρνοντας τα σημερινά αποτελέσματα.
Κωλόπαιδα. Δίνατε επί δεκαετίες πόντο-πόντο Ελλάδα για να φτάσετε στο σήμερα να ξεπουλήσετε και τον τελευταίο πόντο αξιοπρέπειας. 
Κωλόπαιδα. Απειλείτε με τα χαμογελά σας τον ίδιο τον λαό που μαντρώσατε με δόλωμα το χρήμα απειλώντας τον πως θα του στερήσετε ακόμα και την ζωή με capital control σε φάρμακα και παροχές υγείας. 
Κωλόπαιδα. Πληρωμένα μέχρι σήμερα από τους εχθρούς για να κάνουν την δουλειά αναίμακτα και πιο αποτελεσματικά απ' ό,τι η Βέρμαχτ και τα σκυλιά που πλήρωναν σε κάθε κράτος της Ευρώπης για το μακέλεμα ανυπότακτων λαών. 
Κωλόπαιδα με πλήρη ιστορική αμνησία,  με πλήρη συνείδηση για την σφαγή που κάνουν, με πλήρη επίγνωση των πράξεων τους. 
Κωλόπαιδα. Σας έβαλαν τα ναζί αφεντικά σας να ξεφτιλίσετε και εκείνο το ΟΧΙ που τους πόνεσε εμπράκτως 75 χρόνια πριν. Τον κλείσατε κι αυτόν τον λογαριασμό. Τι άλλο θα κάνετε για πάρετε το ναζιστικό σας πουρμπουάρ; Μήπως να τυπώσετε και κατοχικό ευρώ όπως οι προγονοί τους κατοχικό νόμισμα;  Να βάλετε κουπόνι για ψωμί και γάλα;
Κωλόπαιδα. Κάνατε έναν λαό συμμέτοχο σε έγκλημα, έναν λαό που του ορίζετε την ζωή αντί ενός κωλονομίσματος και συζητάτε με αυτούς που σας λένε μπροστά στα μούτρα για "Σχέδιο ανθρωπιστικής κρίσης για την Ελλάδα" μη και πεινάσουν τα ελληνόπουλα....
Κωλόπαιδα. Σώσατε το τραπεζικό σύστημα των ναζί στήνοντας σε τοίχο εκτελέσεων ακόμα και τους αγέννητους Έλληνες.
Κωλόπαιδα. Άξιοι απόγονοι των σκυφτών πάντα πολιτικών ναζιστόμουτρων προγόνων σας.
Κωλόπαιδα με ξιφολόγχη την ελπίδα και λούγκερ την αξιοπρέπεια.

Ραντεβού τον Σεπτέμβριο...




Δεν  έχει σπουδαίο νόημα να κάνουμε μνημόσυνα τώρα, αλλά είναι γεγονός που δεν είναι δυνατόν να περάσει ασχολίαστο, ότι στη διάρκεια της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης, η αφέλεια της ελληνικής πλευράς απέναντι στα αρπακτικά του νεοφιλελεύθερου ευρω-ιερατείου, ήταν εντυπωσιακή!

Δυστυχώς, όλοι όσοι εντός του κυβερνητικού συνασπισμού, όλον αυτόν τον καιρό, καθόλου δεν αντιδρούσαν στη στρατηγική της διαπραγμάτευσης, θυμήθηκαν να το κάνουν την ύστατη και δυσκολότερη στιγμή: την ώρα που ο Πρωθυπουργός, με το πιστόλι των κλειστών τραπεζών στον κρόταφο, αναγκάστηκε να υπογράψει την επονείδιστη συνθηκολόγηση.

Μικροί, φτηνοί και κατώτεροι των περιστάσεων εκπρόσωποι, αρνήθηκαν να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες για τη συμμετοχή τους ή την ανοχή τους σε αυτήν φαρσοκωμωδία της δημιουργικής ασάφειας που εκτυλισσόταν επί ένα ολόκληρο πεντάμηνο, μπροστά στις οθόνες της τηλεδημοκρατίας μας. 

Αν όλοι αυτοί είχαν πράξει το κοινοβουλευτικό καθήκον τους, τότε που το υπουργείο Οικονομικών στράγγιζε τα υπολείμματα των αποθεματικών για να εξυπηρετεί ένα ανούσιο πρόγραμμα που όχι μόνο είχε καταγγελθεί προεκλογικά, αλλά που επιπλέον το άλλο μέρος δεν το εκτελούσε κατά το μέρος των δικών του υποχρεώσεων, τότε ίσως τα πράγματα να ήταν σήμερα διαφορετικά.

Η πολιτική αφέλεια των «αναμάρτητων» είναι δυστυχώς και συστηματική και διαπιστωμένη. Τώρα όμως, γίνεται και εθνικά επικίνδυνη, επειδή οι αντικειμενικές συνθήκες είναι δραματικές. 

Μέσα στον θλιβερό πανικό τους, της πρακτικά ανύπαρκτης εναλλακτικής λύσης, της επιστροφής, δηλαδή, στο εθνικό νόμισμα -επειδή καθόλου και ουδέποτε προετοιμάστηκε αυτή η εναλλακτική- μέχρι και γιακατάληψη του νομισματοκοπείου τους ακούσαμε να ψελλίζουν, χωρίς να μπορούμε να πιστέψουμε στ’ αυτιά μας. Τόση φαιδρότητα! Αν οι εραστές της επαναστατικής γυμναστικής είχαν τουλάχιστον το σθένος, ας τολμούσαν, επαναστατικώ δικαίω, να προτείνουν την εισαγγελική παρέμβαση για το άνοιγμα και την απογραφή του περιεχομένου των τραπεζικών θυρίδων. Ας είχαν απαιτήσει την διασταύρωση του περιεχομένου των τραπεζικών θυρίδων με το πόθεν έσχες των λωποδυτών που έχουν συγκεντρώσει εκεί μέσα τον αμύθητο και παράνομα αποθησαυρισμένο πλούτο τους. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα. Έως το τέλος!

Δυστυχώς, ετούτες τις ώρες, ούτε εκλογές δεν μπορούμε να κάνουμε, γιατί θα γίνουν με λίστα! Εμείς θα ψηφίσουμε ξανά τον Αλέξη για πρωθυπουργό και στα βουλευτικά έδρανα θα στρογγυλοκαθίσουν πάλι αυτοί οι «αναμάρτητοι» που σήμερα δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους αρνούμενοι, κατ' ελάχιστο, να παραιτηθούν.

Αλλά είπαμε να μην κάνουμε μνημόσυνο.

Τώρα, ως κοινωνία  έχουμε μπροστά μας μια καθαρή ήττα να διαχειριστούμε και το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί, θα ήταν να μεταλλαχθεί η κυβέρνηση σε ένα υβρίδιο παπαδημοκρατίας, προκειμένου να διατηρήσει υπέρ της τις ψήφους της αντιπολίτευσης, πάνω στις οποίες στηρίχτηκε για να επιβιώσει. Σε μιαν τέτοια περίπτωση, θα έχει χαριστεί μόνη της, η κυβέρνηση, βορά στις ύαινες του νεοφιλελευθερισμού και μάλιστα χωρίς να έχει ρωτήσει εμάς τους πολίτες που τη στηρίξαμε στις 25 του Γενάρη και που στην απουσία εναλλακτικής λύσης, εξακολουθούμε να τη στηρίζουμε.

Η εθνική ήττα είναι οδυνηρή και οι ευθύνες που εντίμως ανέλαβε ο Πρωθυπουργός πελώριες, διότι συνομολόγησε σ’ ένα πρόγραμμα «διάσωσης» που δεν το αντέχει ούτε η οικονομία μας ούτε η κοινωνία μας. Δική του είναι η ευθύνη που φτάσαμε έως εδώ, δική του είναι και η υποχρέωση να βρει τα πολιτικά, τα κοινωνικά και τα οικονομικά ισοδύναμα, προκειμένου να ανακουφιστεί ή καθημαγμένη κοινωνία μας, όπου ευημερούν οι λίγοι και υποφέρουν οι πολλοί.

Όλοι όσοι αγαπάμε τον τόπο μας, ελπίζουμε ότι ο ερχόμενος Αύγουστος θα είναι ένας καυτός μήνας για την παρασιτική ολιγαρχία και τον εσμό των μαυραγοριτών ακολούθων που κατάντησαν την κοινωνία μας εδώ που την κατάντησαν.

Σε αντίθετη περίπτωση, ραντεβού τον Σεπτέμβριο, στα οδοφράγματα του κοινωνικού χάους. 

Η σύνθεση είναι από την OKTANA