18 Μαΐου 2015

Δημοψήφισμα? Όχι, Eυχαριστώ!



Τις προάλλες ο Έλληνας Πρωθυπουργός μίλησε για το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος σε περίπτωση αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις με τους (συν)εταίρους και βέβαια δικαιούται να λέει ό,τι κρίνει σκόπιμο εν μέσω αυτού του μπρα ντε φερ με τους «θεμούς», αλλά είναι απορίας άξιο, γιατί αυτή η δήλωση έχει γίνει καραμέλα στα στόματα τόσων πολλών, αφού η πραγμάτωση αυτής της απειλής, δεν μπορεί να θεωρείται σοβαρή, για πολλούς και διάφορους λόγους.

Χωρίς καμία διάθεση ελιτισμού, ας πούμε ότι δεν μπορεί να έχει κανείς καμία, αλλά καμία εμπιστοσύνη, σε έναν λαό όπως ο δικός μας που, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ο ένας στους κάθε τρεις από μας έχει σήμερα θετική ή μάλλον θετική γνώμη για τον απελθόντα πρωθυπουργεύοντα ολετήρα. Ένας λαός που συνωστιζόμαστε για να προσκυνούμε κόκαλα. Καμία εμπιστοσύνη! 

Πέρα από τα ευφυολογήματα όμως, αν θέλουμε να μιλήσουμε λίγο σοβαρότερα, πώς είναι δυνατόν κάποιος να αποφασίσει, λόγου χάρη, για το αν πρέπει να μειωθούν ή όχι οι συντάξεις χωρίς να έχει μελετήσει τις αναλογιστικές μελέτες ή πώς μπορεί να εκτιμήσει την μελλοντική αποδοτικότητα του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, ως απλός εξωτερικός παρατηρητής, ώστε να κρίνει τη δημοσιονομική βιωσιμότητα της Ελλάδας και να αποφασίσει αναλόγως? 

Υποτίθεται ότι ψηφίζουμε τις κυβερνήσεις μας για να διαχειρίζονται και για να διαπραγματεύονται τέτοια ζητήματα για λογαριασμό μας, αφού έχουν αναλύσει τα δεδομένα και έχουν κρίνει με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.

Πολύ περισσότερο, αν θέλομε να διατηρήσουμε κάποια σοβαρότητα, θα πρέπει να παραδεχθούμε πως τίποτα ουσιαστικό δεν έχει πράξει η ελληνική κυβέρνηση έως σήμερα, αποκλείοντας προς το παρόν επιδεικτικά από την επίσημη ρητορική της το γεγονός ότι στο ελληνικό ζήτημα οι ευρωπαϊκές συνθήκες έχουν παραβιαστεί ή υποβαθμίζοντας τις συνέπειες ληστρικών χειρισμών του παρελθόντος, όπως εκείνου του κατάπτυστου P.S.I. που όπως έχει γίνει ξεκάθαρο πια και έχει διατυμπανιστεί σε όλους τους τόνους, ήταν ένα σχέδιο κατά του ελληνικού δημόσιου συμφέροντος και υπέρ της σωτηρίας ιδιωτικών γαλλογερμανικών τραπεζών. Αυτό κι άλλα πολλά, είναι ζητήματα που πρέπει να συζητηθούν εντός κι όχι εκτός των "θεσμών"! 

Όμως, από τις 25 Ιανουαρίου και μετά, τι έχει γίνει προς την κατεύθυνση της ανάδειξης τέτοιων ζητημάτων? Προς το παρόν, τίποτα!

Κάποιοι, από επαναστατική ορμή και από κεκτημένη ταχύτητα, φαίνεται να ξεχνούν ότι θεσμοί δεν είναι μόνο αυτοί της Τρόικας. Υπάρχουν και άλλοι ευρωπαϊκοί και διεθνείς θεσμοί και τέτοιες μάχες δίνονται εντός των πλαισίων τους και όχι από θέση συγκρουσιακής διάθεσης και απομόνωσης.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο και εν αναμονή της ανάδειξης τέτοιων ζητημάτων, μιλούν για δημοψήφισμα ορισμένοι και το πιστεύουν κιόλας όταν το λένε! Κάποιοι, ανάμεσά μας, από καθαρή και άδολη ανοησία ή αφέλεια κι άλλοι εκ του πονηρού, θέλοντας να πετάξουν τη μπάλα στην εξέδρα ή ακόμα χειρότερα για να προκρίνουν λύσεις διαφορετικές από την εντολή που δώσαμε στις πρόσφατες εκλογές. 

Είναι εντελώς φαιδρό, να μας λένε κάποιοι, μετά από λίγους μόνον μήνες διακυβέρνησης, ότι δεν ήξεραν τι έλεγαν όταν μας ζητούσαν και έπαιρναν την ψήφο μας κι ότι τώρα πρέπει εμείς να αποφασίσουμε με ένα ξερό "ναι" ή με ένα "όχι" για σύνθετα ζητήματα που ξεπερνούν την ικανότητά μας να τα κρίνουμε, επηρεαζόμενοι μάλιστα από τον κάθε ακριβοπληρωμένο κονδυλοφόρο, από αυτούς τους αχαρακτήριστους που έχουν πιάσει στασίδι στο γυαλί της Τηλεδημοκρατίας μας και που από τις ημιπαράνομα νεμόμενες δημόσιες συχνότητες, έχουν αναλάβει εργολαβικά να μας τρομοκρατούν και να μας παραπλανούν από το πρωί, ίσαμε το βράδυ.

Και ας μην παρεξηγηθούμε: Κανείς δεν μπορεί να είναι εναντίον των δημοψηφισμάτων, γενικά, όταν κρίνονται ζητήματα τέτοιου χαρακτήρα και σημασίας που μπορούμε να αντιληφθούμε με αμεσότητα. Αντιθέτως! Ούτε λέει κανείς ότι αν η κατάσταση φτάσει στο μη παρέκει, δεν πρέπει, όντως, το ζήτημα να τεθεί στην κρίση μας και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. 

Αλλά εδώ και τώρα, είναι άκαιρη αυτή η συζήτηση, γιατί δεν έχει εξαντληθεί ούτε κατά διάνοια η διαπραγματευτική ικανότητα της παρούσας κυβέρνησης. 

Είναι εκνευριστικό, λοιπόν, εκ μέρους ορισμένων εκ των κυβερνώντων να προτείνεται δημοψήφισμα για να βγάλουν την ουρά τους απέξω, διότι προς το παρόν μας κυβερνούν χωρίς να έχουν χρησιμοποιήσει τα όπλα που τους δίνει το Διεθνές Δίκαιο ή το ευρωπαϊκό κεκτημένο, καταβάλλοντας αδιαμαρτύρητα δόσεις που έπρεπε να έχουν χρησιμοποιηθεί για την αναστήλωση των κοινωνικών δομών που βουλιάζουν στην υποχρηματοδότηση και για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, όπως, άλλωστε, είχαν δεσμευθεί στις προγραμματικές τους θέσεις. 

Είναι εκνευριστικό να επικαλούνται την προσφυγή σε δημοψήφισμα και να το εννοούν, επειδή κυβερνούν και πράττουν χωρίς την παραμικρή επίσημη επίκληση των αρχών δικαίου που διέπουν τον πολιτισμό μας! 

Είναι εκνευριστικό να επικαλούνται την προσφυγή σε δημοψήφισμα και να το εννοούν, επειδή επί τρεισήμισι και πλέον μήνες, πορεύονται αερολογώντας με δημιουργική ασάφεια (sic), σκουπίζοντας κυριολεκτικά τα υπολείμματα των δημοσίων αποθεματικών και πληρώνοντας δόσεις δανείων ύποπτων, επειδή δεν έχουν ακόμα ελεγχθεί και ειδεχθών, επειδή δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν -και τώρα που δεν έχει μείνει πια σάλιο, κατά το κοινώς λεγόμενο, έρχονται με θράσος, να πουν στις γιαγιάδες μας, που ανενόχλητη τις τρομοκρατεί από το πρωί μέχρι το βράδυ η μηντιοκρατία, ότι πρέπει να αποφασίσουν αυτές, από μόνες τους, για το τι μέλλει γενέσθαι! 

Είναι μακρύς ο δρόμος της διαπραγμάτευσης και είναι ακόμα πιο εκνευριστικό να ζητείται εδώ και τώρα δημοψήφισμα, διότι αυτό το 70-75% που φέρεται να είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη, με αυτόν τον δημοκρατικό, κατά τα άλλα, τρόπο, θα μας οδηγήσει κατευθείαν σε ένα τρίτο μνημόνιο, χωρίς να έχει καταδειχτεί η ευθύνη των "θεσμών" για αυτήν την απίστευτη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, ως οικονομία ως κοινωνία και ως κράτος και χωρίς να έχει υπογραμμιστεί το γεγονός στο οποίο συμφωνούν όλοι οι έγκριτοι οικονομολόγοι ότι, δηλαδή, το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο! 

Και μόνον αν αναλογιστεί κανείς την άνεση με την οποία ο μοχθηρός δόκτορ Σόιμπλε και ο Ολλανδός υποτακτικός του, αντιμετωπίζουν την προοπτική ενός τέτοιου ενδεχόμενου, πιστοποιεί τη βεβαιότητα ότι η διέξοδος του δημοψηφίσματος αποτελεί τον ασφαλέστερο δρόμο για να συνεχιστεί ο όλεθρος αυτού του ακήρυχτου πολέμου κατά της κοινωνίας μας!  




H σύνθεση είναι από OKTANA

15 Μαΐου 2015

Τίποτα Δεν Έχει Αλλάξει!!!





Βρέθηκα σήμερα αυτήκοος μάρτυρας σε μια συζήτηση που μου θύμισε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει σε τούτον τον τόπο από τις 25 του Γενάρη και μετά. Μ' έκανε να συνειδητοποιήσω ότι έχουν περάσει περισσότερες από 100 μέρες και ότι εκτός από τις διαπραγματεύσεις με τους (συν)εταίρους, που πάνε κατά διαόλου, τα ίδια και μη χειρότερα, συμβαίνουν και στα καθ' ημάς.

Η μητέρα μιας γνωστής μου, είχε την ατυχία να πέσει και να φάει τα μούτρα της. Κάταγμα του ισχίου, διέγνωσαν οι γιατροί. Άσχημα τα πράγματα για την καημένη τη γιαγιά. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το σύνθημα των ειδικών, έμαθα, είναι "από το δωμάτιο των επειγόντων στο χειρουργείο". Με άλλα λόγια, αν κάποιος σπάσει τον γοφό του, πρέπει να μεταφερθεί από τον θάλαμο επειγόντων περιστατικών στο χειρουργικό τραπέζι το συντομότερο δυνατόν, το αργότερο μέσα σε 24 έως 48 ώρες. Όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα χάνεται για την εγχείρηση, τόσο πιθανότερο είναι ο ατυχής να εκδηλώσει επιπλοκές λόγω της ακινησίας, όπως θρόμβους του αίματος, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, ακόμα και για τη ζωή του ασθενούς.

Τι συνέβη στην καημένη τη γιαγιά? Μα περίμενε ξαπλωμένη σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι για έξι μέρες χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται για την τύχη της. Η κόρη της, ευλόγως, τα είχε βάλει με την κυβέρνηση, η οποία τρέχει και πληρώνει τις δόσεις στους τοκογλύφους, αντί να διαθέσει, ως οφείλει, την απαιτούμενη ρευστότητα στα δημόσια νοσοκομεία που βουλιάζουν μέσα στο βούρκο της υποχρηματοδότησης.

Όμως, κάποιοι φίλοι την "πονήρεψαν" τη γνωστή μου, η οποία αφού φρόντισε να κάνει τις απαραίτητες συνεννοήσεις, έβαλε ό,τι τέλος πάντων ήταν να βάλει σε ένα φάκελο κι έτσι, με το "γρηγορόσημο" αχρεωστήτως καταβεβλημένο, η καημένη η γιαγιά μπήκε κατευθείαν στο χειρουργείο και περαστικά της!

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν μπορεί να φταίει μια κυβέρνηση 100 ημερών για αυτήν τη χρόνια ηθική, κοινωνική κι εν τέλει και οικονομική κατάπτωση της κοινωνίας μας. Ούτε είναι δυνατόν μέσα σε 100 μέρες να διορθωθούν προπατορικά δεινά και χρόνιες παθογένειες.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ενδέχεται, αυτό το περιστατικό να μην είναι χαρακτηριστικό της συνολικής κατάστασης και ότι η καημένη η γριούλα εκτός από την ατυχία να πέσει από τη σκάλα του σπιτιού της είχε και την πρόσθετη ατυχία να πέσει στα χέρια ή μάλλον στα νύχια ενός επίορκου αλήτη που δεν δίστασε να θέσει τη ζωή της σε κίνδυνο, προκειμένου να πάρει τη βρώμικη αμοιβή του.

Θα μπορούσε να πει κανείς ό,τι θέλει για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αλλά θα έλεγε κάποιος άλλος ότι 100 μέρες θα ήταν αρκετές για να δρομολογηθούν οι έλεγχοι όλων των νοσοκομειακών γιατρών που οι εξευτελιστικές αμοιβές τους –όταν καταβάλλονται- δεν δικαιολογούν ούτε τις κουρσάρες τους ούτε τις σπιταρόνες τους ούτε τις παχυλές καταθέσεις τους, που τις έχουν ήδη μεταφέρει στην Ελβετία και αλλού και που τα ίχνη τους είναι ανεξίτηλα καταχωρισμένα στα τραπεζικά κιτάπια. Πρώτα αυτά τα ρεμάλια που αφήνουν ανθρώπους να πεθαίνουν για να συνεχίζουν να πλουτίζουν αδικαιολόγητα. Πρώτα αυτά τα επίορκα καθάρματα και μετά τα υπόλοιπα τρωκτικά που παρεπιδημούν στα δικαστήρια, στις πολεοδομίες, στις εφορίες και στις άλλες δημόσιες υπηρεσίες που συναλλάσσονται με το κοινό και μας ξεζουμίζουν, διαβάλλοντας με την άθλια στάση τους όλους τους δημόσιους υπάλληλους και τους δημόσιους λειτουργούς. Κι ύστερα, βέβαια, να έρθει κι η σειρά των λαμογιότατων "συμπολιτών" του ιδιωτικού τομέα.     

Θα μπορούσε να πει κανείς πολλά και διάφορα, σπουδαία ή σπουδαιοφανή, αλλά ας μείνουμε ετούτη τη φορά στα απλά και τα καθημερινά, για να τα καταλάβει και να συμφωνήσει, ίσως, κι η χειρουργημένη η γιαγιάκα του παραδείγματος μας, από το κρεβάτι του πόνου της: 

Στις 25 Ιανουαρίου, δεν ζητήσαμε με την ψήφο μας ούτε να γίνει καμιά επανάσταση ούτε να γίνει καμιά ανατροπή ούτε ζητήσαμε να έρθουν τα ύστερα του κόσμου. Αυτό που ζητήσαμε, ήταν από λίγο-λίγο, από σιγά-σιγά να ξεκινήσει η αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης που τόσο βάναυσα κουρελιάζεται πολλά χρόνια τώρα, πολύ περισσότερα από τα χρόνια των μνημονίων. 

Αυτό το απλό πράγμα ζητήσαμε με την ψήφο μας, διότι ετούτο το κουρέλιασμα της δικαιοσύνης ήταν που μας κατάντησε εδώ που μας κατάντησε κι έφερε μαζί και τα μνημόνια κι όλα τ' άλλα τα κακά που έχουν πέσει στα κεφάλια μας και μας έχουν κάνει να δούμε τον ουρανό σφοντύλι. Κι έτσι, ελπίσαμε ότι από σιγά-σιγά, από λίγο-λίγο, θα βλέπαμε να μετουσιώνονται κι ο ζόφος μας σε έμπρακτες μεταρρυθμίσεις. Πραγματικές μεταρρυθμίσεις, όχι αυτές τις αθλιότητες που επίμονα απαιτούν οι (συν)εταίροι μας…


Η σύνθεση είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

10 Μαΐου 2015

Συρο Το νησί των κλόουν.!!

Στην κοινωνία αυτή
που θεωρείτε μαγκιά η κατ΄εξακολούθηση δημόσια εξύβριση του πρώτου πολίτη του τόπου,
που ο τραμπουκισμός επαινείτε αντί να καταδικάζετε,
που οι πολιτικοί αντίπαλοι αντί να ομιλούν φωναχτά και με όλη τους την δύναμη γι” αυτό το γεγονός σιωπούν, χαμογελώντας χαιρέκακα για το πάθημα του αντιπάλου τους…
Στην κοινωνία αυτή
που κάποιοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να βγάλουν τα εσώψυχα τους και το κόμπλεξ τους σε κάθε έναν μη αρεστό η σε κάθε έναν που δεν τους κάνει ή δεν έκανε τα χατίρια,
που η ενημέρωση του πολίτη φιλτράρεται κατά το δοκούν και παρουσιάζετε όπως βολεύει,
που τον πολιτισμό τον αντικαταστήσαμε με παραμάγαζα «πολιτιστικής» κονόμας,
που το μέτριο βαφτίζετε άριστο γιατί «φέρνει» κέρδος και το άριστο εξοστρακίζετε στο πυρ το εξώτερο ως μίασμα ως απαράδεκτο και μη αποδεκτό,
Στην κοινωνία αυτή
που μια αυθόρμητη κίνηση πολιτών για το περιβάλλον θεωρείτε πολιτική κίνηση με «άλλους» σκοπούς,
που την ανάπτυξη κάποιοι την παρουσιάζουν ως ξεπούλημα και την προστασία του περιβάλλοντος ως τροχοπέδη για την ανάπτυξη,
που οι ομορφίες του τόπου τελικώς θα παραμείνουν ορατές για λίγους και σκαφάτους..
Στην κοινωνία αυτή
που ο ένας έχει κάτι κακό να πει για τον άλλο πίσω από την πλάτη του
που η αντίθετη άποψη είναι «αιτία πολέμου» και όχι διαλόγου
που το να μιλάς και να λες την δική σου άποψή απο την δική σου οπτική γωνία θεωρείτε αμάρτημα που «τιμωρείτε»
που τον πρώτο λόγο σε όλα τον έχουν πάντα οι αυτοδιοριζόμενοι ειδικοί,
που το δικαίωμα δια να ομιλούν κάποιοι θεωρούν οτι το έχουν μόνο οι εκλεγμένοι!
Στην κοινωνία αυτή
που ασήμαντοι θεωρούν τον εαυτό τους σημαντικό γιατί τους ανατέθηκε κάποιο πόστο
που άσχετοι μιλούν σαν σχετικοί και οι σχετικοί δεν ασχολούνται
που ο καθένας κατέχει την μοναδική αλήθεια και λύση για το πρόβλημα ενω όλοι οι άλλοι δεν ξέρουν,
που όλοι διατυμπανίζουμε ότι είμαστε Δημοκράτες, μόνο που η Δημοκρατία την οποία επικαλούμαστε δεν περιέχει δικαιώματα για τους άλλους παρά μόνο γι εμάς,
Στην κοινωνία αυτή
όπου φτάσαμε στο σημείο οι «κουδουνίστρες» να βρίζουν τις «κοντές¨ 
ε! λοιπόν σε αυτήν την κοινωνία σε λίγες μέρες θα υποδεχθούμε ένα τσούρμο απο Συριανόπουλα που τελειώνοντας τις σπουδές του και παίρνοντας τα πτυχία τους αποφάσισαν να έρθουν στον τόπο μας, στον τόπο τους, στον τόπο που γεννήθηκαν.
Ας φορέσουμε όλοι τις μάσκες μας, αυτές του κλόουν που έχουμε κρυμμένες στα ντουλάπια μας και ας κατέβουμε στο λιμάνι για να τα υποδεχθούμε.
Ας φορέσουμε το χαμόγελο του κλόουν και ας σταθούμε δίπλα δίπλα και ας μισούμε ο ένας τον άλλο…
Τα παιδιά δεν πρέπει να καταλάβουν τίποτε.
Έτσι να κάνουμε. Να μην πάρουν χαμπάρι τα παιδιά την κατάντια μας. Την κατάντια της κοινωνίας αυτής στην οποία τα υποδεχόμαστε.
Γιατί αν μάθουν ένα είναι σίγουρο.
Το νησί θα παραμείνει νησί των γερόντων, το νησί των γερόντων κλόουν…
 http://www.tomamoyni.net

Οι συγκεκριμένοι αυτοί Μυκονιάτες δυσφημίζουν το ωραίο νησί μας, διαταράσσουν την κοινωνική συνοχή και ισορροπία, εξωθούν την ηθική σε βαθιά σκοτάδια...

Αίσχος Μυκόνου

Ανατριχιάζει κανείς από την ανήθικη, τουλάχιστον, στάση των ιδιοκτητών οικιών στη νήσο Μύκονο, οι οποίοι αρνούνται να ενοικιάσουν τις οικίες τους σε δημοσίους υπαλλήλους προκειμένου να τα «κονομήσουν» από τους παραθεριστές του θέρους (τρομάρα τους). Δεν μπορεί να το πιστέψει κανείς διαβάζοντας πως αναγκάζουν σε έξωση υπαλλήλους νοσοκομείων, καθηγητές κ.ά., κόβοντας το ρεύμα της ΔΕΗ και αρνούμενοι γενικώς να τους δεχτούν στα σπίτια τους. Και ας μείνουν αγράμματα τα τέκνα τους; Ας μην υπάρχουν νοσοκομειακά αυτοκίνητα, με φόβο άνθρωποι να κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους; Τι όνειδος για τον άνθρωπο, τι θλίψη για τη χώρα. Οι άθλιοι νεόπλουτοι, οι άπληστοι, οι αισχροί τούτοι ιδιοκτήτες δεν ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό, την υγεία, την Παιδεία; Τόσος πια ρεαλισμός; Τέτοια ξετσιπωσιά; Τόσος αμοραλισμός προκειμένου να αβγατίσουν τα εισοδήματά τους;
Αυτή η «κουλτούρα» δυστυχώς έχει εισχωρήσει στην ελληνική κοινωνία (ειδικά εκεί όπου επικρατεί η αγλαΐα του Lifestyle, η επιδειξιομανία, ο νεοπλουτισμός, το κέρδος παντί τρόπω και σθένει μπλα... μπλα). Μέρα με τη μέρα, αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε τη μικρότητά μας, παρά τις γερές ρίζες των κοινοτήτων και της αλληλεγγύης. Ο πραγματισμός τα ‘χει σαρώσει όλα (ανθρωπιστικά αισθήματα, φιλία, ειρηνική συνύπαρξη...). Βλέπουμε, εκτός εάν έχουμε στραβωθεί τελείως, ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι πολιτισμικό (ας μην πούμε ηθικό διότι η τρέχουσα ηθική είναι όρος που τον εκμεταλλεύονται οι επιτήδειοι· δεν είναι όρος συνύπαρξης).
Οι συγκεκριμένοι αυτοί Μυκονιάτες (διότι δεν φέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο όλοι οι κάτοικοι, προς Θεού) δυσφημίζουν το ωραίο νησί τους, διαταράσσουν την κοινωνική συνοχή και ισορροπία, εξωθούν την ηθική σε βαθιά σκοτάδια. Σφαδάζει το Αιγαίο από την ντροπή του, βουίζουν οι αγέρηδες μεταφέροντας την αισχύνη της απληστίας στον κορμό της επικοινωνίας και της χώρας ολάκερης...
Επισκέφθηκα το νησί το 1976 με φίλη μου Αμερικανιδούλα. Ενα φτωχό νησί με ανεμόμυλους και τα στενά δρομάκια του. Εντυπωσιάστηκε η φίλη μου από τη φιλοξενία των κατοίκων, τους χορούς μες στα σοκάκια, τις παρέες που μαζεύονταν και έπιναν φιλικά. Κυκλαδίτικο φως παντού· ο ήλιος της Μεσογείου σε μεγάλα κέφια, εισχωρούσαν βαθιά μέσα μας οι αχτίδες του. Ενα ωραίο συναίσθημα ανάβλυζε από όλους και σκορπιζόταν στο νησί σαν ενυλωμένη ομορφιά.
Πέρασαν έκτοτε καιροί πολλοί. Ακουγα... και τι δεν άκουγα για τη μετάλλαξη τούτου του νησιού, για τη χυδαιότητα των μαζών που το επισκέπτονταν τάχα μου ως κοσμοπολίτικο, μες στη μόδα και λοιπά. Ουδέποτε το ξαναεπισκέφτηκα, αρνούμενος όλο αυτό το γλοιώδες δήθεν των «αναγνωρίσιμων» μαριονετών του πλούτου και του θεάματος. Και να τώρα μερικοί κάτοικοί του το εξευτελίζουν. Τι κατάντια αλλά και τι θυμός για όσους διάβασαν το ρεπορτάζ· αίσχος Μυκόνου, ναι· ας το διαψεύσουν οι εγκαλούμενοι, εάν η υλοφροσύνη δεν είναι η υπέρτατη αξία τους. Να πάψει η ανατριχίλα όλων, να λάμψει ο πολιτισμός, ο αρχαιότατος πολιτισμός του Αιγαίου.


Editor :Οι συγκεκριμένοι αυτοί Μυκονιάτες δυσφημίζουν το ωραίο νησί μας, διαταράσσουν την κοινωνική συνοχή και ισορροπία, εξωθούν την ηθική σε βαθιά σκοτάδια...

9 Μαΐου 2015

Δεν δίνουν τα αποθεματικά τους οι Δήμαρχοι !

Πριν από λίγο οι Δήμαρχοι αποφάσισαν στο Συνέδριο της ΚΕΔΕ να μην δώσουν τα ταμειακά διαθέσιμα τους στην Τράπεζα της Ελλάδος, εκτός αν η κυβέρνηση δηλώσει δημόσια ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα η χώρα.
Καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις σχετικά με το καυτό θέμα των διαθεσίμω από τους Δήμους και την μεταφορά τους στην Τράπεζα της Ελλάδας μετά την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου από την Κυβέρνηση.
Οι Δήμαρχοι αποφάσισαν στο Συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Χαλκιδική να μην δώσουν τα αποθεματικά τους εκτός αν η Κυβέρνηση δηλώσει δημόσια ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα η χώρα , η επίλυσή του οποίου συνδέεται με τα ταμειακά διαθέσιμα των Δήμων. Μάλιστα οι Δήμαρχοι δεσμεύονται πως σε αυτήν την περίπτωση θα τα δώσουν άμεσα κι επιπλέον θα διαθέσουν για τη σωτηρία της χώρας και τους μισθούς των Δημάρχων.
Διαβάστε την ανακοίνωση της ΚΕΔΕ.
Απόφαση του Τακτικού Συνεδρίου της ΚΕΔΕ για τα ταμειακά διαθέσιμα των δήμων
Το ΔΣ της ΚΕΔΕ ψήφισε κατά πλειοψηφία την παρακάτω απόφαση για το ζήτημα των ταμειακών διαθεσίμων των Δήμων:
Κατά τη διάρκεια των εργασιών του Τακτικού Συνεδρίου της Κ.Ε.Δ.Ε. που διεξήχθη στη Χαλκιδική από 7-9 Μαΐου, τέθηκε προς συζήτηση το ζήτημα που έχει προκύψει σχετικά με την ψήφιση Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία η Κυβέρνηση υποχρεώνει τους Δήμους να καταθέσουν τα ταμειακά τους διαθέσιμα, στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Μετά από ενδελεχή συζήτηση , κι αφού ελήφθησαν υπόψη:
· Το κλίμα ανασφάλειας για την πορεία και το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης της χώρας με τους δανειστές και η ανάγκη να εξυπηρετηθεί με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο το εθνικό συμφέρον.
· Η ικανοποίηση για την αποδοχή του αιτήματος της Κ.Ε.Δ.Ε. και τη νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης να εξαιρέσει τα ανταποδοτικά τέλη κάθε μορφής από τα ταμειακά διαθέσιμα των Δήμων, τα οποία πρέπει να κατατεθούν υποχρεωτικά στην Τράπεζα της Ελλάδος και να επενδυθούν σε ρέπος .
· Η ανησυχία εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν έχουν γίνει ακόμη οι απαραίτητες νομοθετικές ενέργειες, στη βάση των αιτημάτων της Κ.Ε.Δ.Ε., προκειμένου να εξαιρεθούν από την υποχρεωτική δέσμευση τα κονδύλια που αφορούν είτε ποσά που έχουν κατατεθεί σε συνεταιριστικές τράπεζες, είτε έχουν ήδη δεσμευτεί στους προϋπολογισμούς των Δήμων για να πληρωθούν έργα που έχουν ήδη συμβασιοποιηθεί.
· Το γεγονός ότι η ψήφιση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου αποτελεί μονομερή πράξη από πλευράς της Κυβέρνησης, που πλήττει ευθέως την συνταγματικά κατοχυρωμένη θεσμική ανεξαρτησία της Αυτοδιοίκησης Α’ Βαθμού.
· Το γεγονός ότι η Τράπεζα της Ελλάδος δεν έχει ακόμη δώσει επίσημη απάντηση στο έγγραφο που της απέστειλε η Κ.Ε.Δ.Ε., με το οποίο ζητά διευκρινήσεις σχετικά με την ασφάλεια των χρημάτων που θα επενδύσουν υποχρεωτικά οι Δήμοι σε ρέπος του Δημοσίου.
· Η νομική δυνατότητα που έχει η Κυβέρνηση να δεσμεύσει τα χρήματα των Δήμων εφόσον κρίνει ότι είναι απαραίτητα, εκδίδοντας είτε διαπιστωτικές πράξεις , είτε νέα Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου , χωρίς να απαιτείται απόφαση των Δημοτικών Συμβουλίων , αναλαμβάνοντας η ίδια εξολοκλήρου την ευθύνη για το αποτέλεσμα της απόφασης αυτής.
· Το γεγονός ότι δεν προσδιορίζεται χρονικά η ισχύς λήξης της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, με αποτέλεσμα όσο υπάρχει αυτή η εκκρεμότητα να τίθεται σε αμφισβήτηση η οικονομική ανεξαρτησία και αυτοτέλεια των Δήμων
Αποφασίζουμε:
1. Να εμμείνουμε στις αποφάσεις που έχουν μέχρι σήμερα ληφθεί στο Δ.Σ. της Κ.Ε.Δ.Ε. και στα Δημοτικά Συμβούλια των Δήμων.
2. Να εξουσιοδοτήσουμε το Δ.Σ. της Κ.Ε.Δ.Ε. να αναλάβει το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα πρωτοβουλίες για να προωθηθούν οι απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις στα αιτήματα της Κ.Ε.Δ.Ε. τα οποία ακόμη εκκρεμούν , προκειμένου στη συνέχεια να λάβει νέα απόφαση συγκαλώντας έκτακτο Δ.Σ. και Γενική Συνέλευση των Δημάρχων.
3. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι σε περίπτωση που η Κυβέρνηση δηλώσει δημόσια ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα η χώρα , η επίλυσή του οποίου συνδέεται με τα ταμειακά διαθέσιμα των Δήμων , δεσμευόμαστε ότι θα τα δώσουμε άμεσα κι επιπλέον θα διαθέσουμε για τη σωτηρία της χώρας και τους μισθούς των Δημάρχων . Και θα καλέσουμε να πράξει το ίδιο, το σύνολο του πολιτικού προσωπικού

Πηγή ΑΠΕ ΜΠΕ

8 Μαΐου 2015

Από καρδιάς...



Μας χωρίζουν θάλασσες. Βαθιές και τόσο μαύρες που θα τρομάξεις, ραγιά της αριστεράς, της δεξιάς, του κέντρου, του κράτους και του παρακράτους. Η τρύπια βαρκούλα που έβγαλες στα ρηχά και αρμενίζεις μέχρι εκεί που πατώνει ο αστράγαλός σου φαντάζει από εδώ που σε βλέπουμε σαν καρυδότσουφλο. 
Μας χωρίζουν βουνά. Ψηλά κι άγρια, καημένε της πολιτικής, της εξουσίας, της συντεχνίας, της λαμογιάς. Η μυρμηγκοφωλιά που έχτισες με λαγούμια υπόγεια μοιάζει από εδώ που σε χαζεύουμε σαν λιλιπούτειος τάφος που αργά ή γρήγορα θα πλημμυρίσει με την πρώτη βροχή. 
Μας χωρίζουν κάμποι χρυσαφένιοι, ανόητε των διαπραγματεύσεων, των συμβιβασμών και των υποκλίσεων. Νομίζεις ότι καβαλάς άτι με κόκκινη σημαία και σκάμε στα γέλια που είσαι ένας  Δον Κυρ Φώτης καβάλα σε αρουραίο που κρατά στο χέρι λευκό πανί μη και σε λυπηθεί το κοπάδι ευρωπαϊκών προβάτων που έρχεται καταπάνω σου. 
Μας χωρίζουν ουρανοί. Έναστροι και φεγγαρόφωτοι, γελοίε της ιδιοτέλειας, της έμμισθης δουλοπρέπειας, του άνανδρου χαρακτήρα. Από τόσο μακρυά φαίνεται ξεκάθαρα ότι έρπεις μαζί με το σινάφι σου αλλάζοντας δέρμα ανάλογα με το ποιο αφεντικό σου πετάει σάπιο κομμάτι κρέας να χορτάσεις την ακόρεστη πείνα της υποτέλειας. 
Μας χωρίζουν περισσότερα από όσα ήλπιζες ότι μας δένουν. Θεώρησες αριστερόβλακα ότι θα τσιμπούσαν οι πάντες στο δόλωμα ελπίδα που πέταξες στα ρηχά. Έπιασες μόνο ψάρια που φοβούνται τα βαθιά νερά. Αναλώσιμα, αμελητέα απουσία από την ωκεάνια σε διαστάσεις ελληνική ψυχή. Ψαράκια που τσίμπησαν κάποτε στην "Αλλαγή" του πράσινου, στην "Νέα Ελλάδα" του μπλε και τώρα στην "Ελπίδα" του άχρωμου. Αυτά χορταίνουν με ψίχουλα αρκεί να είναι σίγουρα κάθε μήνα στο τρύπιο τσανάκι made in EU. Δεν έχουν καμία σχέση με τα απύθμενα στομάχια των Ελλήνων που δεν χορταίνουν παρά μόνο με δουλεμένο από χαρακωμένα χέρια ζυμωτό ψωμί. 
Σε κάνουμε χάζι από βουνοκορφές, από νησίδες, από φεγγάρια να έχεις το νου σου μη σου κάνει επίθεση το ελληνικό αεράκι και σου γυρίσει το καρυδότσουφλο πριν έρθουν οι Μεγάλες Δυνάμεις και νιώσεις καραβοκύρης σε υπερωκεάνιο. Νομίζεις ότι το να ξαναγίνεις ανάχωμα μεταξύ της Ελλάδας και της Ε.Ε είναι το ίδιο εύκολο όπως τέσσερα χρόνια πριν. Ξέρεις εσύ πότε. Την στιγμή που τα τούβλα της Βουλής άρχισαν να τρίζουν. Τώρα όμως είσαι πολύ μικρός για το Τέρας που έρχεται προς τα εδώ για να το καλύψεις όσο κι αν δουλεύουν τα φτυάρια του λαμογιοστρατού που έφτιαξες μαζεύοντας αρβιλοφύλακες από όλες τις μεραρχίες των κομμάτων. Μάζεψες όλο τον "αφρό" μόνο που για μας ο "αφρός" αυτός είναι γνωστός από παλιές εποχές. 
Πριν ακόμη υπάρξεις ως σπέρμα στον όρχι του προγόνου σου. Πέρασαν από εδώ στρατιές Εφιαλτών, Πηλιογούσηδων, Γερμανοτσολιάδων, Παρακρατικών, Πρασινοφρουρών, Κενταύρων, ΕΠΕΝιτών.....Τι να πρωτοθυμηθούμε! Η χεσμένη φουστανέλα έγινε κουκούλα, μετά  έγινε γραβάτα και τώρα η γραβάτα έγινε κασκόλ. Εξελιχτήκατε ευρωπαϊκώς αλλά βρωμάτε το ίδιο. Το ξύγκι από το σβέρκο της εποχής του Σκόμπι πέρασε στο ξύγκι του προκοιλιού της "Αλλαγής" και έφτασε να  γίνει ξύγκι στο προκοίλι του εγκεφάλου σας στην εποχή του "Νέου Συμφώνου για την Ελλάδα".
Είναι υπέροχα να σας αγναντεύουμε από τόσο μακρυά. Ξεφορτωθήκαμε κι εκείνη τη θλίψη για όσους δεν έφταιξαν και την "πάτησαν". Έγινε ανάμνηση η ευαισθησία για τον δειλό που δεν έμαθε τίποτε εδώ και χρόνια. Τον κρίμα που είδε φως Ελπίδας και μπήκε στο καρυδότσουφλό σας να σωθεί. 
Να σωθεί κι ας στερέψει η θάλασσα, κι ας καεί το στάρι στους κάμπους κι ας γίνει χαλίκι η Πίνδος, κι ας δώσουμε τα χέρια με αυτούς που ψήφιζαν το 2010, το 2011, το 2012, το 2013, το 2014 να γαμηθούν τα πάντα για το μεροκάματο της δουλικής βολής τους. Αυτούς τους σιχαινόμαστε περισσότερο από τους καπετάνιους των ρηχών νερών. Ήδη σπρώχνουν ο ένας τον άλλον πάνω στην αστεία λέμβο σωτηρίας για να πάρουν θέση με καλύτερη θέα...προς τον πάτο.
Είναι απίστευτη η Ελλάδα μακρυά σας. Μυρίζει βασιλικό κι αγιόκλημα. Έχει ένα σκοτάδι τόσο φωτεινό που δεν φοβάσαι τίποτε.

Από την γη της καρδιάς μας, 
χαιρετούμε τους μελλοθάνατους

Απαγόρευση κυκλοφορίας θαλάσσιων μοτοποδηλάτων για το καλοκαίρι...

Απαγόρευση κυκλοφορίας θαλάσσιων μοτοποδηλάτων για το καλοκαίρι  - Media

 Απαγόρευση κυκλοφορίας των ιδιωτικής χρήσης ή εκμισθούμενων θαλάσσιων μοτοποδηλάτων ανεξαρτήτως τύπου ή και ονομασίας (SEA BEETLE, SEA BIKE, SURF JET, JET SKI κλπ.) μεταξύ των ωρών 14:00 έως 17:00 στην Ακτή Φρεαττύδας και στην Ακτή Βοτσαλάκια ανακοίνωσε το Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά.
Η απαγόρευση ισχύει κατά τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο.

5 Μαΐου 2015

Τι κάνεις με τον πατέρα της Άννυ;

Τι κάνεις με τον πατέρα της Άννυ;
Εξαιρετικό άρθρο του Χρήστου Σταθόπουλου που γράφει για την ιστορία της μικρής Άννυ, που πάγωσε το πανελλήνιο με την εξέλιξή της και... αναρωτιέται για την τύχη και την τιμωρία του υπανθρώπου που την κατακρεούργησε.
Από την αρχή μύριζε η ιστορία. Βρώμαγε. Έβλεπες τη μάνα και καταλάβαινες. Ή μάλλον, υποψιαζόσουν χωρίς... αποδείξεις. Οι ενδείξεις που θύμιζαν την υπόθεση Δουρή, σε έκαναν να μη θες να το πιστέψεις, διότι όσο γύριζε στο μυαλό σου, τόσο βεβαιωνόσουν ότι το παιδί το «έφαγαν», όπως λέμε στην καθομιλουμένη.
 
Για να είμαι ειλικρινής, δε το είχα φανταστεί αυτό. Έλεγα «το πούλησαν το παιδί». Ποιος άρρωστος να φανταστεί αυτή την εξέλιξη; Ούτε καν στην τριλογία του Χάνιμπαλ Λέκτερ είδαμε κάτι τέτοιο. Ο ψυχασθενής γιατρός επέλεγε ενήλικα θύματα, όχι τετράχρονο αγγελούδι.
Ενα κοριτσάκι που δεν πρόλαβε να παίξει, να κάνει φίλους παιδικούς, να την πάνε στο νηπιαγωγείο, να πει τις πρώτες προτασούλες του, να πάει σε μια παιδική γιορτή, να πάρει το χαμόγελο που δίνει μια τέτοια ψυχή.
 
Είμαι πατέρας ενός μικρού αγοριού κι αυτά πονάνε στην ψυχή. Τόσο, που... φοβάμαι για τον εαυτό μου και τις αντιδράσεις μου. Δεν έχετε φοβηθεί ποτέ με τις σκέψεις σας; Κάποιοι, σίγουρα ναι. Για τέτοιο πράγμα μιλάω. Να σκέφτομαι ποια τιμωρία αξίζει σε αυτό το κτήνος και να μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι από την οργή και το εσωτερικό βρισίδι.
 
Να σκέφτομαι τι θα κάνω αν πειράξει κανείς μια τρίχα από τα μαλάκια του δικού μου, και να ξυπνάει μέσα μου... ο Χάνιμπαλ. Τρελό ε; Ναι, ίσως και παρανοϊκό. Ίσως αυτοί που έχουν παιδάκια, που τα φροντίζουν και αγχώνονται γι' αυτά μέρα με τη μέρα, λεπτό με το λεπτό με τόσα που συμβαίνουν ακόμα και στο σχολείο, να πιάνουν τις συχνότητές μου.
 
Αυτοί που δε θα με «πιάσουν» σίγουρα δεν είναι γονείς. Γι' αυτό και δεν ακούω κουβέντα από όσους... με συμβουλεύουν για το παιδί μου, χωρίς να έχουν ιδέα τι θα πει παιδί και τι ευθύνη κουβαλάς για μια ζωή, αλλά και για την κοινωνία την ίδια. 
 
Για να μη μακρυγορούμε, διότι ακόμα δε μπορώ να πιστέψω όσα βγαίνουν στη δημοσιότητα, συζητούσαμε εδώ με τους συναδέλφους στο SDNA, ποια είναι η τιμωρία που του αξίζει; Τι πρέπει να γίνει με έναν τέτοιο τύπο που κατά τύχη περπατάει με δύο πόδια κι όχι με τέσσερα σαν τα σαρκοφάγα της ζούγκλας, που ακόμα κι αυτά σκοτώνονται για λόγους επιβίωσης. Αυτός τι λόγους έχει να σφάξει τον άγγελο; 
 
Τι πρέπει να γίνει τώρα με το τέρας; Πώς το εξημερώνεις, πώς του δίνεις να καταλάβει τι έκανε; Τον πετάς σε ένα κελί και τον ξεχνάς; Του κάνεις ό,τι έκανε; Τον καταδικάζεις ισόβια; Τον καταδικάζεις με 368 χρόνια, όπως γίνεται στην Αμερική για να μη βγει ποτέ από τη φυλακή, εκεί που θα τον περιλάβουν τα καλά παιδιά που... αυτοκτόνησαν και τον Δουρή; Τι στο καλό κάνεις για να απονείμεις δικαιοσύνη, για να ησυχάσει η ψυχούλα της μικρής, για να τον σωφρονίσεις, για το δημόσιο αίσθημα, για τον παραδειγματισμό;
 
Πραγματικά δεν έχω απάντηση. Σε σημείο που να... δικαιολογώ τα πάντα. Έως και τις μεσαιωνικές τιμωρίες. Διότι αν το καλοσκεφτείτε, πολλά έχουν μείνει ίδια από τότε. Το αμπαλάζ αλλάζει και το ημερολόγιο...
 
ΥΓ. Οφείλω μια διευκρίνιση, έπειτα από μια εύστοχη παρατήρηση μιας Φίλης μου, που δε μ' αφήνει να πω το όνομά της, γιατί πολύ απλά είναι σοβαρή, και μου είπε ό,τι μου είπε, για πάρτη μου. Με την οποία Φίλη μου, έχουμε καιρό να τα πούμε, αλλά είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που πάντα τη σκέφτεσαι και ξέρεις ότι σε σκέφτεται. Γιατί είναι Ανθρωπος και Φίλη, ξαναλέω. Η διευκρίνηση, λοιπόν, που κάνω έχει ως εξής και αφορά το σημείο για τις «συμβουλές» όσων δεν έχουν παιδιά. Ασφαλώς και κάποιος που σε αγαπάει και σε εκτιμάει έχει τη δυνατότητα και την καθαρή ματιά να σου πει αυτό που δε βλέπεις. Εξυπακούεται και οφείλω να το σεβαστώ και να επισημάνω την παράλειψή μου, διότι σε καμία περίπτωση δεν είχα σκοπό να τους τσουβαλιάσω όλους. Η αναφορά μου «πήγαινε» στους γνωστούς ενοχλητικούς, ξερόλες που όσο είναι έξω από το χορό, τραγουδούν όλα τα σουξέ. Και μόλις τον σύρουν (τον χορό), γίνονται χειρότεροι.
 
Ιδού, λοιπόν, η παρατήρηση της (πόσο τυχερός είμαι) Φίλης μου:
 
«Εγώ καταλαβαίνω πώς νιώθεις, κι ας μην έχω παιδί. Χρήστο, δεν έχει σημασία, πίστεψέ με. Τα αγαπάω και σκοτώνω ακόμα και για το δικό σου παιδί. Και δεν είμαι η μόνη. Σίγουρα δεν νιώθω την αγωνία σου. Μόνο που προσπαθώ, όμως, μ' αρρωσταίνει. Και τις "συμβουλές" μην τις αξιολογείς με βάση την οικογενειακή κατάσταση του καθενός. Επειδή αγαπάω τα παιδιά, πολλές φορές έχω επισημάνει πράγματα σε γονείς, πράγματα που είδα με πιο καθαρή ματιά... απ' έξω. Και έπεσα μέσα όλες τις φορές. Τα επισήμανα όχι για να το παίξω έξυπνη. Απλά, τα είδα. Στα ματάκια τους, στη συμπεριφορά τους. Κάποια σημάδια, που είναι πολύ φυσιολογικό να μην διακρίνει πάντα κάποιος γονιός, γιατί τα ζει κάθε μέρα και παύουν να είναι "σημάδια". Γίνονται "συμπεριφορά", "ιδιοσυγκρασία", "παραξενιά". Η συνήθεια που λες "έτσι ήταν πάντα...". Λογικό. Όλοι το παθαίνουμε με τους ανθρώπους που μοιραζόμαστε την καθημερινότητά μας. Μην υποτιμάς, λοιπόν, μια πιο ψύχραιμη ματιά. Αρκεί να ξέρεις ότι αυτό που θα σου πω, το λέω με αγάπη. Κυρίως για το παιδί. Και σεβασμό προς τον γονιό...».
 
Προσωπικά, μόνο ευχαριστώ έχω να της πω κι ότι μου λείπει. Κι ότι θα πιούμε τις μπύρες που λέμε εδώ και καιρό...

Συνεδριάζει το Δημοτικό Συμβούλιο Μυκόνου για να επανεκμισθώσει το Καλό Λιβάδι μήνες μετά το δραματικό συμβάν.

Tο δημοτικό συμβούλιο Μυκόνου συνεδριάζει αύριο Τρίτη για να εξετάσει την επενοικίαση παραλιών για θαλάσσια σπορτς.

Πρόκειται για ένα πλέον ευαίσθητο θέμα καθώς η περσινή τραγωδία στο Καλό Λιβάδι ανέδειξε την σκανδαλώδη και εγκληματική προχειρότητα και την έλλειψη ασφάλειας με την οποία λειτουργούν οι επιχειρηματικές δραστηριότητες σε νησιά, που εχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στον ελληνικό τουρισμό.
Όσον αφορά λοιπόν την παραλία του Καλού Λιβαδιού και μετά το τραγικό συμβάν της περσινής περιόδου ο Δήμος έχει λάβει επιστολές τόσο από τους επιχειρηματίες-εστιάτορες της παραλίας όσο και από το Λιμεναρχείο να μην δημοπρατήσει για λόγους ηθικής τάξης την συγκεκεριμένη παραλία.
Οπως είναι γνωστό το Συμβούλιο Επικρατείας έχει επιβάλλει προσωρινό μπλόκο στις εκμισθώσεις των παραλιών.Σύμφωνα με την κρίση της πενταμελούς επιτροπής του Ε Τμήματος το θέμα έχει παραπεμφθεί στην αυξημένη επταμελή σύνθεση του ίδιου τμήματος, που ακόμα δεν έχει συνεδριάσει.
Σύμφωνα με το πλήρες ρεπορτάζ του protothema.gr :

Η απευθείας παραχώρηση στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ βαθμού των παραλιών προκειμένου να τοποθετούνται καθίσματα, ομπρέλες, ξαπλώστρες, αναψυ­κτήρια, κανό, θαλάσσια ποδήλατα, κ.λπ., αλλά και πε­ραιτέρω μεταβίβαση του δικαιώματος χρήσης παραλίας σε τρίτους, δεν μπορεί να γίνεται συλλήβδην για όλη την Ελλάδα με μία μόνο υπουργική απόφαση.
Η παραχώρηση πρέπει να γίνεται «μεμονωμένα, κατά περίπτωση και ύστερα από εξατομικευμένη κρίση της διοίκησης» και εφόσον υπάρχουν διαγράμματα τα οποία θα καθορίζουν τις προϋποθέσεις και τους όρους παραχώρησης.
Αυτό έκρινε η πενταμελής σύνθεσης του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας και λόγω σπουδαιότητας του θέματος παρέπεμψε το όλο ζήτημα για νέα κρίση στην αυξημένη επταμελή σύνθεση του ίδιου Τμήματος.
Ειδικότερα, στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο έχει προσφύγει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και ζητάει να ακυρωθεί υπουργική απόφαση του 2009 (αντικαταστάθηκε με μεταγενέστερες υπουργικές αποφάσεις με το ίδιο περιεχόμενο μέχρι και το 2014) που επιτρέπει την «απευθείας παραχώρηση, με αντάλ­λαγμα, του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού, παραλίας, όχθης και πα­ρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, στους Οργανι­σμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ βαθμού».
Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τον Κώδικα Δικηγόρων ο αιγιαλός και η παραλία περιλαμβάνονται μεταξύ των ζητημάτων για τα οποία αναγνωρίζεται στους δικηγορικούς συλλόγους το δικαίωμα άσκησης ενδίκων βοηθημάτων. Κατά συνέπεια, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών είχε έννομο συμφέρον να ζητεί την ακύρωση της επίμαχης υπουργικής απόφασης, όπως επισημαίνεται στην δικαστική απόφαση.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας (πρόεδρος η αντιπρόεδρος Αγγελική Θεοφιλοπούλου και εισηγήτρια η σύμβουλος Επικρατείας Αικατερίνη Σακελλαροπούλου) στην υπ΄ αριθμ. 646/2015 απόφασή του, κατ΄ αρχάς αναφέρει ότι «οι ακτές αποτελούν ευθέως αντικείμενο της επιβαλλομένης με το άρ­θρο 24 του Συντάγματος προστασίας».
Ακόμη, σημειώνουν οι σύμβουλοι Επικρατείας, ότι «η απευθείας παραχώρηση της απλής χρήσης αιγια­λού, πα­ραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσι­μων ποταμών, στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ βαθμού γίνεται για την άσκηση δραστηριοτήτων που εξυπηρετούν τους λουομέ­νους ή την αναψυχή του κοινού (όπως εκμίσθωση θαλασσίων μέ­σων αναψυχής, καθισμάτων, ομπρελών, λειτουργία τροχήλατου αναψυ­κτη­ρίου κ.λπ.).
Στην συνέχεια το Συμβούλιο της Επικρατείας αφού ερμηνεύει το Σύνταγμα και την νομοθεσία, υπογραμμίζει ότι «η παρα­χώρηση δικαιωμάτων απλής χρήσης επί του αιγιαλού και της παραλίας, στους πρωτοβάθμιους Ο.Τ.Α. για την άσκηση δραστηριοτήτων που είναι, καταρχήν, ήπιες και συμβατές με τον προορισμό των στοιχείων αυτών του φυσικού περιβάλλοντος ως κοινοχρήστων, πρέπει να γίνεται μεμονωμένα και κατά περίπτωση, ύστερα από εξατομικευμένη κρίση της διοικήσεως, συνοδευόμενη από τα αναγκαία διαγράμματα, με την οποία θα τίθενται και οι αναγκαίοι όροι και περιορισμοί ενόψει των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του υπό παραχώρηση συγκεκριμένου τμήματος του αιγιαλού, προκειμένου να διασφαλισθεί και η κατά προορισμό χρήση του ως κοινόχρηστου αγα­θού».
Ακόμη, σημειώνουν οι δικαστές ότι κατά την έννοια των διατάξεων του νόμου 2971/2001 η έγκριση των αρμοδίων υπουργών για «την περαιτέρω μεταβίβαση σε τρίτους του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας εκ μέρους των Ο.Τ.Α. ως παραχωρησιούχων, χο­ρηγείται κατά περίπτωση, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του νο­μο­θέτη για την προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων, που κινδυ­νεύουν από την υπερεκμετάλλευση και να διαφυλαχθεί η κοινοχρησία τους, δεδομένου άλλωστε ότι δεν νοείται συλλήβδην εκ των προτέρων έγκριση εκ μέρους των αρμοδίων υπουργών μεταβιβάσεων που θα χωρή­σουν μελλοντικά».
Αυτό γιατί –συνεχίζει η δικαστική απόφαση- «αφενός έτσι απεμπολούν την αρμοδιότητα ασκήσεως εποπτείας επί των πράξεων των Ο.Τ.Α., ενώ ταυτόχρονα θέ­τουν σε διακινδύνευση τα παράκτια οικοσυστήματα».
Κατά συνέπεια, υπογραμμίζουν οι σύμβουλοι Επικρατείας:
1) «η συλλήβδην παραχώρηση με την προσβαλλόμενη κοινή υπουργική απόφαση του συνόλου των αιγιαλών της χώρας στους πρωτοβάθμιους Ο.Τ.Α. βρίσκεται εκτός των ορίων της εξουσιοδοτήσεως της παραγράφου 5 του άρθρου 13 του νόμου 2971/2001» και
2) η σχετική διάταξη της επίμαχης υπουργικής απόφασης, με την οποία «εγκρίνεται η πε­ραιτέρω μεταβίβαση του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού και παρα­λίας από τους Ο.Τ.Α. Α΄ βαθμού προς τρίτους, είναι εκτός των ορίων της εξουσιοδοτήσεως του άρθρου 15 παράγραφος 3 του νόμου 2971/2001».

1 Μαΐου 2015

Το άδικο το τρως μα δεν το χωνεύεις...




Ήταν μεγάλη η απογοήτευση στο άκουσμα της είδησης, ότι η κυβέρνηση εξετάζει την περίπτωση να καταθέσει σχέδιο νόμου για την εθελοντική δήλωση των καταθέσεων εξωτερικού.  Με την καταβολή ενός μικρού φόρου, της τάξης ίσως του 15%, αναφέρει η ειδησεογραφία,  θα μπορεί, λέει, να ξεπλυθεί από τους ανεξίτηλους λεκέδες του, ο αδικαιολόγητα συσσωρευμένος πλούτος των πονηρών, των κλεπτών και των άλλων αχαρακτήριστων.

Όμως εμείς θυμόμαστε, δεν έχει περάσει δα και τόσος πολύς καιρός από τότε, ότι ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών, σε μια από τις δεκάδες συνεντεύξεις του, του προηγούμενου καιρού, είχε δηλώσει επί λέξει:

"Έχουμε τώρα πια, μια πολύ καλή βάση δεδομένων και γνωρίζουμε ακριβώς το ποσά των κεφαλαίων που μεταφέρονται από την Ελλάδα και κατατίθενται σε λογαριασμούς στην Ευρώπη ή σε άλλα μέρη του κόσμου. Τουλάχιστον, αυτό μου λένε οι υπηρεσιακοί παράγοντες. Θα γνώριζα τα ακριβή στοιχεία αν δεν ήμουν αναγκασμένος να περνώ τον χρόνο μου ταξιδεύοντας σε όλη την Ευρώπη και ικετεύοντας για περισσότερο ζωτικό χώρο. Έχουμε περιπτώσεις όπως αυτήν κάποιου που τα τελευταία χρόνια, μετέφερε σε τραπεζικούς λογαριασμούς του εξωτερικού ενάμισι δισεκατομμύριο ευρώ, αλλά τα τελευταία 20 χρόνια δηλώνει εισόδημα της τάξης των πέντε χιλιάδων ευρώ. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό? Οι κατάλογοι αυτοί υπήρχαν, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν."

Αυτά δήλωνε στις 12 Φεβρουαρίου στο γερμανικό περιοδικό Stern, και τώρα που κατά τα φαινόμενα τα ταξίδια του θα περιοριστούν, καλό θα ήταν να κάτσει με την ησυχία του και να το ξανασκεφτεί το πράγμα. Διότι, ενώ όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε τους λόγους για τους οποίους το υποκείμενο του παραδείγματος του κ. υπουργού, κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να συσσωρεύει χωρίς όχληση και αφορολόγητα αυτό το ενάμισι δισεκατομμύριο ευρώ, κανείς μας δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί αυτός ο σεσημασμένος απατεώνας θα έχει τώρα την ευκαιρία να αποκτήσει δικαίωμα για να αγοράσει το συγχωροχάρτι του. 

Είχαμε μείνει στις προηγούμενες δηλώσεις και τις διακηρύξεις για αποκατάσταση ενός κράτους δικαίου κι ελπίζαμε ότι όταν ο Πρωθυπουργός και οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί του αλωνίζανε την Οικουμένη, αναζητώντας πίστωση χρόνου και άλλες πιστώσεις, ο αρμόδιος  κι επιφορτισμένος με το έργο της πάταξης της διαφθοράς υπουργός Επικρατείας,  δούλευε σιωπηλά, μεθοδικά  και αποδοτικά για την αποκατάσταση της κοινωνικής ομαλότητας και της φορολογικής νομιμότητας που τόσο βάρβαρα έχουν ανέκαθεν παραβιαστεί στην Ελλάδα.

Ω, ναι, μεγάλη η απογοήτευση για όλους εμάς που επιμένουμε από παλιά, ότι λεφτά υπάρχουν

Λεφτά υπάρχουν, όπως πολύ σωστά σημείωνε στη συνέντευξή του, ο Γιάννης με το ένα «νι», κι εμείς θα υπερθεματίσουμε, λέγοντας ότι οι περισσότερες λεπτομέρειες είναι καταγεγραμμένες και τα ίχνη ανεξίτηλα χαραγμένα εκεί, στα κιτάπια της Τράπεζας της Ελλάδας και στις ηλεκτρονικές φυλλοστόκες των πτωχών μας εμπορικών τραπεζών, αφού πολλοί από τους φοροδιαφεύγοντες, τους φοροαποφεύγοντες και τους άλλους χρυσοδάχτυλους, ζούσαν ανέκαθεν ζωή χαρισάμενη κι αμέριμνη, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να καλύπτουν τις πράξεις τους, βέβαιοι ότι δεν επρόκειτο ποτέ να ελεγχθούν για τα ανομήματά τους.

Λεφτά υπάρχουν αρκετά και ο παράνομα κι αφορολόγητα αποθησαυρισμένος πλούτος είναι ανυπολόγιστος και καλό θα ήταν να υπολογιστεί κάποια στιγμή και σύντομα. Ας μας έλειπαν καλύτερα, σε τέτοιες εποχές φοβερής ανέχειας κι ανάγκης, οι συζητήσεις για άφεση αμαρτιών αυτών που όλα αυτά τα χρόνια έτρωγαν μέχρι σκασμού, βουτώντας τις βρώμικες χερούκλες τους στο δημόσιο κορβανά.  

Ακόμα χειρότερα, όταν η φοροκλοπή, η φοροδιαφυγή και η ποικιλότροπη καταλήστευση των δημόσιων ταμείων, είναι ένας από τους κυριότερους λόγους που η Ελλάδα περιήλθε σε αυτή τη δεινή θέση κι έπεσε σε αυτόν τον οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και ηθικό βούρκο, μέσα στον οποίο βουλιάζουμε όλοι μας την τελευταία πενταετία.

Η ιδέα αυτού του ανέντιμου συμβιβασμού είναι απαίσια κι έχει στο κάτω-κάτω της γραφής και μιαν έντονη ηθική πτυχή το θέμα, αφού η προτεινόμενη αυτή συγχώρεση, κατασπαράσσει τις ελπίδες μας για απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης, που τόσο πολύ μας έχει λείψει και που τόσο πολύ ελπίσαμε, μετά τις 25 Ιανουαρίου, ότι θα άρχιζε να αποκαθίσταται.  

Κυρίως, ένα τέτοιο μέτρο, μπορεί να ταιριάζει στη λογική πολιτικών κλόουν όπως ο  Καβαλιέρε που κάποτεεφάρμοσε αυτήν τη μέθοδο στην Ιταλία, αλλά καθόλου δεν μπορεί να ταιριάζει στη λογική μιας κυβέρνησης που με λάβαρο την εντιμότητα, ευαγγελίζεται ένα νέο ξεκίνημα για την καθημαγμένη Ελλάδα.

Είναι κρίσιμες οι στιγμές κι ο κόμπος έχει φτάσει πια στο χτένι και να το ξέρετε κυρίες και κύριοί μου καλοί της κυβέρνησης κι έτσι όπως έχει φωλιάσει ο ζόφος στις ζωές μας, τι να κάνομε, θα το φάμε κι αυτό το άδικο, αν μας το σερβίρετε, αλλά πώς να το χωνέψομε, που είναι αχώνευτο?  

Επιτέλους, οφείλετε  να συνειδητοποιήσετε ότι έχετε την εξουσία που όλοι εμείς σας της παραδώσαμε με την ψήφο μας και ότι πρέπει πια να αρχίσετε να την εξασκείτε αυτήν την εξουσία, ακριβώς όπως υποσχεθήκατε,  προς όφελος των πολλών και όχι υπέρ της προστασίας και της ασυλίας των ολίγων.

Κοντολογίς, οφείλετε να πείσετε εαυτόν πρώτα απ’ όλους κι ύστερα να πείσετε κι όλους εμάς, την ελληνική κοινωνία, ότι δεν το έχετε χαμένο το παιχνίδι, πριν ξεκινήσετε καλά-καλά να το παίζετε...  

Η σύνθεση είναι από την OKTANA