26 Αυγούστου 2015

Αποχαιρέτα τη Μύκονο που χάνεις...

Όμως ήρθε η ώρα να πω ότι η Μύκονος που ήξερα πέθανε. Άλλαζε σιγά σιγά, αλλά τα τελευταία 2-3 χρόνια με την κρίση μπήκε η ταφόπετρα. Ταφόπετρα όχι για το ίδιο το νησί (που τώρα μπορεί να βγάζει και πιο πολλά λεφτά...) αλλά για όλους αυτούς που την είχαν επιλέξει ως ένα μέρος που μπορείς να συνδυάσεις τα πάντα. Το χίπικο, το μποέμικο, το αλητήριο, το γκομενίστικο, το οικογενειακό, το κυριλέ, το ακριβό και το αουτσάιντερ. Πάντα μπορούσες να κάνεις όποια επιλογή γούσταρες. Το νησί δεν έγινε διάσημο σε όλο τον πλανήτη γιατί κάποιος δήμαρχος είχε δημόσιες σχέσεις ή γιατί το έγραψα εγώ στο Κλικ πριν από 25 χρόνια. Το νησί μαζεύει όλο το τζετ σετ του πλανήτη, όλα τα τεκνά της Ελλάδος, κατά εποχές, γιατί είναι πανέμορφο. Μπορώ να μετρήσω τουλάχιστον 40 παραλίες, που προσφέρονται για όλα τα γούστα. Και πάντα είχε την πιο ενδιαφέρουσα νυχτερινή ζωή. Και πάλι για κάθε γούστο. Ήσουν άσχετος μαλάκας αν έλεγες ότι παντού υπήρχε χλιδή και φιγούρα. Σαφώς υπήρχε κι αυτό σε 2-3 παραλίες. Αλλά στη Μύκονο υπάρχουν παραλίες, όχι χωρίς μπαρ και καρέκλες, αλλά και χωρίς εμφιαλωμένο νερό. Υπάρχουν παραλίες για γκέι, λεσβίες, ψώνια, για τεκνά, για οικογένειες, για χλιδάραβες και Τούρκους και παραλίες που μετράς καβούρια. Μόνος είσαι. Έτσι συνέβαινε βέβαια, όλα αυτά τα χρόνια. Και ακόμα γελοιοδέστερο ήταν, να χρεώσεις στη Μύκονο κομμάτι της κρίσης(!!!), το νησί που φέρνει κάθε χρόνο σε συνάλλαγμα, όσο 30 άλλα νησιά μαζί. Είναι τρελά τα ποσά που ξοδεύονται στη Μύκονο πια τα τελευταία χρόνια.
Όμως η κρίση είχε δύο αποτελέσματα: πρώτον οι Έλληνες εξαφανίστηκαν και δεύτερον οι τιμές ΠΑΝΤΟΥ εξακοντίθστηκαν στα ύψη. Αφού είναι γελοία αυτά που σου ζητούν να πληρώσεις και στα πιο φθηνά μέρη. Ο λόγος απλός. Το νησί έχει κατακλυστεί από πλούσιους ξένους, έπαψε να είναι κομμάτι της ελληνικής οικονομίας και μετράει ως διεθνής προορισμός τύπου Μονακό, St. Tropez, Ίμπιζα ή St. Barts. Οι τιμές είναι εξωφρενικές. Τριπλάσιες ως πενταπλάσιες για τα ίδια πράγματα, από οποιοδήποτε άλλο νησί. Έχουμε και την παγκόσμια μόδα που έχει καταφτάσει, να σου ζητάνε ενάμιση ως πέντε χιλιάρικα κατανάλωση για να κάτσεις σε τραπέζι!!! Αφού υπάρχουν μαλάκες που τα δίνουν, καλά κάνουν και οι μαγαζάτορες. Βγάλτην όρθιος σου λέει, κι ας είναι αυτό το μέρος που κάποτε σε κυνηγούσαν με το δίκαννο για να πιεις τρία ποτά. Και λεφτά να έχεις, κάποιες φορές είναι γελοίο να τα δώσεις.
Κάποτε καθόμουν με τον Κίτσο Τεγόπουλο (για όσους είναι άσχετοι ο μεγαλύτερος Έλληνας εκδότης, της Ελευθεροτυπίας, ένας φιλόσοφος στον χώρο του) έξω από το Φιλιππή, την πιο διάσημη ιστορικά ταβέρνα της Μυκόνου, που πλέον έγινε το λονδρέζικο Hakκasan, και γυρίζει και μου λέει "Τελικά σκέφτομαι ότι ο Θεός προστατεύει αυτό το νησί. Για μεγάλους ανθρώπους όπως κι εγώ είναι σχεδόν απαγορευμένο. Δύσκολα κατεβαίνεις στην πόλη, δύσκολα ανεβαίνεις, δύσκολα πας στις παραλίες. Αυτό το κάνει εχθρικό για ηλικιωμένους σαν και μένα. Αυτό πομως σώζει το νησί γιατί θα είναι πάντα νεανικό". Μεγάλη φράση είπε ο δάσκαλος. Μόνο που αυτό δεν το καταλαβαίνουν τα μαγαζιά στη Μύκονο. Αν πάει έτσι με τις τιμές, οι πιτσιρικάδες θα εξαφανιστούν. Πόσα λεφτά μπορεί να έχει ένας 24χρονος που θέλει να πάρει σβάρνα τα μπαρ και τα κλαμπ και να κεράσει και τη γκόμενα; Θα χρειάζεται ένα 100άρικο και βάλε για ποτά;;; Αν φύγουν οι νέοι τότε τα μόνα ωραία κορίτσια που θα κυκλοφορούν θα είναι οι βίζιτες...
Η απουσία των Ελλήνων, λόγω οικονομικού στεγνώματος στην τσέπη, ανέτρεψε και ριζικά την ανθρωπογεωγραφία του νησιού. Παρά τα λεγόμενα από διάφορους μαλάκες, στη Μύκονο έβρισκες πάντα παρέες για χαβαλέ, αλητεία και για καλώς εννοούμενη ασυδοσία. Η Μύκονος πάντα είχε ένα μποέμικο κι έξω καρδιά στυλ για Έλληνες.  Αν πήγαινες για 3-4 χρόνια σερί ήξερες τους πάντες και όλες τις παρέες. Τώρα οι μόνοι που ξέρεις είναι ο μανάβης, ο χασάπης, οι σερβιτόροι και τα παιδιά που δουλεύουν στα μπαρ. Αυτό αποδιάρθρωσε σε μεγάλο βαθμό, ακόμα και τη νυχτερινή ζωή. Ήταν 13 Αυγούστου και τα μαγαζιά βαρούσαν μύγες στο κέντρο της πόλης, 2 τη νύχτα. Κι όμως τα λεφτά που ξοδεύτηκαν ήταν περισσότερα. Οι ξένοι έρχονται σε πακετάκια. Τα ξενοδοχεία πια, έξυπνα, προσφέρουν και φαγητό, με αποτέλεσμα νωρίς νωρίς να πέφτουν στα κρεβάτια τους. Ανοίξαν και πολλά μαγαζιά στις παραλίες με απογευματοβραδινά πάρτι. Ένα καλό κομμάτι ανθρώπων που ζωντάνευαν την πόλη, μέχρι τις 10-11 ήταν ήδη κουνουπίδι. Σε μένα προκάλεσε θλίψη. Δε θα κάνω το Ζάχο Χατζηφωτίου της νέας εποχής και να πω ότι πάνε πια μόνο "γύφτοι" και νεόπλουτοι. Όπως παντού, υπάρχουν "καλοί και κακοί". Ο "αφελληνισμός" όμως δεν καταπίνεται, κι αυτό η Μύκονος, αργά ή γρήγορα, θα το πληρώσει ακριβά. Όσο ακριβά το πουλάει τώρα. Τον παλμό στο νησί τον κρατούσαν οι ελληνικές παρέες και "αρτιστίκ" και εστέτ γκέι. Άλλωστε οι τελευταίοι την έκαναν διεθνή προορισμό. Και οι δύο έχουν αναχωρήσει. Ο καθένας για δικούς του λόγους. Αν πάει έτσι, αν οι ντόπιοι δεν καταλάβουν ότι ζούμε και Ελλάδα, το νησί θα στεγνώσει σιγά σιγά.
Όταν σερβίρουν με τη μικρή (!!!) μεζούρα βότκα για 16 ευρώ και είναι δύο γουλιές, ε θέλουν κλωτσιές οι άνθρωποι. Μου σέρβιραν στο "Άρωμα" ένα ουίσκι που ήταν σχεδόν μισό ποτήρι, χωρίς παγάκια, και νόμιζα ότι είναι τρελοί! Το είπα στη σερβιτόρα. "Ρε κορίτσι μου γιατί βάζετε τόσο πολύ εσείς; Εδώ δίπλα στα χλιδάτα βάζουν το 1/3". Κουφάθηκα. Ήταν το μόνο "φτηνό" ποτό που ήπια. Σε λίγο με βλέπω να ξαναγυρνάω στο φλασκί που βάζαμε πιτσιρικάδες στην κωλότσεπη, όταν πηγαίναμε άφραγκοι στη Μύκονο και ξαναγεμίζουμε τα ποτήρια μας που έχουν παγάκια, μέσα στα κλαμπ.
Το να υπάρχουμν ακριβά, καλά μαγαζιά σε ένα τέτοιο μέρος, όχι μόνο κακό δεν είναι, αλλά επιβάλλεται. Δεν μπορείς να κοντράρεις διεθνείς προορισμούς και να μην έχεις ακριβά εστιατόρια για ιδιαίτερα γούστα. Εννοείται. Ακριβά γιαπωνέζικα, ακριβά κινέζικα, ακριβά κρεατάδικα. Ως εκεί όμως. Κι εννοείται βέβαια να έχουν ίδια ποιότητα με το εξωτερικό, κάτι που δεν συμβαίνει πάντα. Ούτε πάλι θεωρώ καλό να δέχεται η Μύκονος την ίδια στιγμή και τον τουρισμό του σουβλατζίδικου. Η Μύκονος γεννάει λεφτά και για να συνεχίσει πρέπει να έχει τον συνδυασμό της ωραίας ταβέρνας, του ωραίου μπιτς μπαρ με κανονικές τιμές και του χλιδάτου που θα ζητήσει ο πλούσιος τουρίστας, Έλληνας ή ξένος.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με το φαινόμενο ότι ο κάθε τυχάρπαστος με ένα μαγαζί, νομίζει ότι μόνο και μόνο επειδή βρίσκεται στη Μύκονο θα μας γαμήσει κιόλας, στις τιμές. Πρέπει να είσαι χρόνια στο κουρμπέτι για να μπορείς να κινηθείς σε μέτρια επίπεδα. Να ξέρεις τις "τρύπες", να μαγειρεύεις αν μπορείς, να πίνεις αλλού και να διασκεδάζεις αλλού και να κάνεις χιλιόμετρα με αυτοκίνητο για να βρεις μια ταβέρνα που να έχει κανονικές τιμές και φαγητό που να τρώγεται.
Θα μου πεις "τι σόι μαλάκας είσαι τότε και πας, αφού θα φας και κράξιμο από πάνω". Το κράξιμο το έχω γραμμένο, από τον κάθε κομπλεξικό, που υποθέτει ότι αφού πας Μύκονο είσαι μαλάκας ή ξιπασμένος, επειδή δεν μπορεί να πάει ο ίδιος. Το άλλο, το γιατί πάω δηλαδή, όλα σιγά σιγά διορθώνονται...Προς το παρόν ισχύει η αγγλική παροιμία που λέει "δεν μπορείς να μάθεις ένα γέρικο σκύλο νέα κόλπα". Άσε που ξεγελιέσαι, αυτοψήνεσαι ότι εκείνα τα 5-10 μέρη που πήγαινες για μπάνιο ή για φαγητό υπάρχουν ακόμα, όπως τα ήξερες. Μέχρι να σκάσει καμία ομπρέλα από μαγαζί στον Άγιο Σώστη ή στη Φωκό και να βάλω και ένα τόνο δυναμίτη και να με επικηρύξουν καταζητούμενο σαν τζιχαντιστή!

Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί…

by Raskolnick

 
Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί
 
Στο τέλος
 
τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν.
 
Νίκος Καρούζος, Τα Πουλιά Δέλεαρ του Θεού, 1961
 
Καθώς ο προεκλογικός πυρετός αρχίζει να ανεβαίνει και θα χτυπήσει οσονούπω τα σαραντάρια του, πάνε να μας πασάρουν για αντιπυρετικό, ένα γενόσημο χάπι αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Μας ζητάνε, κάτω από τοναστερισμό της πολυπλοκότητας των πραγμάτων, να μην ξεχνάμε ούτε να υποτιμούμε το γεγονός ότι -όπως ήδη έχει δηλώσει ο παραιτηθείς πρωθυπουργός- το 80% του χρόνου αυτής της κυβέρνησης είχε αφιερωθεί στη διαπραγμάτευση. Έτσι δεν έμεινε χρόνος για τη δέουσα διακυβέρνηση των δημοσίων πραγμάτων μας, πράγμα που δεν επέτρεψε την υλοποίηση των υπεσχημένων μέτρων κοινωνικής ανακούφισης που, διαφορετικά μιλώντας, υποτίθεται ότι θα είχαν τα χαρακτηριστικά μιας αριστερής διαχειριστικής αντίληψης κι ενός δικαιότερου κράτους.
Πράγματι, αυτό το τελευταίο πρόταγμα για ένα δικαιότερο κράτος, ήταν εξ αρχής το κυριότερο ζητούμενο απ’ όλους εμάς που υποστηρίξαμε το εγχείρημα του περασμένου Γενάρη. Ένα ζητούμενο που παραμένει εκκρεμές, μετά από πέντε χρόνια περιδίνησης από το πουθενά προς το τίποτα και τούμπαλιν, εν μέσω πολιτικής αβελτηρίας, αναξιοκρατίας, κατασπατάλησης δημόσιων πόρων και καλπάζουσας ανθρωπιστικής κρίσης. 
 
Ποιοι όμως ήταν αυτοί που αφιέρωσαν τον χρόνο τους στη διαπραγμάτευση? Τα μέλη του οικονομικού επιτελείου κι από ένα σημείο και μετά, ο ίδιος ο άρτι παραιτηθείς πρωθυπουργός.
 
Στο εσωτερικό μέτωπο, τα υπόλοιπα στελέχη της κυβέρνησης, επί πέντε-έξι μήνες, έπραξαν ελάχιστα, αναφορικά με τα σημαντικά προτάγματα, όπως αυτό της πάταξης της διαφθοράς. Αντίθετα, την ώρα που με στόμφο μας έλεγαν ότι ήταν πατριωτικό μας καθήκον να πληρώσουμε τα αντισυνταγματικά επιβεβλημένα χαράτσια, την ίδια στιγμή τους είδαμε να προωθούν πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που θώπευαν τους μεγάλους παίκτες, τους συστηματικούς φοροφυγάδες, τους εξ επαγγέλματος εθνικούς προαγωγούς και τους μεγαλολήσταρχους των δημοσίων ταμείων.
 
Ειδικά στο ορόσημο της υλοποίησης του προγράμματος Θεσσαλονίκης, όταν έγινε σαφές το προφανές, ότι, δηλαδή, κοινωνική πολιτική με νέα δανεικά δε θα μπορούσε να γίνει, αντί να επικεντρωθεί η προσοχή στη συλλογή άδηλων και αφορολόγητων, παράνομα αποθησαυρισμένων πόρων για τη χρηματοδότηση του απορρυθμισμένου και καταρρέοντος κράτους κοινωνικής πρόνοιας, είδαμε -πρώτη φορά αριστερά- διαβουλεύσεις για την ευνοϊκή αντιμετώπιση των φορο-απατεώνων!
 
Μια σειρά από πράξεις και παραλείψεις, υπονόησαν μια στροφή που δεν θα μπορούσε -και μάλιστα υπό το καθεστώς της εθνικής ήττας- να γίνει αποδεκτή από την ίδια την κοινωνία, πόσο μάλλον από τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του Συ.Ριζ.Α. που παρόλα αυτά συνθηκολόγησαν με λογικές ξένες από αυτές που πρεσβεύουν οι ίδιοι, αλλά και ανέχθηκαν μεθοδεύσεις απαράδεκτες ως προς τις αρχές του κόμματός τους.
 
Σε συμβολικό επίπεδο, η θέση του ίδιου του πρωθυπουργού στο θέμα των Σκουριών, δεδομένου ότι η εκμετάλλευση των μεταλλείων δεν σχετίζεται με τα μνημονιακά δεινά και τις σχετικές δεσμεύσεις, υπονόησε πολλά για τη στροφή των 180 μοιρών που παρακολουθήσαμε έκπληκτοι να διαδραματίζεται απροσχημάτιστα, κυρίως μετά το δημοψήφισμα. 
 
Σε ουσιαστικό επίπεδο, οι αιτιάσεις της Προέδρου της Βουλής λοιδορήθηκαν και αγνοήθηκαν με επιχειρήματα αντιπαθητικά που δεν έχουν καμία σχέση με τις αρχές και τις αξίες της συντροφικότητας, άρα και απαράδεκτα, αλλά και με χαρακτηρισμούς αφελείς, αντάξιους του επιπέδου εκείνων που τους χρησιμοποίησαν… 
 
Στο δια ταύτα, κυρίως, δεν έγινε το παραμικρό βήμα -ούτε καν συζήτηση- για ζητήματα παραγωγικής ανασυγκρότησης, όταν του αρμοδίου υπουργείου την ευθύνη είχε, επί τόσους μήνες, αυτός που σήμερα μας ζητά να επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα, εγχείρημα που από μόνο του έχει ακριβώς ως προαπαιτούμενη, αυτήν την παραγωγική ανασυγκρότηση. Μόνο θλίψη!
 
Θλίψη δια των διαπιστώσεων…
 
Υ.Γ. Μια τελευταία διαπίστωση, που μετρώντας τα κουκιά την κάνουμε έντρομοι, είναι ότι οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε μια νέα “παπαδημοκρατία”. Ακριβώς εκεί που ήθελαν οι (συν)εταίροι μας από την αρχή, δηλαδή! 
 
Έτσι, πιθανολογείται ότι τη ώρα που -πρώτη φορά αριστερά- τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, η εθνική μας ήττα αναμένεται να ολοκληρωθεί την επαύριο των επικείμενων εκλογών…
 
Η φωτοσύνθεση είναι από την OKTANA

24 Αυγούστου 2015

Οι Καλοί, οι Κακοί και οι Άχρηστοι.

by Raskolnick

 
 
 
Ας μην ξεχνάμε, ότι οι διαθέσεις των (συν)εταίρων φάνηκαν πολύ νωρίς και μάλιστα… θεσμικά, όταν μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, τέσσερις μέρες μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ομολόγησε με θράσος, την παραίνεσή του στον Έλληνα Πρωθυπουργό, λέγοντας ότι θα ήταν προτιμότερη μία συμμαχία με το Ποτάμι πάρα με τους Ανεξάρτητους Έλληνες….
 
 
Στο ίδιο μοτίβο, λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 5 Απριλίου οι “καλά πληροφορημένοι” “Financial Times”έγραφαν: “Πολλοί αξιωματούχοι των Βρυξελλών -και αρκετοί υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης- πιέζουν παρασκηνιακά τον πρωθυπουργό να πετάξει έξω από την κυβέρνηση την Άκρα Αριστερά του Συ.Ριζ.Α για να υπογραφεί μια συμφωνία. (…) Το σχέδιο είναι να σχηματίσει ο Τσίπρας μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού με το Ποτάμι και το Πα.Σο.Κ (…)”.
 
Η όλη επιχείρηση διάσπασης του κυβερνητικού επιτελείου σε “καλούς” και “κακούς” ήταν -ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι, αναμενόμενη. 
 
Το κλήμα όμως, που ήταν από την αρχή στραβό, το έφαγε κι ο γάιδαρος, γιατί αν θέλομε να σοβαρευτούμε, οι (συν)εταίροι μας, μπορούν να λένε ό,τι θέλουνε κι εμείς μπορούμε από τη μεριά μας να ισχυριζόμαστε ευλόγως ότι στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, έχει εγκαθιδρυθεί μια εξουσία εκδικητική και αντιδημοκρατική, αλλά με τα λόγια δεν προχωράει κανείς και τίποτα.
 
Το «όχι» που έγινε «ναι» κινδυνεύει τώρα να γίνει ακόμα χειρότερο, ακριβώς όπως το ήθελαν οι (συν)εταίροι μας από την αρχή, τελικά. 
 
Των (συν)εταίρων το γινάτι θα γίνει με αυτές τις ανόητες εκλογές που πιθανότατα θα εξαφανίσουν εκλογικά τους Ανεξέλ και θα αποδυναμώσουν, έστω και λίγο, τον λεγόμενο «προεδρικό» Συ.Ριζ.Α. 
 
Με τις ποταμίσιες όχεντρες που φυλάνε τη φωλιά του εθνικού μας εργολάβου και τους υπόλοιπους που καταχράστηκαν την εξουσία που τους εκχωρούσαμε σαράντα-τόσα, χρόνια, λογαριάζουν κάποιοι ότι θα συνεργαστούν για να κυβερνήσουν? 

Λογαριάζουν χωρίς τον αγανακτισμένο ξενοδόχο, έτσι που έχει γίνει το ξενοδοχείο του μαντάρα!
 
Χώρια οι τόσοι και τόσοι απελπισμένοι που θα σιχαθούν τον εαυτό τους, αν πάνε, ετούτη τη φορά, μέχρι την κάλπη…

Εκλογές τώρα που κύλησαν και χάθηκαν οι 200 πρώτες μέρες της κυβέρνησης άσκοπα και μη μου πεις τώρα ότι φταίνε και γι’ αυτό οι (συν)εταίροι μας. Παρά τις τρικλοποδιές, που θα έπρεπε να είναι κι αυτές αναμενόμενες, αυτοί τη δουλειά τους κάνουν και το βασικό μας ερώτημα παραμένει πάντα το ίδιο και το αυτό: τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι, για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας.
 
Το νόμισμα, σου λέει ο άλλος… Ας το λήγαμε επιτέλους αυτό το θέμα με ένα δημοψήφισμα, τώρα που πήραμε το κολάι και με τα δημοψηφίσματα: ευρώ θέλουμε ή δραχμή? Οι δημο(σ)κόποι λένε ότι θέλομε ευρώ. Όχι, φωνάζουν οι άλλοι από απέναντι, ψέμματα λένε οι δημο(σ)κόποι! Ας απαντήσουμε, λοιπόν και σ’ αυτό το ξεκάθαρο ερώτημα, για να τελειώνουμε!  
 
Να σκύψουμε μετά απερίσπαστοι το κεφάλι και να κουβεντιάσουμε, κάνοντας και τη δουλειά του μυρμηγκιού που ποτέ δεν ξεκινάει… 
 
Εν τω μεταξύ όμως, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τα βασικά, θα προείχε η ομόνοια και θα περίμενε κανείς ότι οι «αναμάρτητοι» θα αναλάμβαναν, όπως όφειλαν κι αυτοί, τις ευθύνες τους. Διότι όλοι μαζί κυβερνούσαν τόσους μήνες και ο Λαφαζάνοφ, μπαινόβγαινε τακτικότατα στο Μέγαρο Μαξίμου όλον τον προηγούμενον καιρό… Όλοι ήξεραν! Όλοι γνώριζαν για το προμελετημένο έγκλημα κι αφού όλοι μαζί τα έκαναν χειρότερα κι από τα μούρα τους, τώρα ας έσκυβαν τα κεφάλια κι ας έβαζαν πλάτη. Διότι δεν πείθεται εύκολα ο μέσος Έλληνας από το πρόταγμα “Πάμε στη δραχμή και μετά, βλέποντας και κάνοντας”.
 
Στο εξωτερικό μέτωπο, ορθώς πρέπει να πάρει το βάρος των ευθυνών του και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο για το ελληνικό ζήτημα, όπως ζήτησε και η κυβέρνηση, αλλά κανείς δεν φαίνεται να καταλαβαίνει τις αιτιάσεις της Προέδρου της Βουλής. 

Έτσι οι εργασίες της επιτροπής ελέγχου του χρέους έχουν ατονήσει κι ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδα, ακόμα δεν έχει κληθεί να καταθέσει για τη Siemensκαι να που θα είχαμε μ’έναν σμπάρο δυο τρυγόνια… Αλλά που…  Εκλογές!
 
Ακούω κάποιους που λένε ότι το παράνομο του χρέους είναι έωλο και ότι η σταυροφορία για τον έλεγχό του, είναι γύμνασμα φαντασιακού περιεχομένου. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, γιατί δεν υπάρχει μόνον ο έλεγχος των πηγών, αλλά και των χρήσεων αυτών των δάνειων κεφαλαίων. Να δούμε επιτέλους βρε αδερφέ, όλοι μαζί τα φάγαμε, κατά που μας λέγανε ή μήπως κάποιοι έφαγαν περισσότερο? Μήπως μερικοί έφαγαν μέχρι σκασμού, τον περίδρομο? Αλλά που…  Εκλογές!
 
Ούτε έχομε κάνει και τίποτα ουσιαστικό μέχρι σήμερα για τα έργα και τις ημέρες της πενταετούς και οικτρά αποτυχημένης πτωχευτικής διαδικασίας: δείχνομε να ξεχνάμε ότι δεν υπάρχει μόνο το χρέος που μας κάνει τον βίο, αβίωτο. Υπάρχουν και οι συνθήκες που έχουν παραβιαστεί, υπάρχουν και οι ληστρικοί χειρισμοί, όπως εκείνο το περίφημο το κούρεμα, το P.S.I. Τάφου σιωπή κι επ’ αυτού κι ας έχει γίνει εντελώς ξεκάθαρο πια και ας έχει διατυμπανιστεί σε όλους τους τόνους, ότι η ελληνική “διάσωση” ήταν ένα σχέδιο κατά του ελληνικού δημόσιου συμφέροντος και υπέρ της σωτηρίας ιδιωτικών ευρωπαϊκών τραπεζών. Αλλά που…  Εκλογές!
 
Αυτά κι άλλα πολλά, είναι ζητήματα που έπρεπε να συζητούνται τώρα, εντός κι όχι εκτός των “θεσμών”, όχι να τρέχουμε σε εκλογές…

Θεσμοί δεν είναι μόνο αυτοί της Τρόικας που φύτρωσε στις πλάτες μας κι έβγαλε και τέταρτο βλαστάρι. Υπάρχουν κι άλλοι θεσμοί… Οι θεσμοί της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης που έχουν νόμους να διαφυλάξουν! Κανόνες, που δεν επιτρέπουν να κόβει την ίδια τη σάρκα του ο υπόχρεος δανειολήπτης για να εξοφλήσει τα χρέη του. 

Κανείς δεν φαίνεται να θέλει να καταλάβει ότι δεν υπάρχει αυτή η πατσαβούρα η “ΤΙΝΑ” παρά μόνο στη νοσηρή φαντασία μας κι ότι πρέπει καμιά φορά να συνέλθουμε κι εμείς, και χωρίς τσαμπουκάδες και επαναστατικούς δεκάρικους, να διεκδικήσουμε την αναψηλάφηση του ζητήματος της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα…
 
Ούτε, όμως, μπορούμε να περιμένουμε νέα δανεικά κι αυτό είναι ένα γεγονός ανεξάρτητο από το νόμισμα που θα διαλέξουμε… Εμείς, όμως, 200 μέρες τώρα γενικολογούμε μεγαλόστομα και μετά, μόνο κομματοσκυλοκαυγάδες παρακολουθούμε όταν δεν συμμετέχουμε κι οι ίδιοι σ’ αυτόυς, μαζί με μπόλικη αερολογία, ένθεν κακείθεν
 
Κουβέντα δεν γίνεται και “κιχ” δεν ακούγεται για την παραγωγική ανασυγκρότηση, έστω ξεκινώντας από τα βασικά, που λέγαμε συντρόφισσα…
 
Ακούς εκεί εκλογές, όταν οι τσιμινιέρες της οικονομίας έχουν «παγώσει» και το κράτος πλέει σε αχαρτογράφητα νερά, έρμαιο της προχειρότητας…
 
Δουλειά, βρε, και λίγη σοβαρότητα επιτέλους!  Αλλά, πού!
 
Η σύνθεση είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

22 Αυγούστου 2015

Η Δουλειά του Μυρμηγκιού…

by Raskolnick


Θυμάμαι πριν από τέσσερις-πέντε μήνες, τότε που εντελώς αναπάντεχα, μια μικρή πυγολαμπίδα είχε φτερουγίσει μέσα στο πνιγηρό αέρα της εποχής. Θυμάμαι που είχε ταράξει κάτι, μέσα στον απόλυτο ζόφο που επικρατούσε σ’ ετούτο το τούνελ που μέσα του, ακόμα και σήμερα, με ακόμα πιο σκυμμένα τα κεφάλια βαδίζουμε όλοι μας, σκουντουφλώντας σε αόρατα εμπόδια και πέφτοντας τυφλά, ο ένας πάνω στον άλλο.

Ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού ιερατείου είχε υποσχεθεί τότε –τον περασμένο Μάρτιο ήτανε– ότι θα διατίθεντο στην Ελλάδα, μέσα στο 2015, δύο δισεκατομμύρια ευρώ για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης μέσα στην οποία έχει βουλιάξει η κοινωνία μας.

Το πόσο αστείο είναι το ποσό σε σχέση με τη ζημιά που έχουν προκαλέσει οι ανόητοι και οι ανήθικοι πειραματισμοί της ευρωπαϊκής ηγεσίας και των ανεκδιήγητων ντόπιων υποτακτικών τους στον τόπο μας, δε λέγεται. Εκεί που μέχρι προχθές μας μαστίγωναν ανελέητα, βαφτίζοντας “success story” αυτό το ανυπόφορο μαρτύριο στο οποίο έχουν υποβάλει εμάς και την κοινωνία μας, προέκυπτε ότι αίφνης ήθελαν να πληρώσουν τα κόλλυβα στο ιερατικό μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των, Κύριος οίδε πόσων, άδικα χαμένων ψυχών του μνημονίου: απελπισία, αυτοκτονίες, πρόωροι θάνατοι∙ και πόσοι αγέννητοι! Δεν αναπαύονται οι αγέννητοι, θα μου πεις, αλλά ας είναι…   

Ανθρωπιστική κρίση, μια φορά!

Κάποια αχνά χαμόγελα που είχε προκάλεσε η σκέψη ότι, ίσως, αυτή η συμβολική κίνηση να σηματοδοτούσε την επιστροφή στη λογική της κοινωνικής ομαλότητας και της αποκατάστασης του ευρωπαϊκού κεκτημένου, έσβησαν απότομα, όταν ακολούθησε το πραξικόπημα. #ThisIsACoup, ρε, φωνάζει όλος ο κόσμος -κι εμείςβγάζομε μόνοι μας τα μάτια μας
 
Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της εποχής, τα κονδύλια αυτά επρόκειτο να διατεθούν στοχευμένα, για την αποσαθρωμένη κοινωνική μας συνοχή, με σκοπό τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων.

Από εκεί βέβαια, άρχιζαν τα δύσκολα, γιατί  επόμενο μέλημα θα ήταν η απορρόφηση αυτών των κονδυλίων για την καταπολέμηση της ανθρωπιστικής κρίσης, αποδοτικά και πρώτη φορά αριστερά.

Περασμένες, ξεχασμένες οι καλές προθέσεις κι αμάσητα τα κατάπιαμε πάλι τα παραμύθια! Τώρα που είμαστε στα δύσκολα τίποτα δε γίνεται… Τα διαθέσιμα κονδύλια από τα διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα πάντα υπήρχαν, μόνο που οι ρυθμοί και τα ποσοστά απορρόφησης όταν δεν ήταν στα όρια της καταθλιπτικής απογοήτευσης, οι απορροφούμενοι πόροι, σχεδόν πάντα κατέληγαν σε λάθος τσέπες -και τώρα δεν καταλήγουν πουθενά, γιατί δεν υπάρχει κανείς για να τους απορροφήσει αυτούς τους πόρους. Τίποτα, παρά ο βούρκος της απραξίας. 

Τι έγινε λοιπόν με την απορροφητικότητα και την απορρόφηση των δύο αυτών δισεκατομμυρίων υπέρ της ανθρωπιστικής κρίσης, την ώρα ακριβώς που την βιώνουμε αυτήν την κρίση, στο πετσί μας? Ασφαλώς θα λιμνάζουν σε κάποιον κωδικό των έκτακτων και «απρόβλεπτων» μικροεξόδων του ευρω-ιερατείου.  

Θέλετε κι άλλα?

Στο άλλο μεγάλο αγκάθι που πληγώνει την κοινωνία μας, το μεταναστευτικό ζήτημα, αναζητούνται λύσεις από παλιά, αλλά το καρφί του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες:
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, λοιπόν, ο βασικός λόγος για τον οποίο οι υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών δεν μπορούν να βοηθήσουν στην διαχείριση της ωρολογιακής βόμβας των δεκάδων χιλιάδων μεταναστών που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, είναι η έλλειψη συντονισμού και οργάνωσης από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, «αν η ελληνική κεντρική αρχή ερχόταν με ηγεσία και όραμα και διόριζε κάποιον που θα συντόνιζε αυτή την απόκριση, τότε εμείς και άλλοι διεθνείς οργανισμοί θα ήμασταν έτοιμοι να έρθουμε και να βοηθήσουμε».

Η επέτειος της γιορτής των δουλεμπόρων, που ζυγώνει, καλά κρατεί κι όλοι αλωνίζουν

«Ξαναβάζουμε τη διαδικασία στις ράγες γιατί με ευθύνη κάποιων είχε εκτροχιαστεί», είχε πει εκείνη την εποχή ο Πρωθυπουργός αλλά με τη λογική που φαίνεται να υπερισχύει στα πολιτικά μας πράγματα, δεν μπαίνει τίποτα στις ράγες… 

Δυστυχώς… 

Δουλειά χρειάζεται, λοιπόν, κι όχι λόγια του αέρα ούτε εκλογές: οργάνωση και λειτουργία με σπουδή στην εντιμότητα και με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον -κι ας μην ξεχνάμε ότι οι έντιμες προθέσεις από μόνες τους δε φτάνουν, αφού όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα.

Αυτοί όμως, τώρα που όλοι μαζί τα έκαναν σαν τα μούτρα τους, αντί να καθίσουν σαν τους ανθρώπους και να τα βρουν πρώτα-πρώτα μεταξύ τους, κυριολεκτικά εκτροχιάστηκαν και προτιμούν να πάνε σε εκλογές. Για να χαθεί κι άλλος χρόνος! 

Αντί για να σταματήσουν τους κομματοσκυλοκαυγάδες, και να καταπιαστούν με τις λύσεις των πιεστικών προβλημάτων της κοινωνίας μας, έχοντας στο νου τα σπουδαία από τη μια, αλλά χωρίς να παραμελούν πλέον καθόλου τη δουλειά του μυρμηγκιού, που όπως λέγαμε τις προάλλες, καθυστερεί δραματικά να ξεκινήσει, αυτοί χάνουν ακόμα περισσότερο χρόνο με εκλογές, ροκανίζοντας κι από πάνω και διερευνητικές εντολές, τρομάρα τους… 

Κι όλα αυτά, παρόλο που είναι γνωστό και προφανές ότι από νέα «παπαδημοκρατία» -που μετά από αυτήν την ανόητη προκήρυξη των εκλογών φανερώνει δειλά-δειλά το απαίσιο πρόσωπό της- δεν έχομε καμία χρεία! Αν όχι για άλλον λόγο, τουλάχιστον επειδή είναι αδιανόητο να δώσει κανείς συγχωροχάρτι σε εκείνους που για σαράντα-τόσα χρόνια, νέμονταν την εξουσία. Αυτούς που καταχρώμενοι την εξουσία που τους εκχωρήσαμε, μας κατάντησαν εδώ που μας κατάντησαν! Αδύνατον και απαράδεκτο!

Έτσι, πρώτη φορά αριστερά, κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας κι αντί για να ασχολούμαστε με την επίλυση των σοβαρότατων θεμάτων που μας απασχολούν, εμείς βαλθήκαμε πάλι να προετοιμάζουμε προεκλογικά σποτάκια με τρενάκια, με μεγαλόστομους μηχανοδηγούς, μεγαλόσωμους θερμαστές και πάει λέγοντας… 

Α, μπα, τίποτα δε γίνεται σε τούτον τον καταραμένο τόπο… Τίποτα δεν πάει μπροστά… Φρούδες όλες οι ελπίδες…
Η σύνθεση είναι από την OKTANA

16 Αυγούστου 2015

Αυγουστιάτικη Απόγνωση...

 
 
Η σήψη του πολιτικού μας συστήματος είναι καθολική, σκέφτομαι καθώς παρακολουθώ τουςκομματοσκυλοκαυγάδες των κυβερνητικών:
 
Οι μεν, ορκίζονται ακλόνητη πίστη και κυρίως δηλώνουν υποταγή στα πορίσματα μελετών για τις επιπτώσεις της επιστροφής στη δραχμή, κατά παραγγελία σε σύμβουλους αμφίβολης ηθικής. Συγχρόνως υποκύπτουν και στις πιο παράλογες αξιώσεις της εκδικητικής συνέλευσης των συνδίκων της ελληνικής πτώχευσης.
 
Οι δε, κόβουν τις φλέβες τους για τον ακριβώς αντίθετο λόγο και μας λένε ότι όλα θα πάνε καλά αν απαλλαχτούμε από το ευρώ, ισχυριζόμενοι ότι θα απαλλαχτούμε μαζί κι από τον βραχνά, τρομάρα τους. Όλα θα πάνε καλά, μας λένε, χωρίς να εξηγούν περισσότερα κι ας μας έχουν τυλίξει όλους μας, μαζί με το δημόσιο χρέος μας σε μια κόλα χαρτί  που γράφει πάνω-πάνω: «Αγγλικό Δίκαιο» -κι όταν στην Ελλάδα σήμερα δεν παράγεται ούτε βίδα! 
 
Τις προάλλες στην παραλία, κρυφάκουγα ένα τεχνίτη που μιλούσε στο τηλέφωνο και παραπονιόταν ότι με τα capital controls, έχει παγώσει η εισαγωγή βιδών και επειδή δεν είχε απόθεμα, δεν μπορούσε να μοντάρει και να εκτελέσει μια παραγγελία του. Ούτε βίδα, βρε! Ούτε βίδα δεν παράγομε και αυτοί μας υπόσχονται βίο ανθόσπαρτο στα λουλουδιασμένα λιβάδια του εθνικού νομίσματος.
 
Η Πρόεδρος της Βουλής προσπαθεί με ατελέσφορα τερτίπια να καθυστερήσει το αναπόφευκτο, δίνοντας αφορμές επί των τυπικών, αντί για να χρησιμοποιεί τη θεσμική της δύναμη προκειμένου να παράξει καλό έργο επί των ουσιωδών, καλώντας τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας να καταθέσει για τα ανομήματά του με τη Siemens ή προσκαλώντας στην Ελλάδα, αφού δεν τολμά να πράξει το αυτονόητο κανείς άλλος, τον Ερβέ Φαλτσιανί, τον άνθρωπο που ισχυρίζεται ότι είναι σε θέση να αποκαλύψει τα μυστικά που κρύβει η λίστα Λαγκάρντ και που, όπως ρητά και κατηγορηματικά δηλώνει, τα γνωρίζει απ’ έξω κι ανακατωτά.
 
Πολλοί ασχολούμαστε ακόμα με τον «μάγο» –αλλά βέβαια ούτε να τον προσκυνάς αξίζει τον κόπο ούτε, βέβαια, να τον ρίξεις και στην πυρά, έτσι καταφανώς ψεύτικος που είναι…

Κανείς, αλλά κανείς δεν φαίνεται να θέλει ή να μπορεί να καταλάβει ότι ήρθε η ώρα και η στιγμή που πρέπει να μάθομε και να ψαρεύομε…
 
Η σήψη του πολιτικού μας συστήματος είναι καθολική, σκέφτομαι, καθώς παρακολουθώ και τους άλλους:
 
Ένας συρφετός από ηθικά εξωνημένα και πολιτικά εξοφλημένα ράκη: παρασυνταγματολόγοι που υιοθετούν ρητορική που θα έκανε μέχρι και τον Αδόλφο Χίτλερ να ζηλέψει άλλοι, από το ίδιο απαίσιο σινάφι, που αν καιυπόλογοι της εθνικής καταστροφής, επιμένουν να κουνούν με θράσος το δάχτυλο δίπλα νεόκοποι σωτήρες και κατά τα φαινόμενα υπάλληλοι ύποπτων για κατάχρηση ολιγαρχών παραδίπλα γερασμένοι και φαλακροί μυστακοφόροι “ρέιντζερς” που κάνουν τεμενάδες στο τοτέμ του ψευδοκουτσαβακισμού κι από πίσω ανάξιες θυγατέρες ενδόξων πατεράδων∙ τέτοιοι, όλοι αυτοί του εσμού, που σε διχάζουν ανάμεσα στο να σκάσεις στα γέλια με την αστειότητα των θλιβερών τους υπάρξεων και στο να βάλεις τα κλάματα που τέτοια πολιτικά σκύβαλα είναι επιφορτισμένα με την διαχείριση των κοινών μας πραγμάτων. Αυτό είναι το συνταγματικό μας τόξο κι άντε να διανοηθείς ν’ ασχοληθείς με το αριστερό ή το δεξί εξτρέμ του ετοιμόρροπου αυτού πολιτικού συστήματος, χωρίς να κινδυνεύεις να πάθεις κανένα εγκεφαλικό επεισόδιο από τα πολλά, μέχρι δακρύων γέλια!
 
Η σήψη του πολιτικού μας συστήματος είναι καθολική, σκέφτομαι καθώς βλέπω το, “Made in Germany”,τέθριππο ν’ αρχίζει να καλπάζει και να επιταχύνει, μ’ όλους εμάς δεμένους πισθάγκωνα από πίσω του και το ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά, κι οι αριστεροί, κι οι δεξιοί κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι, ότι εφόσον δεν βρεθούν τάχιστα τα πολιτικά, τα κοινωνικά και τα οικονομικά ισοδύναμα που θα απαλύνουν κάπως τον πόνο των βασανιστηρίων που σε λίγο θα αρχίσουν να γίνονται αισθητά στο πετσί της κοινωνίας μας, το καζάνι που βράζει, αργά ή γρήγορα θα σκάσει.
 
Από πάνω από τα κεφάλια μας επικρεμάμενοι σαν τη δαμόκλειο σπάθη, οι «θεσμοί» που δεν νοιώθουν την παραμικρή ανάγκη να απολογηθούν για τις αστοχίες μιας πενταετίας πειραματισμών στου κασίδη του ραγιά το κεφάλι και για τις λανθασμένες εκτιμήσεις τους που κάνουν το βάρος της ελληνικής διάσωσης των γαλλογερμανικών τραπεζών, όλο και επαχθέστερο. Ούτε υπάρχει από ελληνικής πλευράς ουδείς να τους εγκαλέσει, τους «θεσμούς», για την ανυπολόγιστη καταστροφή που έχουν προκαλέσει οι οικτρές αποτυχίες  τους στον πυρήνα της κοινωνίας μας. 
 
Ακόμα χειρότερα, που ενώ με τις εντολές που δίνουν και με τις απαιτήσεις τους, οι «θεσμοί», δεν έχουν αφήσει απαραβίαστο άρθρο για άρθρο αυτών που αποτελούν τον λεγόμενο πυρήνα του ελληνικού Συντάγματος, κωφεύουν στις αυθαιρεσίες της ανεξέλεγκτης ελληνικής δικαιοσύνης, με μοναδική και μανιακή προσήλωση στην εκτέλεση ενός προγράμματος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξολόθρευση των μικροαγροτών, των μικροεπαγγελματιών, των επισφαλώς ημιαπασχολούμενων και των άνεργων νέων, των ανήμπορων και γονατισμένων συνταξιούχων και των αναξιοπαθούντων, των ασθενών που αργοπεθαίνουν μέσα στα καταρρέοντα από την υποχρηματοδότηση, δημόσια νοσοκομεία μας…
 
Η οικονομική κατοχή βρίσκεται σε εξέλιξη κι όλοι εμείς, κακόψυχoι, ιδιοτελείς και συμφεροντολόγοι, αδερφοφάδες σωστοί, κατά που είναι η συνήθεια της κακίας μας ράτσας, βγάζομε ο ένας το μάτι του αλλουνού –κι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.
 
Το φωτοκολάζ είναι από την OKTANA